Ga op pad met onze City Walks!

Over de top

Emie is een van de gastbloggers op Ciao tutti. Samen met haar man woont ze zeven maanden per jaar in Italië. In haar Italiaanse leven werkt ze in de moestuin, legt ze een wijngaard aan en geniet ze zo optimaal mogelijk van la dolce vita. Ook schrijft ze elke dag op haar eigen blog, waar je al haar verhalen kunt teruglezen en haar belevenissen op de voet kunt volgen.

Emie-Caldese-berg (1)

Vandaag neemt ze ons mee naar haar huis, over de top:

‘Toen we destijds naar een huis zochten, had ik in feite maar twee basisvoorwaarden: niet op een berg en de bakker op loopafstand. En wat kopen we uiteindelijk? Inderdaad een huis op een berg, ver weg van de bakker en andere stadse gemakken.

Want juist die berg maakt dat het hier zo rustig is, we bewonen het laatste huis aan de slingerweg naar boven. Direct na de top, met een zachte glooiing naar beneden, ligt in de luwte Caldese, dat ‘warme plek’ betekent. Het gemis aan een bakker was al snel opgelost; echtgenoot Adriano is zich toe gaan leggen op zelf brood bakken en heeft zich ontpopt tot een ware meester daarin.

Ik wil hier niet al te lyrisch doen, maar een huis waarin het geurt naar vers gebakken brood heeft voor mij wel een extra bekoring. Het met de auto naar boven rijden leverde in het begin, voor mij als stadsmeisje, nog wel wat obstakels. ‘Je kunt gewoon doorgaan met ademhalen,’ zei mijn wat flinkere wederhelft als ik in elke bocht stevig mijn adem inhield. Tegenwoordig rij ik met twee vingers in mijn neus de steile bochten door alsof ik in de bergen geboren ben.

Moestuin
Tot een meter voor ons huis had de natuur het roer overgenomen. Er moesten graafmachines, grondverschuivers en ik weet niet wat nog meer aan te pas komen om de boel weer een beetje glad te trekken. Waarna wij zelf aan de slag konden. We begonnen met het laten plaatsen van een metalen pergola om het zicht op de steenmassa die de voormalige boerderij is, te verzachten. Daar werd blauweregen tegenaan gezet, en wat druivenplanten.

Emie-Caldese-berg (2)

Een zomer lang hebben we bouwpuin van de hellingen geraapt en afgevoerd. Het aantal plastic flessen dat achtergelaten was door de diverse bouwvakkers, was ook niet te tellen. Langzaam maar zeker werd het terrein van ons en bijna organisch ontstond de tuin. Hier en daar een rand lavendel en een rozenstruik. Over geuren gesproken!

In deze tijd van het jaar is het een gegons en gefladder waar je stil van wordt. We begonnen in een kaal hoekje niet ver van de keuken alvast maar wat tomatenplanten te poten en zo ontstond door de jaren heen de moestuin. Allemaal zonder vastomlijnd plan. We waren twee kantoormensen die een stadstuin, een druk leven en veel asfalt gewend waren.

Waar ik in dit stuk berg schrijf moet ik het eigenlijk over heuvel hebben. We zijn en blijven luitjes van het platteland die nog steeds in verwondering bergbewoners zijn geworden.’

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *