Ga op pad met onze City Walks!

Mangiare, mangiare, mangiare

Emie woont samen met haar man zeven maanden per jaar in Umbrië. In haar blog vertelt ze dit keer over de culinaire cultuur in haar regio:

‘Een van de allerfijnste dingen van wonen in Italië is het eten. Maar daar hoef ik jullie als volgers van Ciao tutti natuurlijk niet op te wijzen. Laat ik eens ingaan op de verschillen tussen Nederland en Italië op dit gebied.

Italië-menu

Het begint al in de winkels. Voedsel wordt zeer zorgvuldig uitgekozen en, in geval van groenten en fruit, bevoelt en betast. Maar wel met plastic wegwerphandschoenen aan, want je gaat niet zomaar met je vieze handen aan die kostelijkheden zitten.

Ook bij de slager wordt er zorgvuldig gekozen en de bereidingsadviezen zijn niet van de lucht. Niet alleen van de slager zelf, desnoods bemoeien alle klanten zich met jouw keuze. Zelfs bij de kassa van de supermarkt gaan de gesprekken vaak over eten. Sterker nog, eigenlijk gaan de gesprekken altijd en overal over het eten.

Mijn eigen koop- en kookgedrag verschillen ook per land. Waar ik in Nederland van tevoren bedenk wat we ’s avonds gaan eten en mijn boodschappenlijstje vervolgens netjes bij elkaar winkel, gaat dat in mijn Italiaanse leven heel anders.

Dat komt natuurlijk mede omdat we in Italië een moestuin hebben en die bepaalt wat er gegeten kan worden. Maar ook als er nog niets te oogsten valt, bepaalt het aanbod in de winkel wat we gaan eten en dus niet mijn boodschappenlijst. Want je zal altijd zien dat er net geen avocado te koop is, of spinazie.

moestuin-Umbrië-2

In het restaurant
Het eerste jaar dat we hier woonden, namen we vaak een speciaal menu-woordenboek mee als we uiteten gingen. De menukaart is zelden ook in het Engels opgesteld. Inmiddels kennen we alle gerechten wel bij hun Italiaanse naam, vooral die waar tartufo (truffel) in verwerkt is, de Umbrische specialiteit.

truffel-Italie

In visrestaurants langs de kust voelen we ons weer beginnelingen waar het de terminologie van de menukaart betreft, want vis staat doorgaans niet bij ons op de kaart. Umbrië is namelijk een van de weinige regio’s die niet aan zee grenst.

Over het algemeen serveren de restaurants is onze streek tamelijk traditionele gerechten. Ook de inrichting is in onze ogen wat oubollig. Toch lijkt de trend naar een wat modernere presentatie zowel voor wat betreft het eten als de inrichting, steeds vaker voor te komen. Dit heeft overigens niets met de kwaliteit te maken, die vrijwel overal goed tot uitstekend is.

Opvallend vinden wij ook nog steeds de professionele bediening en de vriendelijke bejegening. Zie je in Nederland vaak studenten die bijbeunen, hier in Italië is ober of kelner zijn een echt beroep. Met de navenante vakkennis.

In de loop der jaren zijn we vaste klanten geworden bij verschillende restaurants in Gubbio. Als gebaar krijgen we dan vaak de koffie of een drankje na afloop ‘van het huis’ of een korting op de rekening. Een geste die ons altijd weer  enigszins verbaast, de prijzen in de horeca zijn, zeker in dit niet al te toeristisch gebied, laag te noemen. Maar, Hollands als we zijn, we aanvaarden dat soort gebaren natuurlijk altijd wel in dank.’

Emie schrijft ook elke dag op haar eigen blog Wonen in Caldese, waar je al haar verhalen kunt teruglezen en haar belevenissen op de voet kunt volgen.

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *