Ga op pad met onze City Walks!

Heen en weer

Emie woont samen met haar man zeven maanden per jaar in Umbrië. Normaal gesproken zijn ze in de wintermaanden in Nederland, maar vorige week kriebelde het en reisden ze samen even naar hun tweede thuis:

‘Zo nu en dan kriebelt het. Dan willen we naar Caldese. Ook al is het februari, er is werk aan de winkel. De druiven moeten gesnoeid, de olijfbomen ook. We informeren bij onze Italiaanse buren of de berg te bereiken is en of het snoeiweer is. Als er een dikke laag sneeuw ligt, krijg je op deze twee vragen een negatief antwoord. ‘Kom maar’, roept Giovanna enthousiast door de telefoon. Ryanair vliegt niet naar Ancona in de wintermaanden. Dus we boeken Brussel-Rome bij de prijsvechter. Voor negentig euro samen, heen en terug. Daar kan een mens toch niet voor thuis blijven?

Ryanair-Italië

Het werd een hectische reisdag, want het verkeer rond Brussel zat muurvast. Net op tijd bereiken we het vliegveld. Ineens weten we ook weer waarom vliegen van en naar kleine vliegvelden zo prettig is. Halve dagmarsen moeten we in Brussel afleggen om bij de juiste gate te komen. In hoog tempo ook, want we waren door de files niet erg bijtijds. In Rome landen we op Fiumicino, ook al geen klein vliegveld. Nu blijkt het een hele toer om op de juiste plek te geraken waar een huurauto op ons staat te wachten. Met een shuttlebus moeten we ernaartoe. In de stromende regen staan we een half uur reikhalzend naar dat busje uit te kijken. Gelukkig komen we uiteindelijk bij de juiste auto en een paar uur later bij ons huis.

De Uilenburcht
De nieuwsgierigheid naar hoe het huis er bij zal staan, is altijd groot. Niet zonder reden, elk jaar is er wel wat. Het ene jaar is het stucwerk van de keukenmuur naar beneden gekomen vanwege de vele regens en derhalve vocht in huis. Een ander jaar kunnen we stoffer en blik pakken om de duizenden rode kevertjes die zich in de houten sponningen van raamkozijnen ophouden, te verwijderen.

Dit keer troffen we iets zeer opmerkelijks aan. Via de schoorsteen van de openhaard, die we altijd afsluiten met isolatiemateriaal, waren twee uilen ons huis binnengekomen. De een lag dood op de vloer van de haard, naast het naar beneden gestorte isolatiemateriaal. De ander had kennelijk de weg naar boven gevonden. Naar onze slaapkamer wel te verstaan. Daar was een ravage aangericht van omgevallen schemerlampen, een kapotte vaas en gevallen fotolijsten.

Uil

Uil Twee lag in al zijn glorie dood op de badkamervloer. Arme beesten, ze moeten in grote paniek hebben rondgefladderd. En hadden dus ook poepsporen achtergelaten. Wat een geluk dat ik het bed altijd in zijn geheel afdek. ‘Al lavoro,’ zeiden we tegen elkaar. Adriano is dan zo stoer het verwijderen van de dode dieren voor zijn rekening te nemen, iets waar ik persoonlijk nogal van gruw. De foto van het beest op het blik heb ik met toegeknepen ogen gemaakt.

De moraal van dit verhaal is dat het hebben van een tweede huis, zelfs al staat het in Italië, ook wel eens wat negatieve aspecten heeft. Maar dat weerhoudt ons er niet van toch enorm te genieten. Na de eerste heerlijke espresso, na het snoeien van de druiven en het babbeltje met de buren zitten we nu weer meer dan tevreden op onze berg.’

Emie schrijft ook elke dag op haar eigen blog Wonen in Caldese, waar je al haar verhalen kunt teruglezen en haar belevenissen op de voet kunt volgen.

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *