Ga op pad met onze City Walks!

De wilde dieren van Caldese

Emie woont samen met haar man zeven maanden per jaar in Umbrië. Vandaag vertelt ze over de wilde dieren in hun achtertuin:

‘Ach, wat keken we in het begin vreemd op van alle dieren om ons heen. Inmiddels zijn we niet meer vertederd als blijkt dat wilde zwijnen een deel van de tuin hebben omgewoeld. Maar ze horen hier in de omgeving, we hebben het maar te accepteren.

Onze zoon is zich letterlijk nog eens wild geschrokken toen hij ’s avonds in het donker met zijn mobieltje in de hand op onze oprijlaan liep, op zoek naar verbinding. Bij het schijnsel van zijn schermpje stond hij oog in oog met een zwijn. Zwijn en zoon schrokken alle twee en begonnen te rennen. In dezelfde richting. Uiteindelijk zwenkte het zwijn af en kwam zoon wat bleekjes om zijn neus de keuken in.

Nee, dan de herten en reetjes. Daar krijgen we echt nooit genoeg van. Jammer dat het nooit lukt om ze van dichtbij te fotograferen, daar zijn ze te schuw voor. We proberen ook altijd de gespotte dieren bij hun Italiaanse naam te kennen.

In het geval van de das (tasso) en ree (capriolo) is dat goed te doen. Maar wat vonden we de eekhoorn lastig! Ergens in een bebost stukje op onze berg zagen we dagelijks een zwarte eekhoorn, die hier scoiattolo heet. Een jaar lang hebben we telkens op dat stukje berg, als een soort Pavlov- reactie, scoiattolo geroepen. Die naam zit er inmiddels ingeramd. De scoiattolo hebben we nooit meer gezien.

wilde-dieren-Caldese-2

Het kleine spul
Hazen die in de moestuin knagen, fazanten die klinken als schorre kippen, ze bevolken ons erf. En nu ik toch begonnen ben met het kleinere spul; hagedissen in overvloed. Zelfs af en toe een felgroene smaragdhagedis. Maar poseren voor de foto, ho maar.

Nee dan moet je bij de vlinders zijn. Omdat we veel lavendel hebben staan, is het in juni en juli een gegons en gefladder van jewelste. Dan ga ik er op een krukje met mijn fotocamera bijzitten en het moet wel heel raar lopen, wil ik daar niet een paar goede foto’s van maken.

Slangen. Heb ik het al gehad over slangen? Ze zijn hier ook en we zijn er bepaald niet dol op. Buren zeggen altijd dat slangen, die de zeer toepasselijke verzamelnaam serpenti dragen, banger voor ons zijn dan wij voor hen. Dat waag ik te betwijfelen. Maar goed, als wij de ongerepte natuur ingaan achter het huis, zorgen we wel voor een lange broek met sokken daar overheen. Flink stampen en een stok meenemen is ook aan te raden.

Maar laat ik mijn dierenblog besluiten met een paar lieve aanlopers. Eerst kwam moederpoes een kijkje op ons erf nemen. We noemden haar Cato, dat een beetje hetzelfde klinkt als het Italiaanse gatto, dat poes betekent.

wilde-dieren-Caldese

Op een dag werd ze vergezeld door de kleine lieverd op de foto hierboven, die we toen maar Cadeautje noemden. Want zo voelde het ook, als een klein geschenk. Inmiddels is ze groot, jaagt ze op muizen en is ze haar onbevangenheid een beetje kwijt. Jammer voor ons maar wel weer passend in mijn wild verhaal.’

Emie schrijft ook elke dag op haar eigen blog Wonen in Caldese, waar je al haar verhalen kunt teruglezen en haar belevenissen op de voet kunt volgen.

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *