Ga op pad met onze City Walks!

De kleine moestuin en het grote Italië

Wil niet in één keer te veel,’ zo schreef Godfried Bomans in Gedachten achter een bord spaghetti. Dat geldt ook voor Fattoria Landrucci: er is zo veel te zien en te ontdekken, dat je aan één vakantie niet genoeg hebt en zeker terug moet keren. Lucia, de eigenaresse, neemt ons vandaag alvast even mee naar deze betoverende plek:

Landrucci-1 Landrucci-2

‘Het vuurtje knettert. Nog een uurtje zon en dan zal het van het ene moment op het andere koud worden. Op de Monte Ginezzo ligt nog sneeuw (1000 meter), hier rond de moestuin (500 meter) ligt enkel nog sneeuw op plaatsen waar de zon niet komt.

We verbranden de resten van ons werk; de takken van de potatura (het snoeien). As zal erover blijven. En terwijl ik in de smeulende kooltjes kijk blijf ik denken aan de vraag; is het nu toeval dat ik hier in Italië zit of had het net zo goed ergens anders kunnen kunnen zijn?

Ik kijk naar het lage muurtje dat het zaaibed een beetje beschermt tegen wind, kou of zon. Ik kijk naar de omheinde moestuin, kijk naar de bergen in de verte en rondom mij. Kijk naar de vertrouwde bergen waar ik al tien jaar doorheen wandel met de grandioze uitzichten op Toscane en Umbrië. In het midden bleek deze moestuin te liggen; het centrum van de wandelingen maar dat ik nog niet had ontdekt. Deze moestuin met het lage muurtje waar we al jaren in de zomer elke dag op ga zitten, nadat we de plantjes water hebben gegeven, om nog wat na te praten over de dag.

Landrucci-4

Ik zie hoe ik hier voor de eerste keer op dit lage muurtje ging zitten, gemaakt van pietre di arena (lokaal zandsteen), hoe ik om mij heen keek en dacht; op deze plek zou ik gelukkig kunnen zijn.

Ik staar weer in het vuurtje. Na een dag van werken, sbrullare rami (kachelhout schoonmaken) e fare manelle (takkenbossen maken voor de pizzaoven) en nadenken over over de vraag of het toeval is dat ik hier zit of had het net zo goed ergens anders kunnen zijn, bedenk ik mij nu: ma chi si ne frega? Wat doet het ertoe?

Nu zit ik hier en heb ik ontdekt hoe Hannibal hier door de bergen liep en wat hij hier deed, hier bezoek ik de Etrusken in hun tombe, hier heb ik begrepen waarom de Umbriërs een hekel hebben aan Toscane, hier heb ik bosaardbeitjes leren eten, hier hoor ik hoe de cera van de brem knettert, en hier heb ik mijn eerste boom, een kaki-boom geplant.

Landrucci-3 Landrucci-5

Ooit wil ik wandelen van Noord- naar Zuid-Italië, de Abruzzen zien, het oerbos van Puglia, de droogte van Lucania. Maar hier zijn nog zoveel bomen die ik niet ken, nog zoveel kruiden te verbouwen, ik ken nog zoveel paden hier niet of niet goed terwijl ze mij elke keer weer een nieuwe wereld brengen. Hoe maak je jam van de peervormige lijsterbes, wat denkt Serafino die zijn leven lang hier beneden in het dal in de tabaksvelden zijn rug kromde, hoe konden de mensen hier leven van kooltjes, wat bewoog Franca om van Sardinië naar dit dorp te emigreren terwijl ze hier zo arm waren en waarom ging Mario uit Lazio in een fattoria werken terwijl hij buschauffeur wilde worden? En hoe doen Hollandse aardappelen het eigenlijk in Toscaanse grond?

Het vuurtje is bijna uit . Ik sta op en kijk voldaan naar de omheining van de moestuin; naar de gesnoeide druivenbomen, hazelnotensruiken, peren-, appel- en pruimenbomen, de zieke perzikboom en de albiccoca. Zal die dit jaar fruit gaan geven?.

We rijden naar het mistige dal om nog wat boodschappen te doen. Ivo, de eigenaar van de bar-winkel zegt dat hij de bomen hoorde huilen toen ik aan het snoeien was. Clara, zijn vrouw, zegt dat ik ben als de kaki-boom. Die komt van origine uit Japan maar groeit hier goed en heeft geen parasieten. En Franca, la mamma, geeft mij een drankje dat ik weer niet mag betalen.

Mario komt de bar binnen lopen en laat mij zijn nieuwe forbice (snoeimes) met doppio taglia zien. Geen pijn meer in je hand tijdens het snoeien. Ik vertel hem van de bomen die zouden huilen, maar dat de takken een mooi vuurtje hebben gegeven. ‘A, hai fatto un fuoco, da vero contadino...’ (Ah, je hebt de takken verbrand, dan ben je een echte boerin…) En of ik al wist dat de as erg goed is voor een kaki-boom.

Hoe kan ik nog zeggen dat ik de Etna in het verre zuiden wil zien, of wil wandelen in het hoge noorden van de Dolomieten… Ik neem een laatste slok amaro en sta op. ‘Lucia posso offrirti un’altra cosa?’ Franca kijkt mij smekend aan.

No, no grazie, devo andare all’orto.’ Ik moet naar de moestuin. As verzamelen, voordat het wegwaait…’

Landrucci-6

Zelf genieten van Fattoria Landrucci – en de heerlijke oogst uit de moestuin? Boek dan je vakantie bij deze sfeervolle agriturismo op de grens van Toscane en Umbrië.

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *