Ga op pad met onze City Walks!

‘We want marry you’ –een eerste echte date in Florence

‘We think a lot… But now we are sure: we came in Holland for get married you!!! In our opinion we can quickly, we don’t know… For example, this month (july)… You choose only 1 day and 1 church, and we came….’

Ik belde Rosanne: ‘Heb je die e-mail van Remo en Luca gelezen? Hoe hilarisch?!’ We misten Brindisi meteen: weer terug aan het werk, het regende in Nederland, geen overheerlijk eten meer… Een echte after holiday-dip.

Maar Remo en ik bleven elkaar spreken en we verzonnen een spelletje: 1 day, 1 photo. En zo hadden we dagelijks contact met elkaar, via e-mail. We stuurden elkaar wat we hadden gedaan die dag, wat we aten, met wie we waren en maakten altijd een foto.

1-day-1-photo

Drie maanden ging dat zo door. Het was gezellig, maar wat moest dit toch worden? Remo vroeg meerdere malen of ik alsjeblieft terug kon komen voor een weekendje. Ik twijfelde, maar mijn vriendin Nancy zei: ‘Doe gewoon, dan ga ik met je mee!’ Alleen gaan durfde ik nog niet, dus Nancy en ik boekten een ticket voor september.

Het was een soortgelijk weekend als dat eerste weekend in juni: we verbleven in zijn B&B in Brindisi en maakten leuke uitstapjes naar onder meer Lecce en natuurlijk het strand. Verder aten we heerlijk en dronken we wijntjes aan de boulevard… *zucht.

Carlijn-Remo-liefde-Italië Lecce-Puglia

We zeiden gedag en bleven weer vier maanden mailen en whatsapp-berichtjes sturen, waarna ik me bedacht dat het misschien eens ‘goed’ zou zijn om elkaar ‘alleen’ te zien. Dus een weekendje zonder back-up voor mij en zonder back-up voor Remo.

Bij de gedachte alleen al draaide mijn maag tien keer om: Remo en ik. Alleen. Hij sprak amper Engels, ik nagenoeg geen Italiaans. Hoe moesten we communiceren? En zouden we elkaar ook wel leuk vinden als we met z’n tweeën zouden zijn?

In de winter van 2011/2012 gingen er geen directe vluchten tussen Eindhoven en Brindisi en dus spraken we voor onze eerste echte date af in Florence. Ik vloog in de ochtend naar Pisa en nam de te trein naar Florence. Remo had een hotel geboekt waar ik vast kon inchecken. ‘Latorre,’ zei ik. De receptioniste kon mij niet verstaan. Ik weet dat ik geen mooie rollende r heb, maar jeetje, ik moest het drie keer herhalen en uiteindelijk zelfs zijn naam opschrijven. ‘Aahhh Latorre!’ Ja, dat zei ik toch?

Ik dumpte mijn spullen in de kamer en ging Florence verkennen. ’s Avonds at ik wat, maar honger had ik niet echt. Ik was bloednerveus. Helemaal omdat Remo pas rond een uur of één ‘s nachts zou arriveren. Waar moest ik hem opwachten? Buiten, voor het hotel? In de lobby? In een café ergens? In de kamer?

Mijn god, ik had hem vier maanden niet gezien en kende hem eigenlijk amper. Wat deed ik hier? Mijn vriendinnen stuurden berichtjes hoe het was en of ik al een zijden slaapjurkje al aanhad. Ja, ‘haha’, heel grappig allemaal…

Om kwart over één ‘s nachts kreeg ik een berichtje. Een foto. Erop afgebeeld stond ons kamernummer en een knuffelbeer:

Carlijn-Remo-romantisch-weekendje-Florence

Hij was er! Ojee!! Ik deed de deur open en zag eerst het beertje, daarna, 3 meter verderop, Remo. Hij leek ook wat nerveus. ‘Can I come in?’ vroeg hij. Ja, natuurlijk! Het was gek, ongemakkelijk, maar tegelijkertijd ook weer heel vertrouwd. Het hele weekend heb ik buikpijn gehad van de zenuwen. Zaterdagavond had Remo een diner geregeld, maar ik kon alleen maar met mijn hand op mijn buik op bed liggen. Die arme jongen heeft het eten maar naar de kamer laten komen en het daar opgegeten. Op de momenten waarop ik me wel goed voelde, struinden we hand in hand door Florence. Het voelde alsof ik in een sprookje was beland.

Carlijn-Remo-romantisch-weekendje-Florence-2

Eenmaal terug in Nederland vertelde ik mijn ouders waar ik eigenlijk was geweest dat weekend. ‘Oh god, Carlijn, dan kom je later bij dat tv-programma, Memories, en vertel je over die vakantieliefde… Wat moet je toch met zo’n Italiaan?’ Nog niet wetende dat ik wel op tv zou komen, maar dan bij Grenzeloos Verliefd (daarover meer in een volgende blog).

Ook vroegen ze of ik het de volgende keer wel even kon laten weten als ik het land uit zou gaan. Just in case… Dat beloofde ik. Ik dacht ondertussen al weer na over het volgende weekend. Milaan? Venetië? Allebei misschien?’

Wordt vervolgd!

Hoe overleef je als lange blonde dame in het zuiden? Je leest het op Carlijns website Bionda in Italia (letterlijk vertaald: ‘blondje in Italië’). Neem ook een kijkje bij de B&B die ze samen met Remo runt, B&B del Teatro in Brindisi.

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *