Ga op pad met onze City Walks!

Grenzeloos verliefd

Carlijn de Nijs woont sinds kort in Brindisi, in de hak van de laars, met haar grote liefde Remo. Aan Ciao tutti vertelt ze hoe die eerste tijd samen was, toen Carlijn nog in Nederland woonde, ver weg van haar grote liefde in Puglia.

‘Het werd Milaan, nog een keer Milaan en Venetië. We leerden elkaar beter kennen en ik dacht: shit…. Waarom, vragen jullie je misschien af? Nou, ik had helemaal geen zin in een buitenlandse liefde! Zodra je daaraan begint en weet dat het serieus wordt, moet je namelijk gaan nadenken over de toekomst. Eeuwig op en neer vliegen is geen optie. Dus, wie verhuist waarheen? Of gaan we ergens ‘in het midden’ wonen?

Ik besloot al deze gedachten even in een apart hokje te plaatsen om ze er later, op een geschikt moment, weer uit tevoorschijn te toveren. Het was nu tijd om te genieten. Ik had in Nederland een goede baan als online communicatiespecialist en een fijne werkgever die mij wanneer nodig een maandag vrij gaf om op en neer te vliegen. En dus was ik die zomer om het weekend in Brindisi. Ik woonde en werkte in Eindhoven, riep daar om half drie ‘Ciao!’, had om vier uur de vlucht naar Brindisi en om kwart voor zeven zaten Remo en ik aan een wijntje op de boulevard.

Carlijn-en-Remo-in-de-auto

Ik besloot dat ik die zomer een taalcursus wilde gaan doen. Het voelde als een enorme handicap om me niet uit te kunnen drukken, niet te kunnen zeggen wat ik ergens van vond of om gewoon niets dat verder ging dan een pizza te kunnen bestellen in een restaurant. En stiekem dacht ik al een beetje aan die toekomst. Ho, terug in dat hokje!

In Otranto vond ik een kleine taalschool (momenteel overigens gesloten, maar mijn lerares is haar eigen school gestart: Scuola bella Italia) waar ik drie weken Italiaans ging leren. Zoals gewoonlijk landde ik op vrijdagavond (dit keer ook met check-in bagage!) in Brindisi. Op zondag reden Remo en ik naar Otranto, waar de school ook een kamer in een appartement voor me had geregeld.

Ik herinner me nog goed de eerste ontmoeting met een van mijn twee huisgenoten: een Duitse vrouw van rond de zestig. Ze begon in het Italiaans tegen me te praten, terwijl ik alleen maar si, no en grazie kon zeggen. Ze ging maar door. Zenuwachtig lachte ik af en toe. Remo en ik gingen naar de supermarkt om ontbijt en lunch voor mijn eerste schooldag te halen. Even voelde ik me doodongelukkig. Remo ging die avond weer terug naar Brindisi (een uurtje rijden overigens) en ik zat daar met die Duitse mevrouw, die geen Engels met mij wilde praten. De redding kwam in de vorm van Kristina: een meisje van mijn leeftijd uit Oslo die thuis was toen we terugkwamen. We dronken met z’n drieën een wijntje, waarna Remo terug naar Brindisi reed.

Kristina-en-Carlijn-1Kristina en Carlijn

Maandagochtend begon mijn eerste les. Ik liep de school in met Kristina en de Duitse en we leken de enigen te zijn. Het was inderdaad een rustige week en dus kreeg ik privéles, anderhalf uur per dag. Mijn huisgenoten konden namelijk al wat Italiaans. Patrizia, mijn lerares, begon met praten en dingen op het bord te schrijven. Ik keek haar glazig aan, waarna ze zei ‘Scrivi Carolina, scrivi!’, al gebarend met haar handen. IJverig begon ik alles wat mijn juf vertelde en op het bord schreef over te pennen.

Carlijn-en-PatriziaCarlijn en Patrizia

Ik probeerde het te volgen, maar jeetje wat was dit pittig. Frans leren op mijn twaalfde was appeltje eitje, maar nu, bijna vijftien jaar later hadden mijn hersenen wat opstartproblemen. Opstart, want een week later voelde ik me al stukken zelfverzekerder. In de ochtenden gingen we naar school en ’s middags reden we in de Fiat 500 die Kristina had gehuurd naar een strand in de omgeving en studeerden we zonnend op ons handdoekje.

Kristina-en-Carlijn-Puglia Kristina-en-de-Fiat

We hebben één avond gekookt, maar kwamen erachter dat uit eten net zo goedkoop en ontzettend lekker is in Puglia.

Carlijn-uit-eten

In week twee kon ik met de passato promisso (voltooid verleden tijd) al vertellen wat ik de vorige dag had gedaan. Die week zat ik in de klas bij andere studenten, die ook al een beetje Italiaans konden. Het werd steeds gezelliger! In de weekenden ging ik naar Remo in Brindisi. Doordeweeks kwam hij ook weleens (onverwachts) langs: ‘Ik was klaar met werken en op weg naar huis toen ik dacht ja, zit mijn prinses hier maar een uur vandaan en ben ik nog niet bij haar, dus ik ben maar even naar je toe gereden.’ Wat een romanticus…

Carlijn-en-Remo

Ook vriendinnen en zelfs mijn ouders kwamen me opzoeken in Otranto, het leek wel of ik er al woonde! Ik heb vooral die zomer ontzettend veel gezien van het prachtige Puglia!

Puglia-zomer-zee (1) Puglia-zomer-zee (2) Puglia-zomer-zee (3)

Na drie weken behaalde ik mijn ‘diploma’. Ik huil zelden (zou willen dat ik dat wat vaker kon trouwens), maar er kwamen toch wat tranen toen ik afscheid nam van mijn medestudenten, Patrizia en het schooltje. Omdat het zo’n leuke ervaring was, maar ook omdat het einde was van mijn vakantie en het veel samenzijn met Remo… We gingen weer naar de weekendjes op en neer en daar zagen we allebei tegenop.

Eenmaal thuis was ik dan ook een hele dag (of misschien wel een week) ‘down’. Toen ik terug in het Nederlandse ritme kwam, besloot ik dat hokje maar eens hopen te maken… Zal ik dan echt ooit naar Italië verhuizen?’

Hoe overleef je als lange blonde dame in het zuiden? Je leest het op Carlijns website Bionda in Italia (letterlijk vertaald: ‘blondje in Italië’). Op deze Ciao tutti-pagina vind je meer informatie over haar B&B (B&B del Teatro in Brindisi).

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *