Ga op pad met onze City Walks!

Daar gaat ze, met haar roze koffertje…

Roze koffer

‘Hee Daan, heb je twee minuten?’ ‘Uhm, ja, kom binnen.’ Terwijl hij doortypte liep ik langzaam, spelend met mijn handen, zijn kamer in. Ik sloot de deur, mijn directe collega’s mochten nog niets weten, ik had namelijk een leuk plannetje om het hen te vertellen. Maar Daan, mijn leidinggevende, wilde ik het wat eerder laten weten. We moesten immers gaan bepalen hoe we het gingen regelen met mijn opvolging.

‘Ik wilde je laten weten dat ik hier graag wil werken tot en met eind mei.’ Enigszins geschrokken keek hij weg van zijn pc, naar mij. ‘Wacht Carlijn, is dit het moment waarop je je baan opzegt?’ ‘Uh, oh sorry… ja.’ Hij glimlachte, subtiel ben ik nooit geweest.

We spraken al wel eens over het leven, werk en hoe we de toekomst voor ons zagen. Daan was zo’n baas bij wie je voor alles terecht kon. Ik noemde het een haat/liefde verhouding, zonder echte haat en zonder echte liefde. Hij was erg correct, schoot nooit uit zijn slof. Dat triggerde mij om hem uit te dagen. Gaf hij zijn mening, dan was ik het daar bijna automatisch niet mee eens. Ik haalde grapjes met hem uit en probeerde altijd te ontdekken hoe ver ik kon gaan. We hadden pittige discussies, maar schudden elkaar daarna altijd de hand.

Hij wist wel dat ik ooit mijn liefde achterna zou gaan. En dit was het moment. Ik was op zo’n punt waarop in Nederland blijven eigenlijk nergens meer op sloeg: bijna iedere vrijdag nam ik direct vanuit kantoor het vliegtuig naar Brindisi. ‘Daar gaat ze weer, met haar roze koffertje,’ zeiden mijn collega’s dan.

Op maandag kwam ik weer terug, pakte ik mijn spullen uit, werkte ik weer vier dagen, zag ik mijn vrienden en *hop* de vrijdag daarop deed ik hetzelfde. Ik stond met één been in Nederland en één in Italië. Ik hield van mijn baan, mijn collega’s en had de fijnste baas die ik me kon wensen. Maar het was tijd. Tijd om naar Remo te gaan.

Carlijn en Remo

Een paar weken later gaf ik een presentatie over contentmarketing aan mijn collega’s. Over hoe we dat deden binnen onze organisaties en wat de resultaten waren. ‘Als afsluiting heb ik nog een aardig filmpje over dit onderwerp.’ Ik startte de video:

Aandachtig keek iedereen naar het grote scherm. In plaats van vakinhoudelijke content volgde een serie van foto’s en video’s van mij en Remo. ‘Ik vertrek,’ was de boodschap. Collega’s keken me aan, sommigen met tranen in hun ogen. Omdat ze het jammer vonden dat ik vertrok, maar misschien nog meer omdat ze het zo gaaf vonden dat ik ‘gewoon ging’.

‘Ik vind het zo stoer, dat je het gaat doen,’ werd vaak gezegd. Zo heb ik dat zelf nooit gezien. Het was echt ‘gewoon gaan en dan zie ik wel’. Het was ook niet een kwestie van stoer zijn, in het diepe springen. Dit was gewoon wat ik móést doen, het was de enige en juiste keuze. Zuid-Italië is gelukkig geen Australië, het is eigenlijk vlakbij. Mijn familie en vrienden vliegen om de haverklap overal naartoe, dus mij komen ze vast ook geregeld opzoeken. En ik hen natuurlijk ook. En mocht het allemaal niets worden, dan kom ik toch gewoon weer terug?

Mijn baan opzeggen was de eerste stap naar een nieuw leven. En misschien wel de grootste stap: geen vast inkomen meer, geen veertig uur meer achter mijn pc, geen leuke collega’s om me heen, oef… ‘Dat wordt allemaal zo anders.’

Thuis opende ik met Margot (een andere collega die ook haar baan had opgezegd) een fles witte wijn. ‘Zo, dat is één. Nu inpakken en gaan, toch?’ ‘Proost bella,’ grinnikte Margot.

Carlijn en Margot

Hoe overleef je als lange blonde dame in het zuiden? Je leest het op Carlijns website Bionda in Italia (letterlijk vertaald: ‘blondje in Italië’). Op deze Ciao tutti-pagina vind je meer informatie over de bed & breakfast die ze in Brindisi runt, B&B del Teatro.

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *