Ga op pad met onze City Walks!

Nog meer kopjes koffie

Na de vele kopjes koffie die ik afgelopen maand in de Eeuwige Stad dronk, is het boek De zondagsvrouw het perfecte gezelschap voor vandaag – alleen al vanwege het omslag:

Maar ook het verhaal vereist wel wat kopjes koffie, zowel voor de hoofdpersonen als voor de lezer, aangezien je vanaf de eerste regel alleen nog maar wilt weten wie het heeft gedaan – maar de ontknoping laat een spannende 413 pagina’s op zich wachten:

‘De dinsdag in juni waarop hij werd vermoord, keek architect Garrone verscheidene keren op zijn horloge. De eerste keer was toen hij zijn ogen opende in het diepe donker van zijn slaapkamer, waar het grondig verduisterde raam niet het minste straaltje licht doorliet. Terwijl zijn hand ongeduldig langs het kronkelige snoer omhoogklom, op zoek naar de schakelaar, werd de architect bevangen door de onberedeneerde angst dat het al heel laat was, dat het tijdstip van het telefoontje al voorbij was. Maar hij had tot zijn stomme verbazing gezien dat het nog geen negen uur was; dat was voor hem, die doorgaans tot tien uur of nog langer sliep, een duidelijk symptoom van nervositeit, van ongerustheid.

‘Kalm jij,’ had hij tegen zichzelf gezegd.
Toen zijn moeder geluiden uit zijn kamer had opgevangen, was ze automatisch koffie voor hem gaan zetten; en hij had zich na een goed bad, waar hij al lang behoefte aan had gehad, talmend, met trage nauwgezetheid geschoren. Er was nog een uur of vier te gaan.

Dat waren er nog drie toen hij het huis uit was gegaan, nadat hij met zijn lippen lichtjes een slaap van zijn moeder had beroerd; een halfuur was heengegaan met het opzettelijk via een langere route naar de halte lopen en daar wachten op de tram, die zo halverwege de ochtend maar zelden kwam.

De elektrische klok in de wagen was natuurlijk stuk: het hele traject lang – via Cinario, piazza Statuto, en ten slotte de hele Via Garibaldi – bleven de wijzers tien voor half vier aangeven. Uit verzet tegen dit kleine, maar veelbetekende teken van gemeentelijk verval, weigerde architect Garrone naar de uitgang door te schuiven. Hij had trouwens een invalidenkaart en mocht voorin uitstappen. En dat deed hij. De tram, omgeleid vanwege werkzaamheden, vertrok weer, wel richting Porta Palazzo, maar naar een andere halte.’

Dat de architect het niet overleeft, blijkt al uit de eerste zin, maar wie heeft het gedaan? De meest voor de hand liggende verdachte is Anna Carla, de echtgenote van een rijke Turijnse grootindustrieel. Commissaris Santamaria moet het onderzoek uitvoeren, maar hij krijgt van hogerhand instructies om dit met de grootst mogelijke discretie te doen. Anna Carla ziet in de omstandigheden een welkome gelegenheid om de alledaagse verveling te doorbreken en begint een eigen onderzoek.

Het format van de whodunit wordt door Fruttero en Lucentini gebruikt voor een society-roman. Parvenus, nouveau riches, fout geld en oud geld, valse pretenties, ze worden in deze Turijnse grachtengordelroman op een even ironische als genadeloze wijze aan de kaak gesteld.

De zondagsvrouw verscheen in 1972 in Italië en in 1976 al eens in een Nederlandse vertaling. Deze editie, met de kopjes koffie, is een geheel nieuwe vertaling van Marieke van Laake, die de speelsheid en lichtheid van het origineel treffend heeft weten te bewaren. Een aanrader voor de donkere decemberavonden!

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Een reactie

  1. Kookboeken waren tot voor kort de enige boeken die ik kocht. Door jouw blog heb ik al enkele boeken gekocht die je in je inspirerende column beschrijft. Door mijn drukke leven kwam ik ook nooit aan het lezen van literatuur toe. Mijn prépensionering sinds enkele maanden én de strenge winter die in aantocht is (als ik de voorspellingen moet geloven) zorgen er voor dat er diverse boeken klaar liggen en er daarnaast nog enkele op het verlanglijstje voor Kerstmis staan. Je begrijpt: elke ochtend wordt trouw je column gelezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *