Ga op pad met onze City Walks!

Meester van de Siciliaanse suspense

De Siciliaan Andrea Camilleri (1925), van wie ik gisteren het boek Zwarte zon besprak, is vooral bekend geworden door zijn zeer succesvolle detectiveromans over commissario Salvo Montalbano. Met Montalbano heeft Camilleri een man van vlees en bloed opgetekend, die worstelt met zijn liefdesleven, troost zoekt in de verrukkelijke Siciliaanse keuken en tussendoor schijnbaar onoplosbare misdaden oplost.

In Camilleri’s nieuwste roman over Montalbano, Sporen in het zand, krijgt hij te maken met het gestolen kadaver van een paard. En met een halfnaakt lijk, met een kogel erin. Twee verhalen die in elkaar overlopen. Wat van de ene kant glashelder lijkt, is van de andere kant volkomen duister. En dan wordt er ook nog bij commissario Montalbano thuis ingebroken. Door wie?

Montalbano belandt in een ware nachtmerrie, die hem naar stallen en renbanen voert. Maar ook het ouder worden beleeft Montalbano als een nachtmerrie. Hij heeft eigenlijk een bril nodig, maar weigert daaraan toe te geven. Diep vanbinnen voelt hij zich nog zo sterk als een paard. Zal hij ook deze zaak, zonder hulp van een bril, weten op te lossen?

Sporen in het zand is het derde boek over commissario Montalbano dat bij uitgeverij Prometheus is verschenen. Wie al uitkijkt naar een zomer vol Siciliaanse spanning, doet er goed aan ook Verstikkende zomerhitte en De vleugels van de sfinxaan te schaffen.

In Verstikkende zomerhitte zucht Sicilië onder de verzengende hitte van augustus. De vakantieplannen van zijn collega’s dwingen commissario Montalbano in deze verstikkende hitte en onder een onbarmhartige zon in Vigàta te blijven. Zijn vriendin Livia voegt zich bij hem.Om niet aldoor alleen te zitten terwijl de commissaris werkt, nodigt ze een vriendin met haar man en zoontje uit. De commissaris huurt voor hen een prachtig huis aan zee, zodat ze toch een beetje vakantie kunnen vieren. De paniek slaat echter al snel toe als het jongetje ineens verdwijnt. Tijdens zijn zoektocht naar de kleine man doet Montalbano een wonderbaarlijke ontdekking: het huis blijkt verborgen vertrekken te hebben. Als hij op onderzoek uitgaat, stuit hij op een kist met daarin een lijk…

De vleugels van de sfinx stelt commissario Montalbano voor een zaak van heel andere aard. Op een oude stortplaats wordt het lichaam gevonden van een naakte jonge vrouw. Haar gezicht is onherkenbaar verminkt. Alleen een kleine tatoeage van een vlinder op haar linkerschouder kan misschien helpen haar te identificeren. Om de zaak op te lossen moet commissaris Montalbano zich begeven in de wereld van immigranten en hun zogenaamde weldoeners, die gespecialiseerd blijken in de handel en uitbuiting van de slaven van de moderne tijd.

         

Alle eerdere boeken over commissario Montalbano zijn verschenen bij uitgeverij Serena Libri (zie Ciao tutti van 29 mei). Zeven maandagen van Montalbano, de laatste zaak die Montalbano in het fonds van Serena Libri heeft opgelost, is volgens Het Parool ‘een kleinood van grote charme’. Hierbij alvast een voorproefje:

‘Chef, kent u het restaurant La Sirenetta, daar bij het monument voor Luigi Pirandello?’ vroeg Fazio in de ochtend van maandag 22 september, terwijl hij de kamer van de commissaris binnenliep.
De commissaris was in een goed humeur. Een dag tevoren was het koud geweest en het had geregend, maar daarna was vanmorgen vroeg een zon opgekomen die nog aan augustus deed denken, maar dan gecompenseerd door een fris briesje. Als je hem goed bekeek, leek er ook voor Fazio geen wolkje aan de lucht.
‘Natuurlijk ken ik dat. Maar het is niks om trots op te zijn dat je dat restaurant kent. Ik ben er een keer heengegaan met Livia, zomaar om het eens uit te proberen, en dat was eens maar nooit weer. Alles mooi aangekleed, maar het eten smaakte naar bordkarton. Chique obers, keurige, onberispelijke bediening, de tafels schitterend gedekt, van de rekening krijg je een hartinfarct, maar als puntje bij paaltje komt, als het om de inhoud gaat, dan lijkt het eten dat ze serveren wel klaargemaakt door een kok die hersendood is.’
‘Ik heb daar nog nooit gegeten.’
‘En daar heb je goed aan gedaan. Waarom begin je erover?’
‘Omdat vanmorgen vroeg de eigenaar, meneer Ennicello, heeft gebeld. Hij is ook verre familie van mijn vrouw. En die kwam met zo’n vreemd verhaal dat ik er nieuwsgierig van werd. En dus ging ik erheen. U weet misschien dat er in dat restaurant een visvijver is die…’
‘Ik weet het allemaal, allemaal. Ga maar door. Wat is er gebeurd?’
‘Nou, vannacht heeft iemand zich toegang verschaft tot het restaurant door de grendel van het hek te halen, hij heeft een vis gevangen en die heeft hij door zijn kop geschoten.’
Montalbano keek hem verbluft aan.
‘Heeft hij een vis doodgeschoten?’
‘Zeker meneer. En daarna heeft hij onder het stoffelijk overschot… nee, onder het ontzielde lichaam… nou ja, wat het dan ook wezen mag, daaronder heeft hij een briefje gelegd, een stuk ruitjespapier, ongeveer een kwart A4’tje, en daar stond iets op geschreven.’
‘Wat stond er dan op?’
‘Dat is nou juist het raadsel. Door de regen, het water en het vissenbloed is de inkt uitgelopen. En dat papiertje is zo doorweekt geraakt dat het als pap uit elkaar viel toen ik het oppakte.’
‘Kan jij me dat uitleggen: waarom heeft iemand er lol in om al die ongein uit te halen, en daarbij loopt hij ook nog het risico opgepakt te worden, alleen maar om een vis dood te schieten?’
‘Nee, maar hiërarchisch gezien bent u degene die dat aan mij moet uitleggen.’
‘Weten jullie zeker dat hij is doodgeschoten?’
‘Heel zeker, de patroonhuls lag nog op de grond. Ik heb hem meegebracht.’
Hij zocht in zijn jaszak, haalde de huls tevoorschijn en gaf hem aan de commissaris. Die pakte hem en bekeek hem.
‘Nergens voor nodig om die naar de technische recherche te sturen,’ was het commentaar van Montalbano. ‘Ze zouden ons voor gek verklaren. Hij heeft een 7.65 gebruikt.’
Hij gooide de huls in een la van zijn bureau.
‘Juist,’ zei Fazio. ‘Volgens mij was het een waarschuwing, chef. Dat wil dus zeggen dat onze vriend Ennicello wordt afgeperst, en dat hij een betaling heeft gemist.’
Montalbano keek naar hem met een geïrriteerde blik. ‘Nou heb je toch zoveel ervaring, en nog kraam je zulke onzin uit! Als hij zijn afpersers niet had betaald, hadden ze al zijn vissen afgemaakt, en voor de zekerheid ook zijn restaurant in de fik gestoken.’
‘Wat kan er dan achter zitten?’
‘Dat kan van alles wezen. Misschien een achterlijke weddenschap tussen twee klanten, zomaar wat gesodemieter…’
‘En wat doen wij er nou verder aan?’ vroeg Fazio na een moment stilte.
‘Wat was het voor vis?’
‘Een harder, wel half zo lang als mijn arm.’
‘Een harder? Even, dat we mekaar goed begrijpen, Fazio: een harder, dat is toch, zonder tegenbericht, een soort zeebaars?’
‘Zeker, chef.’
‘En dat is dan toch een zeevis?’
‘Harders leven ook wel in zoet water. Maar die zijn minder lekker dan harders uit zee.’
‘O, dat wist ik niet.’
‘Natuurlijk niet, chef. U haalt uw neus op voor zoetwatervis. Wat moet ik doen met Ennicello?’
‘Dat zal ik je zeggen. Ga terug naar het restaurant en zorg dat je die baars krijgt. Zeg maar dat je hem nodig hebt voor een diepgaand onderzoek.’
‘En dan?’
‘Dan neem je hem mee naar huis en laat je hem klaarmaken. Ik raad je aan om hem te grillen, maar let op, niet op te hoog vuur. Je vult hem met rozemarijn en een beetje knoflook. Schenk er wat vinaigrette overheen. Dan moet hij te eten zijn.’

© Andrea Camilleri – Zeven maandagen van Montalbano

 

In de nacht van zondag op maandag wordt een vis uit het aquarium van een restaurant gehaald en op het droge door zijn kop geschoten. Bij het dier lag een briefje, met daarop de geheimzinnige tekst ‘Ik blijf me samentrekken’. Precies een week later wordt er weer een dier, ditmaal een kip, doodgeschoten. Met weer zo’n bizar briefje. De week daarop is een hond aan de beurt. Zeven maandagen gaat het zo door. Ondertussen neemt de onrust toe – en worden de vermoorde dieren steeds groter. Zou dit het werk zijn van een seriemoordenaar die het voorzien heeft op beesten? Het lijkt bizar, maar het fascineert Montalbano voldoende om zijn vakantieplannen op een laag pitje te zetten. Hij moet diep in zijn reserves en belezenheid duiken om de oplossing te vinden…

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *