Ga op pad met onze City Walks!

Maand van het Spannende Boek opent met Bloedgeld

Vandaag begint de Maand van het Spannende Boek, die dit jaar als thema Het kwaad in jezelf – waar ligt jouw grens? heeft. Een van de thrillers die perfect bij dit thema passen, is Bloedgeld van Edward Hendriks.

De eerste tien pagina’s van dit boek verschenen eerder onder de werktitel Cappuccino na elven (zie hier een eerder stukje dat ik hierover schreef op Ciao tutti) op de website Tenpages.com, waar lezers aandelen kunnen kopen als ze een verhaal graag echt in boekvorm zien verschijnen. Dat gebeurde bij het verhaal van Edward, waarna hij aan de slag kon met de rest van het manuscript. Na al het schrijven en bijschaven is er nu dus bijna het boek, met de titel Bloedgeld. Dat klinkt direct al een stuk spannender dan Cappuccino na elven, dus de verwachtingen zijn hooggespannen!

Tekstschrijver Wessel leeft van deadline naar deadline, vooral om deze te overschrijden. Hij houdt van zijn werk, maar nog meer van la dolce vita. Als de kans zich aandient, koopt hij samen met zijn vriendin Sanne een oude boerderij in een slaperig dorpje aan de Amalfitaanse kust in het zuiden van Italië.

Wanneer de verbouwing is afgerond, de opdrachten van klanten uitblijven en de bodem van de bankrekening in zicht komt, gaat hij zonder medeweten van zijn vriendin in op een lucratief aanbod van zijn Italiaanse huurder. Het enige wat hij hoeft te doen is het begeleiden van twee Nederlanders die tijdens het bloedhete middelpunt van de zomer voor zaken naar Napels komen.

Maar wat voor deal moet er eigenlijk worden gesloten? En is de mysterieuze Giorgio, die heimelijk naar Sanne lonkt, wel wie hij zegt dat hij is? De Italiaanse droom verandert al snel in een nachtmerrie als Wessel verstrikt raakt in het nietsontziende netwerk van de camorra. Hij krijgt nog eenmaal de kans een deadline te halen. Deze keer is het een zaak van leven of dood…

Vandaag voor jullie alvast een voorproefje uit deze bloedstollende thriller, dat zich afspeelt in het zuiden van Italië, even landinwaarts ten noorden van de Amalfikust:

‘Het water spetterde nauwelijks op toen ze met een sierlijke duik onder het oppervlak verdween. Onder water zwom ze snel en gracieus naar de andere kant van het zwembad. Daar kwam ze weer boven en gooide haar lange, blonde haren in haar nek. Ze wreef het water uit haar gezicht. Het zwembad was zo ongeveer het enige waarvan ze hier genoot. Ze was ook de enige die er gebruik van maakte. Wessel had een hekel aan water en Giorgio, de Italiaan die sinds enkele maanden in het bijgebouw woonde, had ze ook nog nooit een duik zien maken. Ze had er wel over gefantaseerd, want dat hij een gebruind en gespierd lichaam had, was haar niet ontgaan. Hij was niet zo groot, misschien zelfs iets kleiner dan zijzelf, maar dat compenseerde hij ruimschoots met een geprononceerde kaak, een knap en gebronsd gezicht en een paar mysterieuze ogen. In weinig leek hij op Wessel. Eerder was hij het type vrouwenverslinder, de ‘foute’ man. Een tikkeltje zelfingenomen, maar ongetwijfeld daadkrachtig en iemand die wist hoe hij vrouwen moest behandelen.

Giorgio was vrij plotseling opgedoken nadat de vorige huurders het appartement hadden verlaten. Ze dachten het aan een keurig gezin te hebben verhuurd, maar gezinsactiviteiten hadden ze er nooit waargenomen. Wel was er regelmatig een vrachtwagentje of zo’n driewielige Ape bij het appartement opgedoken. Dozen werden er ingeladen en dozen werden er uitgeladen. Een paar maanden later vertrokken ze, een puinhoop in het bijgebouw achterlatend. Huur hadden ze in al die tijd natuurlijk niet betaald, maar ze meenden wel het recht te hebben om bij vertrek de wc-pot mee te nemen. Ze was ervan overtuigd dat het maffiosi geweest waren. Eigenlijk wilde ze helemaal geen huurders meer, maar toen Giorgio had aangedrongen, waren ze toch maar akkoord gegaan. Het geld konden ze natuurlijk goed gebruiken, vooral omdat het nog niet echt vlekkeloos liep met Wessels freelancepraktijk.

Ze hees zich op de kant, ging zitten en bewoog haar benen door het water. Ze staarde naar de blauwe schittering aan het oppervlak. Ze leunde achterover en liet haar lichaam opdrogen aan de rand van het bad. Dat zou niet lang duren. De vorige zomer, toen ze hier pas woonden, was het warm geweest, maar nu was het nog veel warmer. Een warme zomer was goed voor de olijfoogst, had Giorgio haar verzekerd. Volgens hem kon hun olijfboomgaard duizenden euro’s per jaar opleveren, als je de zaken goed aanpakte. Hij bood aan daarbij te helpen, zoals hij naar eigen zeggen ook bij veel andere wijngaarden en olijfboomgaarden in de omgeving deed.

Wat extra geld zou erg welkom zijn, want zoals het nu ging, beviel het haar maar niks. Ze hadden de situatie inderdaad onderschat. Ze kon nog woedend op zichzelf worden als ze eraan dacht hoe ze zich had laten meeslepen door de wilde plannen van Wessel. Hij was het geweest die per se in Italië wilde wonen. Maar voor hem was het ook het gemakkelijkst geweest. Hij was niet degene die z’n baan had hoeven opzeggen. Hij had niet met tranen in z’n ogen afscheid hoeven te nemen van al die kinderen uit de klas met al even waterige oogjes.

Het had een simpel en haalbaar voorstel geleken. Een oude boerderij, bestaande uit twee gebouwen, met de geruststellende naam ‘Case al Sole’. Een honderden jaren oude olijfboomgaard in goede conditie en een groot stuk grond eromheen, niet ver van de helderblauwe Tyrrheense Zee. Met de opbrengst van hun Nederlandse huis hadden ze de boerderij en de grond kunnen kopen. Het idee was geweest dat ze dan nog genoeg zouden overhouden om de noodzakelijke verbouwingen te doen en het een paar maanden uit te kunnen zingen. De appartementen konden ze – nadat ze waren opgeknapt, uiteraard – verhuren aan Nederlanders of aan Italianen om zo gezamenlijk de kosten te dragen. Wessel zou zijn baan als freelance tekstschrijver vanuit Italië proberen voort te zetten. Voorkomen dat sommige klanten afhaakten konden ze natuurlijk niet, maar er zouden er genoeg overblijven die geen probleem hadden met het contact via telefoon en e-mail. Zelf wilde ze proberen of ze Engelse les aan Italiaanse kinderen of volwassenen kon geven.

Wessel had jaren geleden al de basis voor een toekomstig verblijf in Italië gelegd door een intensieve cursus Italiaans in Siena te volgen en hij had zijn taalvaardigheid daarna in Nederland en tijdens hun tweejaarlijkse vakanties bijgehouden. Nee, niemand had vooraf kunnen zeggen dat ze zich niet goed hadden voorbereid. Natuurlijk hadden ook zij gelachen om al die domme Hollanders op de tv die zonder geld, zonder plannen en zonder de taal te spreken vertrokken naar het buitenland. Ze herinnerde zich goed hoe ze over de bank had gerold van het lachen bij het zoveelste stel dat geëmigreerd was terwijl hun huis nog niet was verkocht en verbaasd was dat de opbrengsten van hun caviafokkerij in Slowakije zo tegenvielen.

Sukkels waren het. Niet te vergelijken met ontwikkelde, hoogopgeleide mensen zoals zijzelf.
Toch waren ook zij in de problemen gekomen nadat die maffiosi het appartement hadden verlaten en met de noorderzon waren vertrokken. Maar wat hadden ze eraan kunnen doen? Het was al snel duidelijk dat je hier mensen moest kennen, wilde iemand wat voor je kunnen betekenen. Ze had graag haar bijdrage willen leveren, maar op een enkele privéles na was het haar niet gelukt om echt voet aan de grond te krijgen als lerares Engels. Stel dat ze er niet snel in zouden slagen om hun banksaldo aan te vullen? Diep in haar hart verlangde ze er stiekem naar terug om weer in dat burgerlijke rijtjeshuis in die grauwe buitenwijk van de stad te gaan wonen. Daar was het leven tenminste overzichtelijk en kon ze haar eigen geld verdienen zonder van anderen afhankelijk te hoeven zijn.

Ineens kreeg ze het heet. De zon had snel aan hoogte gewonnen en scheen nu boven op haar hoofd. Ze nam een duik vanaf haar plek aan de rand van het zwembad en zwom in een rustig tempo terug naar de overkant. Bij het trappetje klom ze uit het water en sloeg haar witte badjas om.’

Verder lezen? Bestel Bloedgeld dan via deze link bij bol.com

Bloedgeld
Edward Hendriks
ISBN 9789026132681
€ 16,95
uitgeverij De Fontein

Ontdek onze droomplekken in Italië!

2 reacties

  1. Ik ben net begonnen met het lezen van Bloedgeld. Ik moet eerlijk zeggen dat alleen al de proloog meer dan de moeite waard is. Wat een spanning wordt daarin opgebouwd.

    Na het eerste hoofdstuk is er direct al een spanningsveld ontstaan tussen twee van de drie hoofdpersonen waarvan je meteen wilt weten hoe dat gaat aflopen.

    De sfeer in Bloedgeld is die van een broeierig en zonovergoten Italië waarbij je de cascades in je gedachten op de achtergrond kunt horen. Heel herkenbaar voor allen met een zwak voor Italië. Aanrader om mee te nemen op vakantie!

  2. De literaire thriller is mijn favoriete genre, dus ik heb me al heel lang verheugd op het uitkomen van dit boek. Met veel gevoel voor details weet Edward de sfeer van de Italiaanse droom te treffen, een droom die we zeepbel voor zeepbel uit elkaar zien spatten. De personages zijn levensecht en de goed gedoseerde spanning maakt dat je beter niet in dit boek kan beginnen als je weinig tijd hebt om te lezen, want wegleggen is geen optie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *