Ga op pad met onze City Walks!

Hotel Sofia – over de essentie van vriendschap

De zeventienjarige Sofia heeft de zorg voor haar zieke vader Harold op zich genomen. Samen wonen ze in een huis in Italië dat ze cynisch ‘Hotel Sofia’ noemt. In oude fotoalbums ontdekt ze dat haar vader in zijn studententijd drie vrienden had met wie hij lief en leed deelde. Waarom heeft hij geen contact meer met zijn vrienden? Sofia weet ze te achterhalen. Ze besluiten om na 28 jaar hun oude vriend te bezoeken voordat hij sterft.

Ingenieus opgebouwd als een mozaïekvertelling gaat Hotel Sofia over de essentie van vriendschap, het Boekenweekthema. Een fragment:

‘We kijken naar De X-factor. Maria di Filippi draagt een huidkleurige glitterjurk en ze lacht vals naar een van de deelnemers die eruitziet als een kistkalf met een smoking aan. ‘Alles aan dat wijf is nep,’ zeg ik, ‘haar tanden zijn gebleekt, haar kont is opgetrokken, het vet bij haar buik is weggezogen.’
Mijn vader lacht en moet hoesten. Ik trek hem een stukje naar voren en klop op zijn rug.
‘Ik ben altijd bang dat de huid achter haar oren losschiet,’ zegt ie als ie uitgehoest is.
Hoe gaat dat als je dood bent? Laat je huid dan ook los?
‘Nog een slok?’
‘Lekker.’
Ik pak de kinderkoffie van het kastje. ‘Ik heb geen zin om hem op te warmen, hoor.’
We zitten in de huiskamer. Dat wil zeggen, mijn vader ligt in bed en ik zit ernaast op de groene stoel. De laatste keer dat hij de trap op ging naar de slaapkamer, kwam hij er op een brancard weer af. Toen vond ik het welletjes. Terwijl ze in het Ospedale St. Matteo zijn bloed aftapten en verversten, belde ik Marco.

Marco! Samen met twee vrienden verhuisde hij alle spullen van de slaapkamer naar de huiskamer. Nu staat mijn vaders kledingkast naast de haard en staat zijn bed bij het raam zodat hij uitzicht heeft op de SS 3 die van Rome naar Perugia loopt. Aan de andere kant van de huiskamer bevinden zich de dubbele, glazen deuren die uitkomen op de hal zodat mijn vader alles kan volgen. Niet dat er veel gebeurt, maar dan heeft hij tenminste het gevoel dat hij er nog bij hoort. Sympathiek!

Ik ruimde zijn kast in, boende de vloer, waste de lakens. Sinds mijn vader drie maanden geleden vlak na zijn achtenveertigste verjaardag ziek werd, ben ik enorm praktisch geworden. Terwijl mijn vriendinnen met mannen flirten op de Piazza di Garibaldi doe ik boodschappen, zorg ik dat hij op tijd zijn pillen krijgt, help ik hem omdraaien, spoel ik zijn ontlasting door de wc. Naar school ga ik alleen als ik zin heb; ik mag vrij nemen wanneer ik wil.
Toen hij na een week ziekenhuis in een rolstoel werd teruggebracht deed ik de deur open in het donkergrijze mantelpakje dat nog van mijn moeder is geweest. Ik had mijn haar opgestoken en een gele sjaal om. In de gang had ik een tafeltje neergezet met daarop een map en een koperen bel. ‘Kan ik u helpen?’ vroeg ik.
Hij bekeek me van top tot teen. ‘Wat heb jij nou aan?’
‘U had een kamer gereserveerd?’
Hij bleef even stil. Toen begon hij te grijnzen. ‘Klopt,’ zei hij, ‘een suite.’
‘Uw naam?’
‘De Regt. Harold de Regt.’

Ik liep naar het tafeltje, pakte de map en begon te zoeken. ‘Aha, hier staat het. U hebt inderdaad een suite; de beste van het hotel zelfs. Ik zal u even voorgaan.’
Vanaf de hal was het een prachtig gezicht: de glazen deuren stonden open; ik had een roos op zijn kussen gelegd.

Marco had met zijn prachtige handen die mij eigenlijk de hele dag zouden moeten aanraken de computer op de tv aangesloten en een welkomstpagina gemaakt met de tekst: ‘Hartelijk welkom in Hotel Sofia. Personeel en manager wensen u een geweldig verblijf toe.’ Uit de luidspreker klonk Vivaldi. Toen mijn vader het zag begon hij te huilen. Stel je niet aan, je gaat alleen maar dood, hoor. ‘Is de kamer naar tevredenheid?’ vroeg ik. […]

Artsen weten het goed te verpakken: hoe hopelozer de situatie, hoe mooier de strik.

Drie maanden geleden kreeg mijn vader longontsteking. De antibiotica hielpen niet, dus moesten we naar de longarts, die een bronchoscopie liet maken. Door zijn mond ging een heel dun buisje met een camera via de luchtweg naar zijn longen. Mijn vader zat ondertussen te knipogen naar de assistente met geblondeerd haar. Vier dagen later moesten we terug voor de uitslag. Toen ik het gezicht van dokter Vitanello zag wist ik het al.

In de Pharmacia Communale 1 ben ik inmiddels vaste bezoeker. De eerste keer was ik er om een looprek te lenen; daarna een steek; toen een rolstoel en vorige week een ziekenhuisbed. De Pharmacia ligt heel handig schuin tegenover het ziekenhuis. Vlak ernaast ligt het hospice waar je naartoe kan als het thuis niet meer gaat. En links van de ingang staat de kerk waar je de uitvaartmis kan houden. Het is een soort wasstraat: afspoelen, wassen, drogen en dan door naar het hiernamaals.’

Nieuwsgierig geworden naar het vervolg? Ciao tutti mag van uitgeverij Contact drie lezers blij maken met een exemplaar van Hotel Sofia. Wat je daarvoor moet doen? Heel simpel: laat voor 31 maart een reactie achter op dit bericht (via het berichtenveld hieronder) en wie weet geniet  jij dan binnenkort van dit prachtige verhaal.

Hotel Sofia
Arthur Umbgrove
ISBN 9789025437497
€ 19,95
uitgeverij Contact

Ontdek onze droomplekken in Italië!

19 reacties

  1. Dit lijkt me een prachtig boek wat ik graag wil lezen!

  2. Ik ben nieuwsgierig geworden en zou graag meer willen lezen!

  3. Hotel Sofia zou ik geven aan mijn moeder Sophia en haar vragen of ik het mag lezen als het uit is. Twee mensen gelukkig met één mooie prijs!

  4. Dit klinkt als een boek voor mij, zou het graag willen lezen!!
    En de voorkant ziet er ook al zo mooi uit, ik zou dit boek in de winkel zeker oppakken!

  5. Dit smaakt naar meer.

  6. oei, met mijn vader momenteel in het ziekenhuis zou ik wel willen wensen dat ik de prettige manier van Sofia had om met zoiets om te gaan.
    De wijsheid (what’s in a name?) verpakt in humor. Iets mooiers kun je als verpleegster niet naast je krijgen lijkt me. Lezen dan maar!

  7. Voor bij mijn verzameling Italiaanse auteurs is deze meer dan welkom. Om te lezen trouwens ook!

  8. Dit stukje las heerlijk. Hopelijk lees ik binnen kort het hele boek.

  9. Ik zou heel graag in het zonnetje willen genieten van dit prachtige verhaal!!!

  10. Lijkt me niet alleen mooi, maar ook humoristisch. Ik doe dus een gok.

  11. is er nog hulp nodig in hotel Sofia?…ik stel mij kandidaat….kom ik achter het vervolg en …..in Italie.

  12. IsabellaRebecca

    Lijkt me een bijzonder mooi boek over één van de belangrijkste dingen in het leven……vriendschap! Zou het graag in één adem uitlezen!

  13. Like Like Like!!!

  14. Dit smaakt naar meer 😉

  15. charlotte visser

    Bellisimo , mi piace !

  16. Het lijkt me een prachtig boek, de spanning is nu opgewekt ….
    wil graag weten hoe het gaat aflopen….

  17. L’ Amicizia…è una bella cosa!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *