Ga op pad met onze City Walks!

Hemelse juwelen van Donna Leon

‘Toen ik voor mijn nieuwe project op de prachtige muziek van een vergeten componist stuitte, wist ik dat daar een verhaal in zat dat alleen Donna Leon kon schrijven,’ aldus Cecilia Bartoli. En zo geschiedde. Terwijl zij op de cd Mission de verloren gewaande aria’s van componist Agostino Steffani zingt, schreef Donna Leon er de spannende roman Hemelse juwelen over.

Hemelse juwelen detail

Op Ciao tutti een fragment:

‘Het woord verraste haar. ‘De schat?’ herhaalde ze. ‘Wat voor schat?’
‘Heeft hij je dat niet verteld?’ vroeg Roseanna.
‘Wie?’ zei Caterina. ‘Heeft wie me wát verteld?’
‘Dottor Moretti. Hij moet het weten,’ zei Roseanna verbaasd. Ik dacht dat hij het je had verteld toen je werd aangenomen.’

Caterina, die als het ware langs het strand had gewandeld en afwezig naar de schelpen in het zand staarde, werd plotseling overvallen door een krachtige golf. Ze merkte dat het water dieper was dan ze had verwacht. Ze dacht aan de beide neven, en plotseling zag ze in gedachten scherpe vinnen door het water glijden. Om aan dit beeld te ontkomen legde ze haar hand op Roseanna’s arm en zei: ‘Geloof me. Ik heb geen flauw idee waar je het over hebt.’

Ma, ti xe Veneziana?’ vroeg Roseanna, die de uitspraak van het dialect overdreef.
Caterina knikte: ze was zo lang van huis weg geweest dat ze gemakkelijker Italiaans sprak dan de taal die ze thuis als kind had geleerd, maar het dialect zat nog steeds in haar botten.
‘Je bent Venetiaans en je weet niets over die twee?’ vroeg ze en ze probeerde zo Caterina’s aandacht af te leiden van het idee van de schat en te richten op de twee neven.

‘De woekeraar en de man van de vloot watertaxi’s die bijna zonder inkomen zit?’ zei Caterina, en Roseanna wierp haar een blik toe die het equivalent was van een stempel in haar paspoort. Zoveel weten over die mannen was typisch Venetiaans.
‘Wat weet je nog meer?’ vroeg ze aan Caterina.
‘Dat de zonen en neven van Stievani de taxi’s besturen. En een fortuin verdienen. Allemaal zwart uiteraard.’
‘En Scapinelli?’
‘Dat hij veroordeeld is als woekeraar maar nog steeds in de winkels van zijn zoons werkt. Die overigens ook geen lieverdjes zijn.’

Roseanna dacht hier even over na, week nog verder af van de eerdergenoemde schat en vroeg: ‘Is jouw moeder Margherita Rossi?’
‘Ja.’
‘En je vader speelde in het orkest van Fenice?’
‘Ja.Viool.’
‘Dan ken ik je familie,’ zei Roseanna met een zucht. ‘Je opa gaf vroeger operakaartjes aan mijn vader.’ Die herinnering leek haar niet blij te stemmen, maar misschien werd haar ongenoegen veroorzaakt door de verplichtingen die het gevolg waren van die herinnering.

Caterina was zo verstandig er het zwijgen toe te doen en Roseanna te laten beslissen in welke volgorde ze de dingen wilde vertellen. ‘Het zijn door en door slechte mannen,’ zei Roseanna, en ze vervolgde bij wijze van nadere uitleg: ‘Ze komen uit door en door slechte families. Een deel kwam uit Padova, geloof ik. Maar ze wonen al generaties hier in de stad. De hebzucht zit tot in hun botten.’

Caterina leek plotseling genoeg te hebben van wat ze een melodramatisch verhaal vond en vroeg ongeduldig: ‘En die schat dan? Waar komt die vandaan?’
‘Dat weet niemand,’ zei Roseanna.
‘Weet iemand waar hij is?’ vroeg Caterina.
Roseanna schudde het hoofd en verraste haar door plotseling op te staan. ‘Kom, we gaan koffiedrinken,’ zei ze, en ze liep naar de deur zonder te wachten of Caterina haar volgde.

Buiten bleef Caterina in de calle staan wachten tot Roseanna koos welke kant ze op zouden gaan. Het was jaren geleden dat ze in dit deel van de stad was geweest, dus ze had geen idee waar nog fatsoenlijke koffie werd geserveerd.
Roseanna bleef even staan, bewoog haar hoofd van links naar rechts, zoals een jachthond die de lucht besnuffelt naar prooi of temperatuur. ‘Kom,’ zei ze uiteindelijk. Ze sloeg rechts af en bij de volgende hoek weer. ‘We kunnen wel naar die zaak in de Campo Santa Maria Formosa.’

Er waren twee koffiebars, herinnerde Caterina zich, een met banken op het terras die bleven staan totdat het buiten echt koud werd, en een ertegenover, aan het kanaal waarvan werd beweerd – en daarna was ze het blijven geloven – dat er ooit de lijken van de parochie werden bewaard voordat ze werden afgevoerd naar het kerkhof van San Michele.’

Lees meer over de schat in

Hemelse juwelen

Hemelse juwelen
Donna Leon
vertaald door Ton Heuvelmans
ISBN 9789023478638
€ 18,90
uitgeverij Cargo

Bestel Hemelse juwelen via deze link bij bol.com

 

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *