Ga op pad met onze City Walks!

De laatste wens van Amelie

Op een doodgewone dag wordt oncoloog Marlene benaderd door de beeldschone Italiaanse Amelie, die haar een bizar verzoek voorlegt. Amelie is ongeneeslijk ziek en vraagt Marlene haar laatste wens te vervullen: ze wil de tijd die haar nog rest graag doorbrengen met Marcus, Marlenes man.

Marlene is verbijsterd. In al die jaren heeft ze geen moment getwijfeld aan haar huwelijk. Wanneer ze Marcus confronteert met het verhaal van Amelie, blijkt ze zich echter zwaar vergist te hebben. Niet alleen heeft Marcus inderdaad een affaire met Amelie, zodra hij hoort dat ze ongeneeslijk ziek is, besluit hij bovendien het contact met haar te verbreken. Marlene neemt een moedig besluit: als Marcus Amelie niet steunt, dan zal zij dat wel doen. Naarmate ze de bijzondere Amelie leert kennen, wordt het steeds moeilijker om niet te gaan houden van de betoverende vrouw die haar man van haar heeft afgenomen.

Een fragment:

‘Even zag Amelie er met de hoed, die ze nog altijd vasthield, en haar in de wind opwaaiende rok zo verloren uit, dat Marlenes woede plotseling leek te worden weggeblazen en ze moeite moest doen om het meisje niet in haar armen te nemen. Maar ze wist zich te beheersen en Amelie lachte zichzelf al weer moed toe: ‘Mijn oma Giuseppina heeft een huis in Toscane. Het is roze met groene luiken, met een enorme rozentuin, waarin pauwen rondlopen. Ook zijn er ontzettend veel poezen en honden, die mensen naar haar toe brengen en vervolgens nooit meer afhalen. Zonder oma Giuseppina zouden ze waarschijnlijk verhongeren…’

In haar stem klonken de angst en hetzelfde verlangen als bij Elfriede Meissner. Nog één keer. Nog één keer de jonge vogels zien vliegen, nog één keer Toscane zien, de rozentuin, de honden, de poezen, de pauwen en oma Giuseppina. Misschien zou Markus haar nog erger verraden als hij daar ook met Amelie naartoe zou gaan, naar die plek waar zij samen aan het begin van hun huwelijk zo gelukkig geweest waren. Met die weidse luchten, waarin het zonlicht leek te worden weerspiegeld en het blauw deed oplichten. Slechts één sneeuwwitte wolk, die langzaam achter blauwe schaduwbergen wegzakte, en daarachter de zee.

Het zou opnieuw een mooie dag worden in Toscane, waar de druiven van de Chianti aan oude, knoestige takken groeiden. Waar de klokken van de oude kapel Santa Chiara bijzonder helder en melodieus klonken en de geur van wilde rozen zich vermengde met die van de brem, die stralend geel tussen het grijze gesteente bloeide. Zij en Markus waren tot nu toe slechts één keer in Toscane geweest.
En nu zou het er misschien nooit meer van komen!

Krampachtig probeerde Marlene haar verwarde gevoelens op orde te krijgen. Haar verlangen. Haar verdriet. Haar medelijden met Amelie. Maar deze vrouw was geen patiënte van haar! Deze vrouw was een relatie met Markus begonnen toen ze blijkbaar nog geen idee van haar ziekte had. Of in elk geval nog niet wist hoe ernstig die was. Tenzij ze het verzwegen had voor Markus.

Hoe dan ook: anderen moesten maar medelijden met deze vrouw hebben. Zij niet. Marlene wilde zich opnieuw omdraaien, toen Amelie haar arm even aanraakte. ‘Mijn oma Giuseppina zegt altijd: Amelie, tesoro, vergeet nooit, het streepje is het belangrijkste…’
Bestond er misschien een gen voor bizar gedrag? Had Amelie haar verwarde gedachtegangen van haar oma geërfd? ‘Welk streepje?’ Op hetzelfde moment had ze al weer spijt van haar vraag. Amelie wees op een grafsteen met het opschrift: Daar waar hij was, daar was Eden. En daaronder, een stukje meer naar rechts: Mark Twain. Ze ging verder: ‘Het streepje tussen de geboorte- en de sterfdatum. Daarmee bedoelt mijn oma Giuseppina ons leven. Daar komt het op aan. Alleen op dat streepje. Hoewel dat niet helemaal klopt.’

Geniet van Amelies laatste wens in

De laatste wens van Amelie
Nicole Walter
vertaald door Hilde Makkink
ISBN 9789000315413
€ 19,99
Van Holkema & Warendorf

Bestel De laatste wens van Amelie via deze link bij bol.com

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *