Ga op pad met onze City Walks!

Cappuccino na elven

Iedereen die op 7 juli op Ciao tutti het fragment van Italiaanse buren van Tim Parks heeft gelezen, weet dat de titel van vandaag de Italianen flink tegen de haren in zal strijken. Daar kwam Edward Hendriks ook achter, toen hij bij de beroemde bar Vitelli op Sicilië na elven een cappuccino wilde bestellen.

Edward Hendriks aan de cappuccino bij Bar Vitelli

Het werd echter een vruchtbare vergissing, want deze voor veel Nederlanders onbegrijpelijke regel leverde Edward direct een mooie boektitel op. Zijn boek is echter nog niet in de winkel te koop, maar gelukkig kun jij als lezer van Ciao tutti ervoor zorgen dat dat binnenkort wel het geval is. Dat zal ik even uitleggen, want ook ik had nog nooit van deze manier van uitgeven gehoord.

Edwards boek (althans, een deel ervan) is te lezen op de website www.tenpages.com. TenPages.com is een nieuw uitgeefconcept, waarbij je de eerste tien pagina’s (of meer) van je manuscript kunt plaatsen. Geïnteresseerde lezers kunnen vervolgens aandelen (€ 5,00 per stuk) in het boek kopen. Als je als schrijver genoeg aandelen verkoopt, wordt je boek hoe dan ook uitgegeven. Daarvoor krijg je dan een uitgeverij en een redacteur toegewezen, die je helpen om je manuscript binnen acht maanden te voltooien. Met de uiteindelijke verkoop van je boek gaan de aandeelhouders – zij die van begin af aan geloofden in de kracht van je manuscript – meeverdienen. Lukt het toch niet om genoeg aandelen te verkopen, dan krijgen alle aandeelhouders van ieder aandeel 80% terug (€ 4,- dus). Een klein risico voor de aandeelhouders, maar een enorme kans voor beginnende schrijvers!

Edwards manuscript staat sinds 9 augustus online. Edward: ‘Ik heb vier maanden de tijd om voldoende aandeelhouders ervan te overtuigen dat mijn boek ook echt uitgegeven gaat worden. Ik hoop dat het gaat lukken, want ik ben al sinds de middelbare school bezig met schrijven. Mijn grote droom is toch wel om ooit een roman te schrijven. Maar zoals dat gaat met die dingen, in je dagelijkse bezigheden vind je daar eigenlijk niet genoeg tijd voor.

Ik ben in het verleden wel meerdere keren begonnen met verschillende hoofdstukken, personages, verhaallijnen, enzovoorts. Door mijn liefde voor Italië en het lezen van boeken van schrijvers als Niccolò Ammaniti, Tim Parks, Frances Mayes, Daphne Phelps, Mario Puzo, Roberto Saviano en Petra Reski (mijn andere interesse gaat uit naar de Italiaanse georganiseerde misdaad) besefte ik dat mijn manuscript zich ook in Italië zou moeten afspelen.’

En waar kan een Italiaanse roman nu beter beginnen dan in een koffiebar… Op Ciao tutti vandaag een klein voorproefje van Edwards verhaal:

Ciao bello’, glimlachte de juffrouw achter de toonbank van de koffiebar. Ze hield haar hoofd een beetje schuin en keek hem ondeugend aan. Wessel glimlachte een beetje schaapachtig terug. Hij wist zo gauw niet wat hij moest zeggen in het Italiaans. Maar in het Nederlands was het hem op dat moment waarschijnlijk ook niet gelukt. Het was al lang geleden dat iemand openlijk met hem flirtte. Niet omdat hij er niet goed uit zou zien, trouwens. Wessel wist van zichzelf dat hij best aantrekkelijk was. Al was hij er niet meer zo obsessief mee bezig als vroeger. Mijn god, als hij weer dacht aan de vreselijke tijd als puber, liepen de rillingen hem weer over de rug. Die jeugdpuistjes, dat rode hoofd, die eeuwige onzekerheid. En waarom? Waarom, in godsnaam?

Wessel zag er tegenwoordig misschien iets onverzorgder uit. Een kapperszaak had hij in geen maanden van de binnenkant gezien en ook zijn dagelijkse scheerbeurt sloeg hij meer dan een enkele keer over. Maar het mooie was: het paste allemaal prima binnen z’n nieuwe imago. De zelfverzekerde, nonchalante en een tikje artistieke zelfstandige. Hij zorgde er wel voor dat hij zich goed kleedde. Dat vond hij zelf belangrijk, maar zijn omgeving even zo. Iedereen zorgde er hier voor dat hij of zij er goed uitzag.

Fare bella figura, noemden ze dat in Italië. Het maakte niet uit of je dik of dun, oud of jong, mooi of lelijk was. Je zorgde er gewoon voor dat niemand kon zeggen dat je er geen moeite voor had gedaan. De goede schoenen bij je outfit, dat was vooral heel belangrijk, zo had Wessel geleerd. Zijn landgenoten leken daar nooit veel om te geven. Die trokken gerust afgetrapte sneakers onder hun nieuwe kleren aan naar het werk. Dat was hier onmogelijk. Impossibile!

Prego?’

Wessel schrok op uit zijn dagdroom. Hij zag zijn spiegelbeeld gereflecteerd in de vitrine met sfogliatelle, de traditionele Italiaanse gebakjes. Zijn stompzinnige glimlach leek op zijn gezicht gebeiteld te staan. Moeizaam hief Wessel zijn hoofd op. Het meisje leunde tegen het espressoapparaat en veegde haar handen af aan haar zwarte schort. Haar donkere haar zat samengebonden in een stevige staart. Ze keek hem enigszins bezorgd aan, terwijl ze haar volle lippen bevochtigde met haar tong.

Wessel rukte zich los uit zijn gedachten en bestelde met een krakende stem een cappuccino. Het waren de eerste woorden die hij die ochtend uitsprak. Het was toch nog wel ochtend? Een golf van spanning vloeide door zijn lichaam en balde zich samen in zijn maag. Zenuwachtig schoten zijn ogen door de espressobar, op zoek naar een klok. Achter in de zaak, boven het enige tafeltje dat er stond, hing een klok met een afbeelding van de kustlijn van Napels. De bekende dubbele baai met talloze jachten in de haven, de geelroze bebouwing en op de achtergrond, in wolken gehuld, de twee toppen van de Vesuvius. Half twaalf, gaven de twee uit de Golf van Napels opdoemende wijzers aan.

Half twaalf. Eigenlijk al te laat voor cappuccino. Ook zoiets wat je leert als je wat langer in Italië verblijft dan de gemiddelde toerist. Een cappuccino dronk je zeker niet – zoals in Nederland gebruikelijk – ’s avonds na het eten.

Jezelf volgieten met melk? Na het eten? Een belediging voor de kok! Had je soms niet genoeg gegeten? Of was het niet lekker?
Maar het drinken van koffie met melk was eigenlijk ook al verdacht na half elf ’s ochtends, afhankelijk van in welke regio je je bevond. Hier in het zuiden werd die etiquette over het algemeen strikt nageleefd en Wessel probeerde zich er aan te houden. Hoewel hij wars was van regeltjes en opgelegd gedrag en hij zich over het algemeen niets aantrok van wat anderen ergens van vonden, hield hij van Italië en de passie die de Italianen voor hun tradities aan de dag legden. Daar konden lompe, botte kaaskoppen zoals hijzelf nog wat van leren.

Het meisje achter de bar leek zich echter niet te storen aan de bestelling van Wessel. Ze had zich omgedraaid naar het espressoapparaat om de koffie klaar te maken. Dit gunde Wessel een goede blik op haar achterste. Ze had een zwarte pantalon aan die voor haar gemaakt leek. Haar mooigevormde kont kwam er perfect in uit. Wessel haalde diep adem en snoof de geur van verse koffie en croissants op. Een verliefd gevoel maakte zich van hem meester en even verdween alle spanning en gejaagdheid uit zijn lichaam. Voor een moment leek het alsof hij de hele wereld aankon. Een gevoel dat hij lang niet had gevoeld. Hoe lang? Wessel wist het niet. Was hij ooit écht verliefd geweest? Ja, natuurlijk was hij ooit verliefd geweest.

Verder lezen? Je vindt de eerste tien pagina’s van Cappuccino na elven via deze link: http://www.tenpages.com/manuscript/cappuccino_na_elven Hier kun je Edward laten weten wat je van zijn boek vindt en natuurlijk ook een aandeel in zijn boek kopen. Wie weet wordt cappuccino na elven dan toch nog gemeengoed in Italië!

Ontdek onze droomplekken in Italië!

2 reacties

  1. marieke hellendoorn

    Fantastisch!hoop dat je boek gepubliceerd gaat worden!woon zelf al 18 jaar in Italie,herken dat 2 -landen gevoel,loop zelf ook met t idee om n boekje te schrijven,succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *