Ga op pad met onze City Walks!

Boekentip: Barista! Koffie verkeerd

Zijn we in Italië de eerste uurtjes van de ochtend meestal in een koffiebar te vinden voor de eerste cappuccino van de dag, een cornetto, een praatje met de barman en een uurtje schrijven bij een tweede cappuccino, hier in Nederland zetten we ’s ochtends zelf koffie. De moka op het vuur, melk in een pannetje, de geur van koffie in huis, heerlijk!

Meestal bedenken we bij het ontbijt wat er allemaal gedaan moet worden die dag, lezen we de krant of schrijven we eerste ideeën uit tot een blog. Gisterochtend ging de eerste cappuccino echter vergezeld van een heerlijk romantisch verhaal, Koffie verkeerd.

Dit boek is het eerste deel in de Barista!-serie. Het is een sprankelende geestige roman over liefde en vriendschap, het loslaten van verwachtingen en het omarmen van nieuwe kansen. Net zo hartverwarmend als een schuimige cappuccino!

Koffie-verkeerd

Een fragment:

‘Luigi!’
Laura staat in het magazijn van de koffiebar en roept haar baas.
‘Luigi, kun je…’ gaat ze verder.
Ze staat op het punt om de deur van zijn kantoor open te doen, maar dan hoort ze dat hij aan de telefoon zit. Ze besluit om hem niet te storen en de koffiebonen zelf bij het apparaat te zetten.

De juten zak is te zwaar om te tillen. Ze pakt de bovenkant vast en sleept het ding over de grond het magazijn uit en de koffiebar in. Als ze halverwege de toonbank is, blijft ze hijgend staan. Ze heeft geen goede conditie en het helpt ook niet dat ze vanochtend alleen heeft ontbeten met een espresso. Aan een tafel bij het raam zit een stelletje dat wel vaker komt ’s ochtends. Zo schattig, denkt ze, samen nog even een cappuccino drinken voordat je aan je werkdag begint. En een man is ook echt handig voor het verslepen van zware dingen. Een luide kuch onderbreekt haar gemijmer. Ze draait zich om. Een meisje met een knot op haar hoofd, een oversized houthakkersblouse en een grote wollen sjaal om haar nek staat bij de kassa.

‘Ik kom eraan,’ roept ze. Ze zakt door haar knieën en trekt de zak over het hobbelige tapijt naar de toonbank. De stof snijdt in haar handen.
‘Eén cappuccino en één latte,’ zegt het meisje, zodra Laura in de buurt van de kassa is. ‘En wat zijn dat voor koekjes?’ vraagt ze, terwijl ze de inhoud van de glazen stolp op de toonbank bestudeert.
‘Cantuccini,’ zegt Laura, die haar bezwete handpalmen afveegt aan de theedoek aan haar schort. ‘Italiaans amandelbiscuit.’
‘Hebben jullie geen muffins of brownies?’
‘Nee.’
Het meisje fronst. ‘Oké. Twee van die koekjes dan. En kan die latte met sojamelk?’

Vanuit haar ooghoek ziet Laura de voordeur van de koffiebar opengaan. Het meisje blokkeert haar zicht, dus ze gaat op haar tenen staan om het beter te kunnen zien. Het is bijna half negen, het tijdstip dat haar nieuwe favoriete klant vaak binnenkomt voor een dubbele espresso.

‘Of een andere plantaardige melk?’ gaat het meisje verder. ‘Steeds meer mensen lijden aan lactose-intolerantie, hoor. Of weet je niet wat dat is?’

Laura ziet tot haar teleurstelling dat het niet haar favoriete klant is, die binnenkomt, maar een blonde vrouw in een mantelpakje. Ze richt haar aandacht weer op het meisje. ‘Ik weet wat lactose-intolerantie is,’ antwoordt ze. Het meisje denkt waarschijnlijk dat ze te dom is om een woord van meer dan drie lettergrepen te snappen en dat ze niets anders kan dan koffie zetten en tafels afnemen. ‘We hebben alleen koemelk.’

‘Nou, ik vind echt dat jullie daar iets aan moeten veranderen,’ reageert het meisje verontwaardigd.
‘Daar ga ik niet over. Als je een suggestie of klacht hebt, moet je bij de baas zijn. Hij heet Luigi.’ Ze gebaart met haar hoofd naar de andere kant van de zaak, waar een gedrongen, kleine man in een iets te strak zwart T-shirt en te veel gel in zijn haar het magazijn uit komt lopen. Hij veegt met de achterkant van zijn hand het zweet van zijn voorhoofd en kijkt nors.

‘Laat maar,’ mompelt ze. ‘Maak van die latte maar een gewone koffie, dan.’
Prima.’ Laura draait zich om naar het glimmende espressoapparaat. Ze snapt wel dat het meisje geen zin heeft om Luigi aan te spreken. Haar baas ziet er niet bepaald uit als iemand die openstaat voor een discussie over koemelk.

Ze pakt de filterdrager en zet hem onder de bonenmaler. In de weerspiegeling van het apparaat ziet ze hoe haar staart is losgeraakt en haar bruine haren aan haar gezicht plakken. Snel stopt ze de losgeraakte plukken achter haar oor.

Als ze zich weer omdraait met de bestelling, laat ze van schrik bijna de koffie vallen. Hij is er. Hij staat achter de blonde vrouw. Ze heeft de voordeur niet gehoord. Het lijkt wel of hij geluidloos binnen is gekomen. Hij maakt oogcontact en glimlacht. Laura’s hart maakt een sprongetje. Hij heeft vriendelijke, twinkelende ogen. Sinds een paar weken komt hij bijna iedere dag in de koffiebar. Op maandag en woensdag haalt hij aan het begin van de dag een espresso.’

Lees – met een cappuccino binnen handbereik – verder in

Elspeth-groot

Barista! – Koffie verkeerd
Elsbeth Witt
ISBN 9789401601825
€9,95
Xander Uitgevers

Bestel Barista! – Koffie verkeerd via deze link bij bol.com

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *