Ga op pad met onze City Walks!

Voorbij Toscane

We reizen deze maand op Ciao tutti door verschillende delen van de laars, met allerlei anekdotes uit heel Italië. De aftrap ligt in Le Marche, dankzij de verhalen over tien jaar leven en werken in deze regio die Frederik H. Swart heeft opgetekend in zijn boek Voorbij Toscane – De San Lorenzo Anekdotes.

Voorbij-Toscane

Frederik Swart besloot samen met zijn partner en een Italiaanse woordenschat van tien, in 2000 het roer om te gooien. Een nieuwe eeuw, een nieuw leven! Vanuit de commercie naar uitbater van een bed&breakfast, als ‘roerommer’ avant la lettre. Van het inmiddels roemruchte tv-format was in die periode nog geen sprake.

Hij had een makkelijker land kunnen kiezen dan Italië. Specifieker: de regio Le Marche, waar in 2000 nog vrijwel niemand een buitenlander in het wild had meegemaakt. Frederik H. neemt je mee naar dat ‘nieuwe leven’, naar zijn worstelingen met de Italiaanse taal, hilarische Italiaanse toestanden en hoog oplopende mediterrane emoties.

Soms ontroerend, soms boos en altijd met een scherp oog voor detail doet hij verslag van zijn belevenissen in deze ‘Anekdotes’. Dit alles met de nodige zelfspot, haarfijne observatie en geheel eigen humor.

Een fragment:

Un caffè ristretto doppio macchiato corretto romano con panna, e al vetro, grazie! Roep ik naar de door neonlampen helverlichte dame achter de bar. Dan neem ik plaats op een plastic stoeltje op de stoep van het café bij de strettoia (wegversmalling), waar auto’s en dampende vrachtwagens wachten op hun beurt voor de doorgang.

Niks staan met die koffie aan de bar zoals de meeste Italianen! Zitten en kijken. Ik heb de tijd. Bardame komt op me af en vraagt welke koffie uit het rijtje ik nu precíes bedoel. Ik glimlach terug en zeg: ‘Doe maar een lungo.’

Het is de Bar dei Cacciatori, de jagersbar. Jagers zie ik daar zelden, maar ik kom er dan ook nooit vóór de klok van elf in de ochtend. Eerder functioneert mijn bioritme gewoon niet, en dan hebben die cacciatori al lang en breed hun neergeknalde wilde afgehangen.

Om me heen zie ik wat jonge maar ook vooral veel oude mannetjes. Nou ja, oud? Men gaat hier nogal bijtijds met pensioen. Zeker vroege starters op de arbeidsmarkt – veel de lui die met hun handen werken – kunnen al op hun vijfenvijftigste stoppen. De echt oude mannetjes voeren hier echter de boventoon. Met wandelstok en zo. Petten en oude verstelde vet-groezelige colberts. Grijze, mooie én lelijke koppen met stoppelbaarden en de schamele resterende haren óf achterover gekamd óf dwars over de schedel geplakt om de vergeefse indruk te wekken van enige vorm van haardos.

Ik zie een aantal gedwongen dan wel vrijwillige vrijgezelle mannen en weduwnaars die zichzelf ’s morgens hier uitlaten. Verder is er in het dorp namelijk niet echt veel spannends te beleven.

Kleine mannetjes zijn het. Allemaal. Gekrompen door het harde buffelen in hun leven? Te lang te veel stenen op ladders naar boven gesjouwd? Wie zal het zeggen? Kaarten, dat doen ze. Dat wil zeggen: vier oude mannetjes zitten te kaarten en de rest zit eromheen en bemoeit zich ertegenaan. Niet zachtzinnig ook.

Porca madonna’s vliegen voortdurend over de tafel en er wordt blijkbaar zwaar gegokt. Enfin, met muntgeld dan… Geen idee om welk kaartspel het gaat, want ik heb nooit de moed gehad hen te vragen mij dat spel uit te leggen. Verstaan doe ik ze sowieso nauwelijks, want ze spreken een onbegrijpelijk lokaal Marchigiaans dialect. A.B.I. zit er niet in, deze oude mannetjes hebben veelal niet meer dan lagere school genoten.

Intussen verteren ze niets. Bijna niets. Eén kopje koffie in de ochtend, later een bel wijn. Goedkope plonk die de caféhouder inslaat voor een halve euro per liter en wegzet – glaasje tot de rand gevuld, dat wel – voor anderhalve euro per glas.

[…]

Het is kwart over elf. De zon raakt de plastic stoeltjes op het terras. Ik kijk naar het piazza en het beeld van het dorpsleven trilt mee met de steeds warmer wordende dag. Genoeg diesel en benzinedampen gesnoven nu. Het is tijd om te vertrekken. Ik draai mee met de zon – zoals de girasole (zonnebloemen), maar vooral zoals de oude mannetjes dat de ganse dag doen. De Giro degli Anziani noem ik dat (de Ronde van de Oude Mannetjes): óp naar de schaduw van het volgende terras!’

Draai mee en lees verder in

Voorbij-Toscane

Voorbij Toscane – De San Lorenzo Anekdotes
10 jaar leven en werken in Le Marche
Frederik H. Swart
ISBN 9789491172502
€ 17,95
uitgeverij Edicola

Bestel Voorbij Toscane – De San Lorenzo Anekdotes via deze link bij bol.com

Win Voorbij Toscane!
Namens uitgeverij Edicola mogen we 3 exemplaren van Voorbij Toscane weggeven. Kans maken? Vul dan voor 1 februari 2014 onderstaand mail&winformulier in o.v.v. Voorbij Toscane (bij Wat wil je winnen?).

Je voornaam (verplicht)

Je achternaam (verplicht)

Je email (verplicht)

Wat wil je winnen?

Je bericht

Wil je de Ciao tutti nieuwsbrief ontvangen?

We ontvangen erg veel spam en daarom vragen we je deze karakters in te vullen (exact, dus hoofdlettergevoelig)
captcha

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *