Ga op pad met onze City Walks!

Bisschopswijn uit ‘De keukendochter’

Soms krijg je een boek onder ogen dat met recht een ‘lekker’ boek mag worden genoemd. Enerzijds omdat je niet kan stoppen met lezen en helemaal opgaat in het verhaal en de personages, anderzijds omdat er culinair veel te genieten valt. De keukendochter is zo’n boek, met naast hoofdpersoon Ginny die je direct in je hart sluit een verzameling heerlijke recepten die je tijdens het lezen bijna ruikt en proeft. Recepten die je eigenlijk direct wil maken, ware het niet dat je tegelijkertijd ook wil doorlezen…

De zesentwintigjarige Ginny Selvaggio is anders dan anderen. Ze voelt zich het meest op haar gemak in de keuken. Na de onverwachte dood van haar ouders zoekt Ginny troost bij haar lievelingsrecepten, zoals de broodsoep van haar Italiaanse grootmoeder. Tot haar verbijstering staat plotseling Nonna’s geest voor haar neus, opgeroepen door de krachtige geur van de soep met een geheimzinnige waarschuwing: ‘Laat haar niet…’

Een geest in de keuken is niet Ginny’s enige uitdaging. Haar zus Amanda wil het ouderlijk huis verkopen. Ook vindt ze foto’s van een vreemde vrouw. Hoe meer Ginny ontdekt, hoe meer ze gaat koken. De meest overheerlijke familierecepten verschijnen dampend op tafel – met alle gevolgen van dien.

Tijdens het inpakken van de spullen van haar ouders, maakt Ginny bisschopswijn:

‘Eerst de pan, de kan, de snijplank. Ik verbreek de verzegeling van de dop, die van hard, rood plastic is gemaakt. Ik schenk de cider in een flinke pan en zet het vuur hoog. Ik slijp het mes en snijd vervolgens een sinaasappel in ragfijne, doorzichtige schijfjes. Ik peuter de kruiden uit hun glazen potjes. Hele kruidnagels, steranijs. Een kaneelstokje. Een paar korrels zwarte peper. De sinaasappelschijfjes erbovenop. Ik zet het vuur zo laag mogelijk, zodat er alleen langs de rand van de pan, nauwelijks waarneembaar, wat belletjes te zien zijn.

Nu ik toch voor de plank met kruiden sta, loop ik de potjes even na om te zien wat ik bij een volgende bestelling via internet moet hebben. Kaneel zeker. Laurierblaadjes. De lekkerste soorten chilipoeder:ancho, aleppo, chipotle. Veel mensen denken dat alle Spaanse pepers hetzelfde smaken, maar ze hebben ieder een heel eigen karakter. Het zachte branden van de habanero, het rokerige aroma van de chipotle, de pittige groene smaak van de jalapeño.

‘Ben je cider aan het maken?’ zegt Amanda, zich over de rand van de pan buigend.
‘Voor de geur. Volgens Angelica is het goed als het in huis naar vers bereid eten ruikt. Neem gerust een beetje.’ Ik steek haar de pollepel toe.’

Ik ga straks Ginny’s voorbeeld volgen en een grote pan bisschopswijn maken voor het heerlijk avondje. Aangezien de wijn net als het boek een snufje magie, een scheutje bitterzoet, twee eetlepels humor en een genereuze portie liefde bevat, komt de Goedheiligman vast even langs om lekker op te warmen!

De keukendochter
Jael McHenry
vertaald door Catherine Smit
ISBN 9789044332407
€ 18,95
The House of Books

Wie het boek in het Italiaans wil lezen, dat kan ook! Het is onlangs in het Italiaans vertaald, met de prachtige titel La cucina degli ingredienti magici. Als De keukendochter (in welke taal dan ook) naar meer smaakt, neem dan ook een kijkje op het blog van de auteur, Jael McHenry, dat uiteraard grotendeels over eten en koken gaat.

Ontdek onze droomplekken in Italië!

2 reacties

  1. Perfect om de wintermaanden door te komen en te dromen van mijn Italia

  2. Inderdaad Katrien, ik houd wel van zulke boeken, vooral op de zondagen waarbij je heerlijk met honger kunt lezen en alvast kan bedenken wat je die avond gaat maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *