Ga op pad met onze City Walks!

Aria voor een verleden

Uitgeverij De Boekerij jubelde over deze thriller: ‘Het verhaal van Aria voor een verleden lijkt misschien simpel, maar de eenvoud bedriegt. Aan het einde van deze thriller blijf je als lezer ademloos achter door het vernuft waarmee de structuur en de niet-lineaire plot zijn vormgegeven. Dit is een echte juweel van een thriller!’

Toen verscheen er ook nog eens een zeer positieve recensie in het Parool. Hans Knegtmans schreef: ‘Aria voor een verleden is waarschijnlijk de meest understated thriller van dit jaar. En ook een van de beste.’ Dan kun je als Italiëliefhebber nog maar één ding doen: het boek kopen en je pagina na pagina laten meeslepen door het verhaal van Anton en Aria, tot het bittere einde…

Anton Waker komt uit een familie van kleine criminelen. Samen met zijn nicht Aria handelt hij in valse paspoorten en identiteitsbewijzen. Maar Anton besluit uit het criminele leventje te stappen. Hij vervalst nog wel even een Harvard-diploma voor zichzelf, accepteert een goedbetaalde baan bij een degelijk bedrijf en hij verlooft zich. Vlak voor zijn bruiloft en huwelijksreis naar Italië wordt Anton echter gechanteerd door Aria: hij moet tijdens zijn huwelijksreis meewerken aan één laatste klus, anders vertelt ze Antons nieuwe echtgenote over zijn criminele verleden.

Onderstaand een fragment uit het boek. Wees gewaarschuwd voor je het gaat lezen, want je kunt niet meer terug en zal net als Anton aan het einde van het fragment willen verdwijnen, maar dan in het spannende verhaal dat je 272 pagina’s lang meezuigt.

‘Op de ochtend na zijn bruiloft vloog hij naar Italië.
Sophie poseerde voor het Colosseum, naast een gladiator met een digitaal horloge om. Ze ging voor de TRevi-fontein staan terwijl hij de ene na de andere foto van haar nam in een poging het hele rolletje vol te schieten.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei ze tegen een passerende toerist, ‘maar zou u een foto van ons samen willen nemen?’ Toen ze dat zei, deed Anton het beschermkapje voor de lens, en Sophie noch de fotograaf had het in de gaten toen de foto genomen werd. Hij wilde geen fotografisch bewijsmateriaal dat hij ooit in dit land geweest was.

Op het eiland Capri zag ze het beschermkapje.
Nee, zei hij, dat had er natuurlijk niet de hele reis al op gezeten. Ja, hij wist het zeker. Nee, echt niet, zei hij, hij had het er pas na de laatste fotoserie op gedaan. Nee, hij vond het niet erg, ze hoefde zich niet te verontschuldigen voor het feit dat ze aan hem had getwijfeld. Nee joh, het was een alleszins redelijke vraag. Hij hield ook van haar. Nee, echt. Stil maar, niet huilen.

De Noorse toerist die een foto van hen zou nemen, gaf de camera in de emotie van het moment, om onverklaarbare redenen schuldbewust, terug en de foto was dus uiteindelijk niet genomen.

Op Capri wilde Sophie de Blauwe Grot zien. Het kostte vijfendertig euro om aan boord te kunnen gaan van een boot die hen langs de schitterende kust voer. Anton hield Sophies hand vast en keek op naar de vissersheiligen, kleine beeldjes die op krankzinnige hoogten in de donkere rotsen boven hen geperst stonden. Kijk dit heilige eiland, deze heiligen die van hoog in de rotsen hun zegeningen uitdelen. Patroonheiligen voor voorspoed en sterke netten, voor getijden en vissen. Sophie hield zijn hand vast en keek omlaag naar het water.

Toen ze bij de grot aankwamen, waren er al twee andere bootladingen met toeristen. De boten lagen een paar meter voor de kust op de golven te deinen en het bleek nog eens vijfentwintig euro te kosten om op een roeibootje over te stappen dat per keer twee toeristen naar een kleine opening tussen de rotsen en de zee vervoerde. De mannen die de toeristen deze onderwereld binnen voeren, waren vriendelijk en geanimeerd, maar de hele operatie deed Anton aan een lopende band denken – een toerist geld aftroggelen, de toerist in grot brengen, de toerist terug naar boot brengen – en de onverwachte extra kosten schrokken hem af.

Maar Sophie wilde het per se doen; ze betaalde het extra bedrag en wachtte geduldig op het benedendek op haar beurt, terwijl Anton naar de stoet toeristen keek die de grot inging en weer uitkwam. De meeste toeristen die terugkwamen glimlachten, maar in zijn ogen zagen ze er allemaal lichtelijk teleurgesteld uit, net als de menigte die hij een paar dagen daarvoor uit de Sixtijnse Kapel had zien druppelen.

‘Ik heb mijn hele leven al over de Blauw Grot gehoord,’ hoorde hij een van hen tegen een ander zeggen, maar het antwoord verstond hij niet. Toen Anton weer omlaag keek naar het benedendek, was Sophie verdwenen, en hij voelde even een golf van iets wat op paniek leek toen hij dacht dat ze misschien overboord was gevallen, maar toen keek hij naar de grot en zag hij hoe ze nog net haar hoofd introk toen de roeiboot onder de rotsen verdween. Ze bleef erg lang weg, vond hij.

Anton hield de reling vast terwijl hij op haar stond te wachten. De boot deinde op en neer in de golfslag van de andere boten om hen heen. Hij deed zijn ogen dicht en kreeg even het gevoel dat hij hier in dit schitterende licht, ver weg van Brooklyn, van zijn ouders en van Aria, op zesduizend kilometer afstand, kon verdwijnen.’

Aria voor een verleden
Emily St. John Mandel
vertaald door Mireille Vroege
ISBN 9789022558119
€ 15,00 (t/m 31 maart, daarna € 17,95)
De Boekerij

Wie snel verder wil lezen, gaat vandaag nog naar de boekhandel of bestelt Aria voor een verleden via deze link bij bol.com

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *