Lees onze laatste blogs:

De ring van vuur

Hoewel de Kinderboekenweek officieel gisteren is afgelopen, wilde ik jullie het volgende boek niet onthouden. Hoewel bedoeld voor kinderen, is het ook voor volwassenen een spannend verhaal, dat zich bovendien op de mooiste plekken van de Eeuwige Stad afspeelt: 29 december 1999. Het is nacht en in Rome holt een man als een gek langs de Tiber. In zijn hand draagt hij een bruin koffertje. Hij zoekt vier kinderen. Op datzelfde ogenblik verlaten Elettra, Sheng, Mistral en Harvey zonder dat iemand het weet hun hotelkamer om de besneeuwde stad te gaan verkennen. Enkele uren eerder wisten ze nog niet eens …

Lees meer »

Romeinse stripverhalen

Strips passen uitstekend binnen het thema van de Kinderboekenweek. Als er één soort verhaal is waarbij de illustraties onontbeerlijk zijn, dan is het immers de strip. Daarom vandaag op Ciao tutti aandacht voor een stripverhaal, maar dan uiteraard wél een Romeins stripverhaal! In een van de vele boekwinkels die Rome rijk is, viel mijn oog vorig jaar al op een kleurrijk stripverhaal, waarin de hoofdrol was weggelegd voor Cicero de Kat. Hij maakt kinderen op een grappige en verantwoorde manier wegwijs in het Oude Rome. Dankzij de Vlaamse uitgeverij Van In is dit stripverhaal nu ook in het Nederlands verkrijgbaar. …

Lees meer »

Toto Aroma – de uitvinder van de pizza

Hoewel de Kinderboekenweek dit jaar in het teken staat van illustraties, wil ik de beroemde Italiaanse kinderboekenschrijver Roberto Piumini eigenlijk niet overslaan. Hoewel hij dus niet tekent, maar schrijft, is hij wel een echte kunstenaar, een woordkunstenaar, althans, zo noemt hij zichzelf. Hij heeft meer dan honderd romans, verhalen, toneelstukken, gedichten en liedjes geschreven, zowel voor volwassenen als voor kinderen. Een van zijn meest recent verschenen boeken in Nederland is Toto Aroma, dat vertelt over de uitvinder van de pizza, die net zo heet als het boek, Toto Aroma. Als kok is Toto in dienst van de koning van Napels. …

Lees meer »

De knieën van Petrus

De Bocca della Verità, de Mond van de Waarheid, siert ook het omslag van Roma Magica – Mysteries en mirakelen van de eeuwige stad. Hoewel deze originele reisgids al zeventien jaar geleden is verschenen, wilde ik jullie deze bijzondere kijk op Rome niet onthouden. Wim Zaal, de auteur, richt zich op de magische, religieuze, occulte en raadselachtige aspecten van de stad en haar bewoners. Het boek bevat echter geen vage zinspelingen: de Romeinen willen de mysteries en de wonderen van hun stad immers kunnen zien en voelen. Zo vertelt Wim Zaal je waar de zielen in het vagevuur hun brandende …

Lees meer »

Afgebeten vingers

‘In una chiesa presso una piazzetta un poco oltre Piazza Montanara lungo la strada che porta alla salina, nell’entrare c’è una cosa benedetta. Per tutta Roma in lungo e in largo non potrai trovare cosa più rara. È una faccia di pietra che ti dice chi ha detto una bugia e chi non l’ha detta. Se io ora in questa faccia, che ha la bocca aperta, infilo una mano, e non la serra, la mia verità considerala certa. Ma se mette la mano uno bugiardo stai sicuro che né a tirare né a spingere quella mano viene più via.’ Zo …

Lees meer »

Avontuur in de catacomben

In de winkel van de Friezenkerk trof ik een voor kinderen erg leuk boekje aan over de catacomben in Rome, geschreven door Irene Stellingwerff. Irene woont al jaren in Italië en vertaalt haar opgedane kennis graag voor de jongste Italië-bezoekers. Dat doet ze niet op een saaie, belerende manier, maar aan de hand van een soort stripverhaal, waarin twee kinderen uit de moderne tijd in een spannend avontuur achter de geschiedenis van – in dit geval – de catacomben komen. Tijdens een wandeling over de Via Appia vinden Robin en Martha in een ondergrondse gang de geheime kamer van de …

Lees meer »

Het Rome van Luca Spaghetti

‘Van alle genomineerden op mijn lijst van Mogelijke Nieuwe Italiaanse Vrienden kijk ik het meest uit naar mijn ontmoeting met een vent die – nu komt het – Luca Spaghetti heet,’ zo schreef Elizabeth Gilbert in Eten, bidden, beminnen. De ontmoeting groeit al snel uit tot een zeer hechte vriendschap, en samen struinen Elizabeth en Luca door de Eeuwige Stad. Als geboren Romein weet Luca immers alle bijzondere plekken in de stad te vinden en hij maakt Elizabeth daar graag deelgenoot van. Op dat moment kon Luca nog niet bedenken wat hem allemaal te wachten stond. Hij vond het gewoon …

Lees meer »

Eten, bidden, beminnen (Eat Pray Love)

Vanaf vandaag is de film Eat, Pray Love, naar het boek van Elizabeth Gilbert dat in het Nederlands Eten, bidden, beminnen heet, dan ook eindelijk in de Nederlandse bioscopen te zien! Wie de film helemaal onbevangen tegemoet wil treden, moet eigenlijk niet verder lezen, maar aangezien velen het boek vast al kennen, kan ik wel een tipje van de sluier oplichten… Op haar dertigste heeft Elizabeth, in de film vertolkt door Julia Roberts, alles wat een ambitieuze, hoogopgeleide vrouw zich zou kunnen wensen: een echtgenoot, een huis en een succesvolle carrière. Maar in plaats van gelukkig te zijn wordt ze …

Lees meer »

Pinokkio – een prentenboek om in te lijsten

Vandaag begint de Kinderboekenweek, die dit jaar in het teken staat van prachtige prenten, sprookjesachtige illustraties en bijzondere tekeningen. De Grote TekenTentoonstelling, zoals het thema zo mooi heet, bezorgde alle illustratoren in Nederland en ver daarbuiten jeukende handen. Er verschenen de afgelopen week stapels nieuwe boeken, met adembenemende tekeningen die eigenlijk in een museum zouden moeten hangen. Tussen deze stapels boeken vond ik regelmatig een Italiaans pareltje: een grappig stripverhaal dat zich in Rome afspeelt, werkelijk ongeëvenaard geïllustreerde fabels, een prachtige roman over de grote schilders… De komende dagen laat ik jullie op Ciao tutti regelmatig meegenieten van een mooi …

Lees meer »

Kleuren van Rome

Ook Rosita Steenbeek liet zich betoveren door de sprookjesachtige sfeer van La Casina delle Civette, het Uilenhuisje, in de Villa Torlonia. In haar net verschenen boek, Kleuren van Rome, vertelt ze over deze bijzondere plek in Rome: ‘In de krant lees ik dat er een concert is in de Villa Torlonia, het grote ommuurde park aan de rand van de stad. Ik was er vaak langsgekomen maar nooit binnengegaan. Er lag een doem overheen omdat Mussolini daar had gewoond. Je hoorde er bijna nooit over, in tegenstelling tot de Villa Borghese of de Villa Doria Pamphili waar mensen gingen wandelen …

Lees meer »

Casina delle Civette (Villa Torlonia) – een sprookjesachtig huisje in Rome

Al dwalend door Rome vind ik niets heerlijker dan mijn gedachten te laten dwalen en te dromen over een langdurig verblijf in deze stad. Ik laat mijn blik over de gevels dwalen. Welke huizen, appartementen en kamertjes zouden zich daarachter bevinden? Hoe groot zouden de keukens zijn, en wat zou er allemaal voor lekkers in worden klaargemaakt? Zeker op zo’n mooie nazomerdag als vandaag, als de zon de stad een bijzondere gloed geeft en de bomen een ongekende kleurenpracht laten zien, is het goed dromen in Rome. De grootste groepen toeristen zijn terug naar huis en weer aan het werk, …

Lees meer »

Een nieuw beeldmerk voor Rome

Roma in un’immagine. Un brand per la città di Roma, zo heet de tentoonstelling die dit weekend nog te zien is in het museum van het Ara Pacis. De tentoonstelling is het resultaat van een ontwerpwedstrijd die de burgemeester van Rome vorig jaar organiseerde. Rome moest een nieuw logo krijgen, zo vond hij. Een logo dat als merk voor de stad kan dienen en dat binnenkort overal terug te zien zal zijn: niet alleen op alle officiële posters, folders en flyers van de stad Rome, maar ook op souvenirs als petjes, buttons en T-shirts. In totaal moest het Romeinse gemeentebestuur …

Lees meer »

De smaken van Italië: Romeinse supplì

De stapel boeken die ik gisteren mee naar Rome heb gesjouwd en in de trein heb zitten lezen, bevatte ook het nieuwe kookboek De smaken van Italië – 300 authentieke recepten uit alle streken. Zoals de naam al zegt bevat dit boek recepten uit alle Italiaanse regio’s. Bovendien worden van elke regio de typische lokale producten, tradities en gerechten besproken. Gelukkig zou ik op tijd in Rome aankomen om nog boodschappen te kunnen doen en ik bladerde dan ook direct door naar het hoofdstuk Latio, de Italiaanse regio waarin Rome ligt. Voor het eerst was ik blij dat de reis bijna …

Lees meer »

Ciao!

Al acht maanden lang begroet ik jullie elke ochtend met Ciao tutti. Nu ik een maand lang verslag heb gedaan van mijn belevenissen in Venetië, kan ik eigenlijk niet naar Rome vertrekken zonder de herkomst van het woordje ciao uit te leggen. Ciao is afgeleid van de Venetiaanse uitdrukking sciào vostro (schiavo vostro in het Italiaans), hetgeen letterlijk ‘ik ben uw slaaf’ betekent. De Venetianen die deze uitdrukking gebruikten waren uiteraard geen echte slaven van degenen die ze met deze groet gedag zeiden; het was meer een manier om uit te drukken dat je de ander graag mocht en dat …

Lees meer »

Cirkels in het water

Mijmerend zat ik in Venetië aan de waterkant. Deze vier septemberweken hier zijn omgevlogen en ik heb net een treinkaartje naar Rome gekocht. Morgen ruil ik de geur van water in voor de geur van oude stenen, de stilte in het autoloze Venetië voor het getoeter van auto’s en voorbijscheurende motorino’s in het altijd drukke centrum van Rome. Ik kijk uit over het water, krabbel wat aantekeningen in mijn opschrijfboekje voor een artikel over winters Venetië in De Smaak van Italië en besluit dat ik eigenlijk geen tijd heb voor melancholie en nu al afscheid nemen. Er wacht nog een …

Lees meer »

Als ik Venetië een uur aan jou kon geven…

‘Ik word wakker van de geur van koffie en een pas geschoren Venetiaan. Hij staat aan het bed met een blad waarop een klein gehavend mokapotje staat, stomend en wel, kopjes, lepeltjes en suiker in een zak, Ik ben ontzet door hoe het huis er in het ochtendlicht uitziet, maar hij staat te stralen. We besluiten twee uur lang te werken, dat alle orde die we aan de chaos kunnen ontworstelen  genoeg is voor de eerste dag. Om elf uur rennen we de trap af. Hij wil naar Torcello, waar we kunnen uitrusten en praten en alleen kunnen zijn, zegt …

Lees meer »

Bellini: een cocktail van prosecco en perzik

Giuseppe Cipriani bedacht niet alleen de carpaccio, maar ook de wereldberoemde cocktail van prosecco en perzik: Bellini. Ook dit drankje noemde hij overigens, net als de carpaccio, naar een Venetiaanse schilder; Giovanni Bellini. Bellini werd geboren in een schildersfamilie en groeide als het ware op met een penseel in zijn hand. Giovanni begon als leerling in het atelier van zijn vader, Jacopo Bellini, die in een vrij strakke, icoonachtige stijl schilderde. Giovanni’s vader was echter niet zijn belangrijkste leermeester. Die rol was weggelegd voor Andrea Mantegna, die getrouwd was met de zus van Bellini. Van hem leerde Bellini pas echt …

Lees meer »

Carpaccio

Bij het woord carpaccio denk je waarschijnlijk allereerst aan het Italiaanse voorgerecht van plakjes zeer dungesneden ossenhaas met een sausje van tabasco, mayonaise en witte peper. Wat bijna niemand echter weet, is dat dit gerecht niet alleen in Venetië is bedacht, maar dat het zijn naam dankt aan een Venetiaanse schilder, Vittore Carpaccio geheten. Het gerecht carpaccio werd in 1950 voor het eerst geserveerd. Giuseppe Cipriani, de eigenaar van Harry’s Bar in Venetië, wilde voor een van zijn vaste gasten, gravin Amalia Nani Mocenigo, graag wat bijzonders maken. Ze leed aan bloedarmoede en moest van de huisarts rauw rood vlees …

Lees meer »

Via Cappello 23

‘Ik verdween tussen de mensen die zich in deze stad als spreeuwenzwermen verspreiden van plein naar plein en van eiland naar eiland. Ik hou wel van Venetië. Soms ben je in een stille steeg en duikt verderop een wandelaar op, die even plotseling als spoorloos weer verdwijnt. Soms tref je een binnentuin achter een poort waar bloemen hun geuren meegeven aan de hitte. Weliswaar vang je her en der flarden vioolmuziek op en opgetogen stemmen, maar de Venetiaanse vreugde is altijd doortrokken van een merkwaardig soort melancholie. Schoonheid bestaat hier niet zonder triestheid, verval is voorvoelbaar in grandeur. Bekijk je …

Lees meer »

Een muzikale taal

‘Veel mensen denken dat het Italiaans een muzikale taal is. Sommige buitenlanders kunnen woorden als cappuccino en Mastroianni met dromerige ogen en vol verlangen over de tong laten rollen, de klinkers wat uitrekkend. Anderen worden gegrepen door het vleiende formalisme in de met verve uit te spreken aanspreektitels als dottore, commendatore, professore, ragioniere of cavaliere. Met een beetje goede wil wordt alles dan mooi. Ik stond eens met een collega ergens te wachten toen we een man met een melodieuze stem iets hoorden roepen. ‘Wat is het toch een mooie taal, wat is het hier toch prachtig allemaal,’ zei ze, …

Lees meer »