Archief per maand: november 2010

Sint Juliaan der Vlamingen

Tijdens een van mijn wandelingen door de stad om alle Sprekende Beelden te zien en te horen, stuitte ik op het prachtige aanplakbiljet van de Sint Juliaan der Vlamingen, oftewel de San Giuliano dei Fiamminghi, de Koninklijke Belgische kerk in Rome. De kerk zou ten tijde van de Kruistochten zijn gesticht als pelgrimshospitaal voor de inwoners van het graafschap Vlaanderen. Veel weten we niet over deze eerste bestaansperiode, maar zeker is wel dat graaf Robrecht II van Vlaanderen het hospitaal in 1094 vaste inkomsten verschafte. De kerk kent dus een lange geschiedenis en herbergt prachtige kunstwerken van Vlaamse makelij. De …

Lees meer »

Sprekende beelden in Rome

De ‘Club van de Goedgebekten’ bestaat, zoals ik eergisteren schreef, uit zes beelden. Pasquino en Abate Luigi zijn wellicht de bekendste, maar ook Il Babuino, Il Facchino, Madama Lucrezia en Marforio laten graag van zich horen. De naam van deze laatste hebben we al even voorbij zien komen in het verhaal van Pasquino. Samen voerden zij vaak levendige discussies, waarbij de een nog spitsvondiger probeerde te zijn dan de ander. Over de komst van Napoleon en de negatieve gevolgen daarvan voor de stad, vroeg Pasquino Marforio het volgende: ‘Sono tutti ladri, i francesi?’ (Zijn alle Fransen dieven?) Waarop Marforio antwoordde: …

Lees meer »

Sprekende beelden – Abate Luigi

Abate Luigi werd vlak bij het Largo di Torre Argentina opgegraven als een onbekende Romeinse magistraat of redenaar. Hij werd in eerste instantie naast het Palazzo Vidoni geplaatst, vlak bij de Sant’Andrea della Valle. Hij had het op deze plek echter zwaar te verduren. Toen hij voor de zoveelste keer door stenengooiende kwajongens werd bekogeld, werd hij in de hal van het Palazzo gezet, onbereikbaar voor de Romeinse jeugd. Naar aanleiding hiervan schreef de dichter Tomassetti op de sokkel: FUI DELL’ANTICA ROMA UN CITTADINO OGGI ABATE LUIGI OGNUN MI CHIAMA CONQUISTAI CON MARFORIO E CON PASQUINO NELLE SATIRE URBANE ETERNA …

Lees meer »

Pasquino – een van de sprekende beelden in Rome

Gisteren werd me ingefluisterd dat ik nog maar wat langer in Rome moest blijven om nog meer wonderlijke plekken van de stad te ontdekken. Uiteraard gaf ik graag gehoor aan deze stem, maar wie fluisterde me deze boodschap in? Dat vroeg ik me ook af, terwijl ik een beetje vertwijfeld om me heen keek. Ik had toch duidelijk een Italiaanse stem gehoord… Een Romein die druk gebarend in zijn telefonino sprak, wees in de richting van een beetje onooglijk beeld waar ik zojuist langs was gewandeld. ‘C’era lui,’ zei hij. Ik keek hem niet begrijpend aan. Wat bedoelde hij? Sinds …

Lees meer »

De accabadora

Tot in de jaren vijftig van de twintigste eeuw had ieder dorpje op Sardinië een accabadora, een ‘laatste moeder’: een vrouw die zieken en ouderen hielp met sterven, net als een vroedvrouw helpt bij de geboorte. Bonaria Urrai is zo’n accabadora. Als zij en Maria over straat lopen, kijken de dorpsbewoners hen fluisterend na. De oude naaister Bonaria Urrai heeft Maria geadopteerd en in huis genomen. Ze voedt haar op, in de verwachting dat Maria later voor haar zal zorgen. Als vierde dochter van een straatarme weduwe was Maria eraan gewend op de laatste plaats te komen, altijd te veel …

Lees meer »