mei 20

Om nog even bij het thema stadsplattegronden te blijven, vandaag een tip voor iedereen die (in tegenstelling tot ondergetekende) wel graag met een kaart in de hand een stad verkent. Sinds kort zijn er namelijk de zogenaamde Crumpled City Maps, verfrommelde stadsplattegronden dus. ‘Verfrommeld?’ denk je nu misschien. ‘Wat heb ik daar nu aan?’

Toch zijn deze Crumpled City Maps verreweg de handigste stadsplattegronden. Want geeft toe: hoe vaak is het je niet overkomen dat je een plattegrond onmogelijk weer netjes opgevouwen kreeg? Hoe vaak heb je je niet geërgerd aan die voorgevouwde plattegronden, die nooit meer in hun oorspronkelijke positie terug lijken willen te gaan?

Met de Crumpled City Maps is dit voorgoed verleden tijd. Deze stadsplattegronden zijn namelijk gemaakt van zacht, licht en scheurvast materiaal. Je kunt de plattegrond dus gewoon in je tas of broekzak proppen en binnen no time uit- of opvouwen. De plattegronden zijn bovendien waterproof, dus ook in een regenbuitje (als het vinden van de juiste weg wellicht nog wel belangrijker is dan anders) vind je je weg door de stad. Zoals gezegd scheurt het materiaal niet, en er ontstaat ook geen slijtage op de vouwranden, waar de straatnamen op een gewone kaart al snel niet meer te zien zijn.

Het kan natuurlijk niet anders dan dat dit design van een Italiaan is. Het is een idee van de Milanese ontwerper Emanuele Pizzolorusso, die de kaarten ontwikkelde. Hij heeft ze samen met het bedrijf Palomar, dat in Florence is gevestigd, in de markt gezet. Er is natuurlijk een kaart van Florence, maar ook van Rome, Milaan en Venetië (en van een heleboel niet-Italiaanse steden, waaronder Amsterdam, Londen en Parijs).

   

Naast de belangrijkste bezienswaardigheden is er op elke Crumpled City Map een bijzondere lijst van 10 zogenaamde SoulSights opgenomen. Dat zijn plaatsen die je verrassen, die je verliefd laten worden op de plek en de stad. Bezoek deze SoulSights en je voelt je een kunstenaar, een dichter, een fotograaf, een dromer…

De Crumpled City Maps kosten circa twaalf euro per stuk en zijn onder andere verkrijgbaar via de webshop 100procenttravel.nl. Hieronder een overzicht van de huidige collectie, maar de ontwerpers zetten steeds meer steden verfrommeld op de kaart. Er zijn ook al een aantal Crumpled City Maps speciaal voor kinderen verkrijgbaar, onder andere voor Amsterdam en New York.

mei 18

Sinds ik een zomer in Florence woonde, gebruik ik nooit meer een plattegrond als ik door de stad wandel. Niet alleen omdat ik overal de weg weet (of denk te weten), maar vooral ook omdat ik anders continu word aangeklampt door andere bezoekers van de stad. Ik weet niet wat het is, maar het lijkt alsof op mijn voorhoofd groot ‘Vraag mij maar de weg’ staat geschreven.

Zo was ik zelf in 2003 nauwelijks een half uur in de stad, op weg van het station naar mijn tijdelijke thuis, toen een Duits echtpaar mij (in het Duits) de weg naar het station vroeg. Ik wees naar de lange straat achter me, en zij bedankten me uitbundig voor ze hun weg vervolgden. Dat het station de enige plek was die ik hier kende, deed er voor hen niet toe. Later die zomer hielp ik als volleerd Florentijn talloze toeristen op weg. Vooral als ik Limbrugers wanhopig hoorde discussiëren, hielp ik een handje door in het Limburgs de route op de kaart te wijzen. Maar ook Italiaanse verdwalers konden rekenen op mijn hulp; zo leerde ik me immers nog beter uitdrukken in het Italiaans.

Toen was iemand de weg wijzen vooral nog leuk en leerzaam. Het vervulde me zelfs een beetje met trots. Ik, die de stad voor de zomer binnen was getrokken als een vreemdeling, had me inmiddels alle hoeken en gaten eigen gemaakt. Ik kon andere bezoekers deelgenoot maken van de slimste of kortste weg, de mooiste route of de achterafstraatjes.

Sindsdien lijk ik echter gebrandmerkt te zijn met het ‘Vraag mij maar de weg’ in alle talen. In Rome overkwam het me laatst nog. Midden op het Piazza del Popolo vroeg een Nederlander zuchtend ‘waar nu toch dat Maxxi-museum was’. Toen ik hem vertelde dat dat nog heel wat stappen noordwaarts was, en hij beter de tram kon nemen, omhelsde hij me nog net niet. Zijn vrouw wel. Waarschijnlijk had ik een fikse echtelijke ruzie in de kiem gesmoord.

Maak iemand maar eens wegwijs in de Eeuwige Stad
vanaf een van de zeven heuvelen van Rome…

Ik merkte echter dat hun blijdschap me niet langer vervulde met trots. Ik voelde een soort van plaatsvervangende schaamte, voor die wanhopige vraag en die hulpeloze blik. Niet dat ik mensen niet graag de weg wijs naar al het moois in een stad, maar dan wel graag op mijn initiatief en niet als ik zelf heerlijk loop te mijmeren of in mijn hoofd al een blogstukje aan het componeren ben. Dan word ik te abrupt terug op aarde getrokken.

Laat die plattegrond, denk ik dan. Kijk om je heen, verdwaal, geniet van wat je onverwacht tegenkomt. Slenter door achterafstraatjes, laat je verrassen, houd op met een lange lijst bezienswaardigheden af te vinken of zoeken naar waar je bent op de door zwetende handen verkreukte stadsplattegrond. Kijk, ervaar, mijmer, droom!

Het mag duidelijk zijn, een plattegrond en ik zijn in het openbaar geen dikke vriendjes. Niets heerlijker dan op mijn kamer stadskaarten bestuderen, en in gedachten door de straten slenteren. Hoe ouder de kaarten, hoe beter. Antieke plattegronden, van een stad zoals die ooit was, hebben iets mysterieus en brengen dynamiek in een stratenplan dat door het talloze keren heen en weer lopen (en tig keer verkeerd lopen) in je voetzolen is gesleten.

Ik had dan ook niet verwacht dat ik verliefd zou kunnen worden op een plattegrond. Toch is dit gisteren gebeurd. Ik stuitte online op een kaart van Florence die het perfecte antwoord is op mijn angst door het gebruik van kaarten in het openbaar als wandelende stadsplattegrond gebruikt te worden. Voortaan kan ik dus hopelijk met een gerust hart op pad met een stadsplattegrond als compagnon. Dat ga ik vandaag maar eens uitproberen, morgen meer!

Getagd met:
mei 16

De uitdrukking fare bella figura klinkt de meeste Italiëliefhebbers niet vreemd in de oren. Het is immers een kunst waar de Italianen meer dan bedreven in zijn. Voor hen betekent het dan ook veel meer dan een goed figuur slaan. Het is eigenlijk een mooie uitdrukking voor ‘goed voor de dag komen’, in alle opzichten. Daarmee gaat het verder dan alleen je kleding; je hele uitstraling werkt mee aan la bella figura.

Tijdens mijn boekpresentatie van afgelopen donderdag, waarvan ik gisteren uitgebreid verslag deed, moest ik natuurlijk ook voldoen aan het fenomeen van fare bella figura. Nu is fare bella figura meestal niet de beste eigenschap van schrijvers. Niet dat ik op afgetrapte gympen door Rome of Florence wandel, maar toch ook niet hooggehakt en met perfect gestifte lippen.

Gelukkig kwam ik tijdens een van mijn wandelingen in Rome, ondanks het gebrek aan hoge hakken, een stijlvol duo tegen dat bepakt en bezakt een schuilplaats zocht voor de plots losgebarsten hoosbui. Ook mijn reisgenootje en ik probeerden de grootste druppels te ontwijken. Zo belandden we samen met de twee shopping ladies in een gezellige wijnbar, waar we meteen maar besloten samen te lunchen.

Juliette en Renée in Rome

Tijdens deze onverwachte ontmoeting ontdekten mijn reisgenootje en ik al snel dat Juliette en Renée, zoals deze stijlvolle dames bleken te heten, alles maar dan ook alles weten van kledingstijlen, kleurgebruik, trends en maatkleding. Onder de naam Su Misura (Italiaans voor ‘op maat’) geven ze, samen met nog drie andere coaches, on- en offline stijladvies. Ze leren je hoe je kunt zijn en uitstralen wie je bent. Mijn reisgenootje en ik hingen aan hun lippen, en het even schuilen voor de regen werd een verrassend inspirerende middag.

Toen we buiten kwamen, waren de straten alweer helemaal opgedroogd en gingen de winkels weer open. De ogen van Juliette en Renée schitterden bij het zien van al dat moois. Alsof er nog niet genoeg tassen aan hun armen bungelden… Hun enthousiasme werkte zo aanstekelijk, dat we beloofden snel een keer mee op pad te gaan. Als er een goede reden was om ons eens helemaal in het nieuw te steken.

Jullie raden het al, mijn boekpresentatie was een meer dan goede reden voor een bijzondere aanvulling van mijn garderobe. Na een uitgebreide analyse van mijn persoon (aan de hand van kenmerken als de kleur van huid, haar, ogen etc.), werden we mee op sleeptouw genomen. Wie denkt dat er nu een ellenlange winkelsessie volgde, die heeft het mis!

Het is ongelooflijk maar waar: de geoefende ogen van Juliette en Renée toverden de schrijfster in mij, in een simpel zwart jurkje en laarzen, bij de eerste de beste winkel die we bezochten om tot een ware ster, in een roze jurkje, een goudkleurig vestje en bijpassende pumps. Terwijl ik nog een beetje beduusd naar mijn spiegelbeeld keek, speldde Renée de laatste zoompjes vast, om aan te geven waar een en ander nog ietsiepietsie aangepast moest worden.

het resultaat van onze shopsessie

Binnen de kortste keren zaten we met z’n vieren aan de pasta en wijn om de succesvolle missie te vieren. Het enige wat nog op mijn wensenlijstje stond, was een nieuwe coupe. Ook daarmee wisten Juliette en Renée wel raad. Als ik toch in Amsterdam was voor het voorbereiden van de boekpresentatie, dan moest ik echt even langs bij hun Su Misura-collega Jeanine. Als imagokapper zou zij als geen ander weten wat het best bij mij – en bij mijn nieuwe outfit – zou passen.

Het resultaat van beide sessies hebben jullie tijdens mijn boekpresentatie of gisteren in het verslag daarvan kunnen zien. Het grote voordeel van vooral de krullen is dat ik als auteur nog lekker onherkenbaar over straat kan – in het boek ben ik namelijk alleen maar met steil haar te zien ;-)

Maar het allerfijnst is het toch wel dat fare bella figura meer is dan een nieuw jurkje aantrekken. Ik voelde me dankzij Juliette, Renée en Jeanine tijdens mijn boekpresentatie echt even Italiaans, van top tot teen Italiaans. Grazie ragazze!

Fare bella figura in Rome…
Ook op pad met Juliette en Renée? Van 31 mei tot en met 4 juni kun je met hen het beste van Rome ontdekken en tegelijkertijd meer te weten komen over je eigen bella figura. Klik hier voor meer informatie over deze reis.

… en in Nederland
Eerst meer lezen over Juliette, Renée, Jeanine en de mannen van het Su Misura Team? Neem dan een kijkje op de website van Su Misura, of lees alle bijzonderheden over het Su Misura team.

Getagd met:
mei 10

Aanstaande zondag zetten we, zowel in Italië als in Nederland, la mamma in het zonnetje. Het spiksplinternieuwe Ciao tutti-boek is daarvoor natuurlijk een perfect cadeau. Zo kan la mamma mee op ontdekkingstocht door la bella Italia. Wil je een speciaal gesigneerd exemplaar bemachtigen, kom dan aanstaande zaterdag naar het Italië Evenement bij Kasteel de Haar te Haarzuilens. Daar zal ik tussen 13.00 en 14.00 uur in de stand van Il Sogno mijn nieuwe boek signeren.

Voor wie la mamma meer wil geven dan een enkele reis Italië, geef ik hieronder vijf  andere cadeau-ideeën, die allemaal ’iets’ met Italië hebben en waarmee je haar komende zondag vast en zeker blij zult maken!

Altijd lente!
Met de vrolijke vogelhuisjes van Miho Unexpected Things is het altijd lente in huis! Elk huisje is gemaakt van gerecycled hout, naar Italiaans ontwerp. De huisjes zijn onder andere verkrijgbaar via Sjieke Boel.

Je eigen kookboek!
Hoe leuk is het om een eigen kookboek samen te stellen van al je favoriete recepten? Ook leuk: geef la mamma nu het lege schrift, en verzamel allerlei leuke recepten om samen uit te proberen. De succesgerechten krijgen een mooi plekje in dit receptenboek.

Is je moeder geen keukenprinses? De Moleskine Passion Journals zijn er ook voor moeders met katten, moeders met groene vingers, moeders die graag lezen of muziek luisteren, de hele wereld over reizen of niet genoeg krijgen van mode, accessoires en andere stylish things. Verkrijgbaar via moleskine.nl.

Mikado van spaghetti
Nee, dit is geen kunstig gegroepeerde spaghetti maar een tijdschriftenrek, van niemand minder dan Alessi. De verschillende staafjes waar de lectuurhouder uit is opgebouwd lijken in een ogenschijnlijk willekeurig patroon te zijn geplaatst, maar niets is minder waar. Meer verklappen we niet, maar ook als je het geheim niet ontrafelt blijft het een mooie eyecatcher, zeker als ‘ie gevuld is met de laatste nummers van De Smaak van Italië… Onder andere verkrijgbaar via Fonq.nl.

Koffie in Rome
Met de NewWave Caffè-collectie van Villeroy & Boch waant la mamma zich voortaan elke ochtend even in Rome. Genietend van een cappuccino of espresso doemen ook het Pantheon, het Colosseum, het Forum en natuurlijk een Vespa op. Als dat geen goed begin van de dag is…

NewWave Caffè Rome bestaat uit een espresso- en een cappuccinokopje en twee grotere koppen (van 0,25 en 0,35 liter), alle met bijpassende schotel. Ze zijn o.a. te koop via de online shop van Villeroy & Boch.

Zelfgemaakt – maar dan anders
Weet je nog, die zelfgemaakte moederdagcadeautjes die je meenam van de kleuterschool? Fotolijstjes van klei, kettingen van macaroni… Dat kan nu gelukkig een stuk leuker en een stuk professioneler. Op de website van Etsy vind je namelijk allerlei zelfgemaakt cadeaus. Het idee: alle creatievelingen kunnen hier hun (uiteraard mooie) creaties op aanbieden en jij kunt heerlijk rondneuzen. Ik vond bijvoorbeeld deze liefdevolle hanger, maar er is veel en veel meer!

apr 29

Er is niets leukers dan door Rome struinen, als je het mij vraagt. Zeker als je alle hoogtepunten van de stad al gezien hebt, is het heerlijk om achterafstraatjes te ontdekken, om doelloos door Romeinse straten te slenteren en her en der een blik naar binnen te werpen. Zo ontdek je de mooiste binnentuinen, de leukste barretjes, de meest verrassende mensen…

Wie echter nog niet zo thuis is in de Eeuwige Stad, kan er een beetje tegenop zien om door de stad te lopen. Absoluut niet nodig, want het centrum is best overzichtelijk en de meeste bezienswaardigheden liggen op loopafstand van elkaar. Zeker als je het Pantheon als middelpunt van je wandelingen neemt, kun je bijna overal op je gemak heen lopen.

Enige handreikingen hierbij zijn soms wel handig, zeker als je je moeilijk kunt oriënteren of zo overweldigd bent door alle monumenten dat je niet meer let op waar je loopt. Gelukkig verschijnt er nu een nieuwe gids met leuke wandelingen door Rome, de National Geographic Wandelgids Rome. Deze wandelgids bevat vijftien gedetailleerde wandelroutes waarmee je door de stad loopt alsof je er geboren en getogen bent. Wie wil dat nu niet?

Vandaag op Ciao tutti daarom een voorproefje uit de gids, van een bijzondere bezienswaardigheid die ik tijdens mijn wandelingen nog niet was tegengekomen, en die ik vandaag dus zelf ook voor het eerst ga bezoeken: de Santi Giovanni e Paolo. Spannend!

LPLT / Wikimedia Commons

‘Deze 12de-eeuwse kerk is gewijd aan twee Romeinse officieren, Giovanni (Johannes) en Paolo (Paulus), die zich onder keizer Constantijn tot het christendom bekeerden. Ze werden onthoofd omdat ze weigerden te vechten voor de heidense keizer Julianus ‘de Afvallige’.

Het interieur van de kerk werd tussen de 17de en 20ste eeuw ingrijpend gewijzigd. Er kwamen tientallen grafkapellen en grafmonumenten bij voor de adellijken en geestelijken. In de rechterbeuk staat een grote koepelkapel uit het midden van de 19de eeuw waarin de stoffelijke resten liggen van Paulus van het Kruis, de stichter van de Kloosterorde van het Heilig Kruis. De kristallen kroonluchters in het schip werden geschonken door het Waldorf Astoria Hotel in New York en zijn de jongste aanwinst.

Onder de Santi Giovanni e Paolo liggen de resten van twee Romeinse gebouwen, een appartementengebouw met verscheidene verdiepingen en een villa met twee verdiepingen, die met mozaïeken, fresco’s en fonteinen waren versierd. Deze twee gebouwen, de Case Romane al Celio (Clivo di Scauro, www.caseromane.it, (0039) 06 7045 4544, €€, gesloten: di. en wo.), werden in de 4de eeuw samengevoegd tot een familiewoning.

Lalupa / Wikimedia Commons

Volgens de overlevering woonden Johannes en Paulus hier en werden ze na hun martelaarschap begraven in het huis. De plek trok daarom pelgrims en rond 395 werd hier de eerste kerk gebouwd. De kamers uit de oudheid lagen begraven en waren vergeten tot ze eind 19de eeuw werden herontdekt.’

Piazza dei Santi Giovanni e Paolo 13 • (0039) 06 700 5745 • Metro: Circo Massimo, Colosseo, lijn B • Bus: 60, 75, 81, 175, 673

National Geographic Wandelgids Rome
Al wandelend proef je de echte sfeer van een stad! Deze  gids opent daarom met vijftien wandeltochten die je helpen je  dag, weekend of week in Rome zo leuk mogelijk te besteden. Ideaal voor stedentrippers met een voorkeur voor goede restaurants en theaters, en voor jonge stellen die geïnteresseerd zijn in hippe winkels en uitgaansgelegenheden. Maar ook voor gezinnen met kinderen die op zoek zijn naar kindvriendelijke activiteiten voor overdag. Per wijk staan de belangrijkste locaties en activiteiten duidelijk op de kaart weergegeven en in de daaropvolgende pagina’s tot in detail beschreven.

*Bliksembezoeken zijn gestroomlijnde wandelroutes voor wie de hele stad in een dag, in een weekend, zomaar voor de gezelligheid of met kinderen wil zien;
*Buurtwandelingen, van het Pantheon tot Vaticaanstad en het Colosseum tot de Via Veneto: alle op de kaart aangegeven bezienswaardigheden worden beschreven;
*Nader bekeken geeft extra informatie over musea en andere bezienswaardigheden, zoals het Forum Romanum, het Pantheon en het Ghetto;
*Typisch Rome besteedt aandacht aan onderwerpen die kenmerkend zijn voor de stad, zoals La Dolce Vita, fonteinen en aquaducten en Romeinse gerechten;
*Het beste van Rome geeft informatie per thema, zoals het ondergrondse Rome, de mozaïeken en Romeinse nachten;
*Slim op pad, Lekker eten, Aan te bevelen en Wist u dat… zijn tekstblokjes die helpen het beste uit een bezoek aan Rome te halen;
*Praktische informatie helpt  bij het organiseren en voorbereiden van de reis;
*Detailkaarten, kleurenfoto’s en adviezen van ervaren reisschrijvers maken de ontdekkingstocht compleet.

ISBN 9789048812943
€ 12,50

Ook op pad met de National Geographic Wandelgids Rome? Je bestelt ‘m via deze link bij bol.com! Het enige wat je dan nog moet doen, is vliegtickets boeken, een koffer pakken en genieten!!

apr 23

Hoofdpersoon in Een kamer in Rome is de dromerige student Daniël die op de dag dat het uitgaat met zijn vriendin een novelle in handen krijgt van de mysterieuze schrijver Alle Waterink. Over de schrijver is niets bekend behalve dan dat hij in Toscane in Italië woont. Wie is die man? En waarom raakt Daniël zo bevangen door deze novelle?

Daniël vertrekt naar Italië om meer te weten te komen over Alle Waterink. Hij belandt in een duizelingwekkende wereld van taal en literatuur, vol mystificaties en culturele verwijzingen, die de lezer naar adem doen happen. Een kamer in Rome is een boek dat meesleept en, zoals ware literatuur kan bewerkstelligen, je de alledaagse werkelijkheid volledig doet vergeten. Een fragment:

‘Ik stond op om af te rekenen. Ik wilde nog afscheid nemen van Andrea. Ik was al langs zijn zaak gekomen en had gezien dat hij ’s zaterdags om negen uur openging en liep naar het pleintje met de lindebomen.

Andrea was in gesprek met een jonge moeder en haar zoontje van hoogstens drie jaar. Hij liet hun een prentenboek zien waarvan de voorstellingen uitgeklapt konden worden. Het zoontje keek met open mond naar de driedimensionale kamers, zalen, trappen en koetsen alsof hij zo het boek zou willen binnengaan.

Ik liep langs de schappen en bleef staan voor de uitstalling van de Biblioteca Adelphi: Márai, Sebald, Somerset Maugham, Gogol, Naipaul, Kundera, Cioran, Nabokov. Klinkende namen. Maakte het uit onder welke naam een verhaal de wereld in werd gestuurd? Borges suggereert in een van zijn verhalen om wereldberoemde teksten aan een ander toe te schrijven dan de oorspronkelijke auteur. De Navolging van Christus aan Céline, bijvoorbeeld. Zo’n werk zou weer heel anders gelezen worden en een nieuwe dimensie krijgen.

Nadat Andrea de moeder en het zoontje had uitgelaten, stapte hij op mij af. Ik zei hem dat hij voor mij van grote waarde was geweest, dat ik zonder hem geen verhaal gehad zou hebben.
‘Daar ben ik voor, om mensen aan verhalen te helpen.’

Misschien zou ik na een tijdje niet meer weten hoe Andrea eruitzag maar zijn glimlach zou ik niet vergeten. Glimlachen verdwijnen als laatste.
‘Ik kom hier terug,’ zei ik, ‘ik hoop als boek. Hier wil ik wel liggen.’
‘De gemiddelde tijd dat een boek in de winkel blijft is één maand.’
Hij sprak zacht maar met de autoriteit van een arts die op de gevaren van roken wijst.
‘Weet je hoeveel boeken er in Italië per jaar uitkomen? In Italië alleen? Zestigduizend. Meer dan honderdzestig boeken per dag.’ De glimlach verdween niet van zijn gezicht.

Zoals eskimo’s, naar men zegt, talloze woorden tot hun beschikking hebben om alle soorten en nuanceringen van sneeuw recht te doen, zo zouden er talloze woorden moeten zijn om de gezichtsuitdrukking van Andrea in al zijn verfijning te beschrijven. Ik moest het doen met het woord ‘glimlach’ waardoor de indruk gewekt kon worden dat hij over alles een uniforme sluier spreidde.

Van de kleine toonbank nam hij van een stapeltje een kaartje met de naam en het adres van de boekwinkel. Hij draaide het kaartje om en vroeg of ik mijn naam wilde opschrijven. Ik moest hem helpen om de naam goed uit te spreken.

Hij herhaalde de naam terwijl hij op het kaartje keek: Daniele. Als er ooit een boek van mij in Italië uitkwam, zei hij, zou hij één exemplaar in de etalage laten liggen, net zo lang tot ik terugkwam. Ik deed mijn rugzak om, gaf hem een hand en zei dat ik beslist terug zou komen.’

Lees het prachtige verhaal van Daniël in

Een kamer in Rome
Sipko Melissen
ISBN 9789028241886
€ 18,50
uitgeverij Van Oorschot

Getagd met:
apr 22

Tijdens een wandeling deep down Rome, beneden langs de oever van de Tiber, viel mijn oog net voor ik onder de Engelenbrug doorwandelde, op een schattige graffitiboodschap:

Eenmaal weer ‘boven’, in een zijsteegje van de Via del Governo Vecchio, zag ik nog zo’n graffitispreuk die de moeite van het vastleggen waard was, niet alleen vanwege de boodschap maar ook en vooral vanwege de mooie kleurschakering:

Dat deed me denken aan een verhaal dat Rosita Steenbeek ooit optekende over Romeinse graffiti, en dat ik bij thuiskomst direct opzocht om het nogmaals te lezen en met jullie te kunnen delen. Hieronder het verhaal, met de titel Schrijf het op de muren:

‘Een goede vriend van mij kwam onlangs voor het eerst naar Rome.
‘En, wat vind je van de stad?’ vroeg ik verwachtingsvol.
‘Erg vies.’
Ik was geschokt.

‘Ja natuurlijk, de gebouwen zijn prachtig, maar alles is volgeklad.’ Ik liep een tijdje zwijgend en ietwat bedrukt naast hem voort door het centrum van Rome. Heel rustig wees hij me op voorbeelden. ‘Kijk hier is Giovanni langsgekomen. En hier Michele en hier heeft Ernesto een muurtje opgeknapt en daar heeft Luisa een bericht achtergelaten.’ Inderdaad zag ik dat we bijna geen muur of deur konden passeren of die was voorzien van wilde tekeningen en teksten.

‘Kijk, de tijden op dat busbordje zijn niet meer te lezen.’ Even later reed er een bus voorbij die, tot en met de ramen, overdekt was met kleurige kreten en tekeningen. Ik verbaasde me dat ik daar kennelijk een blinde vlek voor had gehad. Kort daarop las ik in de krant dat een hele straat in het gezellige Trastevere in opstand was gekomen tegen de writers, want zo worden ze genoemd en dat wordt dan op zijn Italiaans uitgesproken.

Er stond een foto bij van de in mooie pasteltinten geschilderde huizen die allemaal van de meest woeste illustraties waren voorzien. De burgemeester vond dit ook te dol en heeft alles op gemeentekosten laten overschilderen. Maar de pastelverf was nauwelijks droog of in de nacht kwamen de writers weer aangeslopen met hun spuitbussen en nu knallen hun tekeningen en teksten weer in de meest felle kleuren van de muren.

Het loopt steeds meer uit de hand. Hoe uitdagender hoe beter. Onlangs stond in de Italiaanse kranten dat we op YouTube konden zien hoe een paar writers een auto van de Mondialpol, de veiligheidspolitie, onder handen namen. Ze hebben ook een forum waarop ze meningen en technieken uitwisselen. ‘Ik wil iets gaan doen op de raccordo annulare, de stadsring, maar weet niet in welke stijl.’ ‘Hoe kun je iets op een bus zetten zonder dat de chauffeur het merkt?’

Er is ook een film over dit fenomeen: Scrivilo sui muri. Schrijf het op de muren. Een liefdesverhaal tegen de achtergrond van de writerswereld. De regisseur heeft zich gebaseerd op de verhalen van echte writers. Hij laat zien dat er verschillende groepen bestaan die met elkaar concurreren en die werken in uiteenlopende stijlen. Het zijn jongeren die hun stem willen laten horen, kinderen uit mislukte huwelijken die geen zin hebben om als radertje mee te draaien in de maatschappij waaraan ze een hekel hebben. Ze komen wel sympathiek en romantisch over, met een moeilijk maar avontuurlijk leven. We zien hoe ze de grote verkiezingstrein gaan vol schilderen.

Nu is men bang dat deze film alleen maar reclame is voor de writers. Ook voor kerken en regeringsgebouwen deinzen ze niet terug. Nog even en de Sint-Pieter is van een kleurig nieuw jasje voorzien.

Misschien heeft het toch ook te maken met deze stad, waar op elke fontein, kerk, palazzo, brug, poort wel een naam staat van een Romeinse keizer, consul, paus of kardinaal. Zelfs op het Pantheon staat niet alleen dat Agrippa het heeft laten bouwen, en met kleine letters dat het gerestaureerd werd onder Septimius Severus, maar bovendien de namen van een paar pausen, omdat die ook nog het een en ander hebben laten opknappen. Verder lees je op een ontelbaar aantal huizen dat die en die kunstenaar, geleerde, politicus of geestelijke er geboren werd, stierf of op bezoek was.

Vanochtend liep ik langs de beeltenis van een in een buitenmuur gemetselde Maria. Toen ik bleef staan bij de writershandtekening daaronder, las ik voor het eerst de in marmer gehakte tekst: ‘Deze beeltenis van de Madonna heeft op 9 juli 1796 door meerdere malen haar ogen te bewegen en met een zachte gelaatsuitdrukking, de bevolking van Rome getroost.’

Ik loop verder, draai me nog een keer om. Volgens mij knipoogde ze even.’

Meer van Rosita’s verhalen over Rome lezen? Een bundeling van haar kleurrijke columns, met illustraties van Sieb Posthuma, vind je in Kleuren van Rome.

Kleuren van Rome
Rosita Steenbeek
met illustraties van Sieb Posthuma
ISBN 9789029573771
€ 15,00
uitgeverij De Arbeiderspers

apr 21

Volgens de legende werd Rome op 21 april 753 voor Christus gesticht door de twee-lingbroers Romulus en Remus. Dat betekent dat de Eeuwige Stad vandaag maar liefst 2765 wordt. Om dat te vieren, vinden er verschillende festivals, concerten en andere speciale evenementen plaats in de stad. Bovendien wordt de Romeinse hemel vanavond opgesierd met vuurwerk, dat wordt afgestoken aan de oevers van de Tiber.

Op Ciao tutti vieren we Romes verjaardag met een prachtig gedicht over alles wat je op een dag als vandaag in Rome zou moeten kunnen doen:

‘En, langs het atrium der Vestalinnen
en op de Via Appia Antica gaan
en onder Titus- en Augustusbogen
en voor de David van Bernini staan,

en uit het Pantheon de mussen horen,
en in de buurt de kuil der katten zien,
en door de parken van Maecenas lopen,
en naar de graven der Horatii,

en zitten in de kerk van San Clemente,
en bij de echo’s van een springfontein,
en luisteren naar de blinkende Najaden,
en in een kloostertuin gelukkig zijn,

en door Rome zonder tijd bewegen,
en als een pelgrim in de warme nacht,
en in de kokers van het Colosseum kijken.
En leven in een staat van overmacht.’

Anton van Wilderode
uit: Volledig dichtwerk (1999)

Getagd met:
apr 20

Als opmaat naar de verjaardag van Rome morgen een prachtig gedicht over de Eeuwige Stad, waarvan ik – net als Bertus Aafjes en met ons vast vele anderen – sinds de eerste kennismaking ben bezeten.

‘Maar op een dag vol gouden lover
en lente, en verguld azuur
trek ik de laatste bergrug over
en leef mijn schoonste levensuur.

Want onder een cipres gezeten
zie ik met stille ogen aan:
de stad, waarvan ik ben bezeten
sinds ik vernam van haar bestaan.

De lang ontwende tranen wellen
plotseling warm en één voor één:
koepels drijven als waterbellen,
teruggedrongen, erdoorheen.

En tempels, kerken en arcaden,
het wordt één stromend visioen
- waarin het hart zich tracht te baden –
van goud en parelmoer en groen.

En eindelijk tot rust gekomen,
rijs ik omhoog met snelle tred,
maar mompel nog steeds: Rome, Rome,
als bad ik smekend een gebed.

Door gouden hemelen omgeven,
zingt hel een engel op mijn pad:
dit is geluk. Ginds wil ik leven.
Daar ligt mijn tweede vaderland.’

Bertus Aafjes
Uit: Een voetreis naar Rome (1946)

apr 19

Een bezoek aan Rome is voor kinderen een onvergetelijke ervaring. De stad barst van de plekken waar de geschiedenis voor hun ogen tot leven komt, en waar prachtige, tot de verbeelding sprekende verhalen bij zijn te vertellen. Als ouder moet je dan natuurlijk wel zelf goed op de hoogte zijn om je kinderen al die verhalen te kunnen vertellen.

Althans, tot voor kort, want sinds dit voorjaar is er een geweldig leuke Lonely Planet-reisgids voor kinderen te koop, die alles wat ze over Rome willen weten op een speelse, laagdrempelige manier uitlegt. Zo zijn de rollen omgekeerd en kunnen de kinderen hun ouders mee op pad nemen door de Eeuwige Stad. Want let wel: de gids zelf heeft als ondertitel ‘Veboden voor ouders’ – die mogen dus niet even spieken ;-)

In het voorwoord worden de jonge reizigers al direct meegenomen naar het ‘echte’ Rome:

‘Dit is geen reisgids. En hij is zeker niet voor ouders. Dit is het echte insideverhaal over een van ’s werelds beroemdste steden: Rome. In dit boek zul je fascinerende verhalen lezen over oude gladiatoren en moderne voetballers, hectisch verkeer, lekker eten en een gruwelijk verleden.

Kom meer te weten over vechten met wilde dieren, spookachtige stenen, dragracing in Romeinse stijl en geluksfonteinen. Ontdek de pittige scooters, fashionista’s, echt oude bruggen en ijs in alle mogelijke smaken. Dit boek toont je een Rome waarvan je ouders wellicht geen flauw benul hebben.’

Het boek omvat niet alleen verhalen, leuke weetjes en spannende anekdotes over Rome maar brengt de stad aan de hand van foto’s, illustraties en stripverhaaltjes ook beeldend tot leven. Zo worden een aantal grote monumenten uitgelicht aan de hand van hun opdrachtgevers. De auteur schrijft:

‘Denk aan mij! Wie heel belangrijk is, wil dat er voor hem een reusachtig monument wordt opgericht, zodat iedereen zich altijd zal herinneren wie hij was en wat hij gedaan heeft. Rome bulkt van dergelijk eerbetoon, oud en bouwvallig of modern en imposant.’

Een van de voorbeelden die in de reisgids worden genoemd, is de enorme voet die op de binnenplaats van de Capitolijnse Musea te bewonderen is. ‘Deze voet is een stuk van een reusachtig standbeeld van de Romeinse keizer Constantijn, die vijftig jaar lang regeerde en van het christendom de belangrijkste godsdienst in het Romeinse rijk maakte. Het hoofd, de armen en benen werden uitgehouwen uit marmer.’

Erbij een lijstje met een handvol wetenswaardigheden:

*het standbeeld moet zo’n 12 meter hoog zijn geweest
*enkel het hoofd, de handen, een arm, delen van de benen en voeten bleven bewaard
*het hoofd is 2,5 meter hoog en elke voet is ruim twee meter lang
*het standbeeld zat op een troon op het Forum Romanum
*de resten werden gevonden tussen het puin van het Forum in 1486

Wedden dat kinderen enorm trots zijn dat ze dit kunnen vertellen als ze naast die enorme voet staan? En zo zijn er nog veel meer weetjes en anekdotes te vinden in deze aantrekkelijke gids, dus zowel ouders als kinderen zullen niet snel uitgekeken en uitgelezen raken.

Ga je binnenkort met kinderen naar Rome, koop voor hen als voorbereiding dan dit geweldige boek en laat ze je meenemen naar al dat spannends en moois in Rome.

Lonely Planet Rome – Alles wat je altijd al wilde weten
ISBN 9789020992069
€ 14,99
uitgeverij Lannoo

Bestel deze reisgids via deze link bij bol.com

preload preload preload