De Duitse historicus Ferdinand Gregorovius bezocht Lecce in de negentiende eeuw en gaf de stad de bijnaam ‘Florence van het zuiden’, die de stad beter dan welke aanduiding ook kenmerkt. Maar de hoofdstad van Puglia heeft meer bijnamen! Dankzij het feit dat Lecce eerder een aristocratische, spirituele en intellectuele hoofdstad is, in plaats van een economische en commerciële plek, staat de stad ook wel bekend als het ‘Athene van Puglia’. De vele barokke palazzi en kerken zorgden voor de derde bijnaam, ‘Stad van de Barok’.
De stad is inderdaad één groot barokfestijn. De gebouwen zijn voorzien van sierlijke ornamenten, die stuk voor stuk gehouwen zijn uit de kenmerkende pietra leccese, steen uit Lecce, of pietra dorata, vergulde steen, genoemd, een roomwitte kalksteen die in de buurt wordt afgegraven. Het is een soort marmer, maar dan met een harde structuur, waardoor de steen goed met een beitel te bewerken is. De steen is erg duurzaam en daarmee uitstekend geschikt voor sculpturen. De steen is overal in Lecce gebruikt voor de spiraalvormige zuilen, de luxueuze lijsten, balustrades en geveldriehoeken, de bloemvazen en fruitschalen ter decoratie.
Het monument dat het beste de bijnaam ‘Stad van de Barok’ illustreert, is de Santa Croce. De bouw van de basiliek startte in 1549 en de werkzaamheden werden in 1689 voltooid. Een recente restauratie heeft het monument zijn pracht en praal weer helemaal teruggegeven. De Duomo van Lecce is veel ouder; al in de twaalfde eeuw begon men aan de bouw van deze enorme kerk. De kerk bestaat uit een middenschip en drie zijbeuken, die gescheiden zijn door pilaren en zuilen. Binnen is de kerk versierd met maar liefst twaalf altaren.
Andere monumenten in de beroemde barokstad zijn het indrukwekkende Romeinse amfitheater, het Piazza Sant’Oronzo met het standbeeld van de heilige Oronzo die vanuit de hoogte over de stad waakt, en de Santa Chiara, met een zeer elegante voorgevel. Maar eigenlijk is elk kerkje de moeite waard, met zowel aan de binnen- als aan de buitenkant uitbundige versieringen – waar je maar kunt kijken beelden, ornamenten en zuilen.
Al die barokke schoonheid is eigenlijk niet vast te leggen, je moet de grootse bouwwerken van Lecce met eigen ogen zien om te beseffen hoe mooi elk stukje van de stad is. Wie echter niet in de gelegenheid is naar Puglia af te reizen, kan vanaf half mei naar de bioscoop, voor Mine Vaganti, die ons een eerste blik op de schoonheid van Puglia en Lecce gunt.
Mine Vaganti – Ongeleide projectielen in Lecce
Tomasso Cantone is de jongste telg uit een grote, traditionele familie van pastamakers in Puglia, in het zuiden van Italië. Hij leidt een comfortabel leventje in Rome, heeft de ambitie om schrijver te worden en woont samen met zijn vriend Marco – een leven waar zijn conservatieve familie niet van op de hoogte is. Als zijn vader hem vraagt om terug te keren naar Lecce om mee te werken in het pastabedrijf, besluit Tomasso, die daar helemaal geen zin in heeft, om uit te komen voor zijn homoseksualiteit. Hij hoopt dat hij op die manier aan zijn verplichtingen kan ontkomen. Maar tijdens het familiediner worden zijn plannen gedwarsboomd door zijn broer Antonio. Tomasso belandt onverwacht in een situatie die hij te allen tijde had willen vermijden.
De titel van deze Italiaanse komedie van de Turkse regisseur Ozpetek (onder andere bekend van Hamam en La Finestra di Fronte) betekent letterlijk ongeleide projectielen. Daarvan zijn er inderdaad genoeg in Mine Vaganti, maar zoals het een Italiaans drama betaamt valt er ook genoeg te lachen. Met Mine Vaganti maakte Ozpetek wederom een bitterzoete en vurige komedie over een ontwricht gezin, vol kleurrijke personages.
Met de charmante en immens populaire Riccardo Scamarcio (La meglio gioventù, Mio fratello è figlio unico) in de hoofdrol is deze film een ode aan de liefde, vrijheid en – toch – familie.
