mei 21

Italië heeft een zwaar weekend achter de rug. De aanslag in Brindisi en de aardbeving in het noorden beheersen het nieuws. Terwijl ik naar de regelmatige updates luister, surf ik een beetje over het net, op zoek naar een mooi cadeau voor een jarige vriendin. Via via stuit ik op het weblog van Anek, een illustratrice uit Zagreb. Hoewel zij zelf niet Italiaans is, draagt ze de Italiaanse keuken een meer dan warm hart toe. Haar liefde voor verse ingrediënten en passie voor lekker koken vertaalt zich in originele illustraties die in de keuken van elke Italiëliefhebber horen te hangen. Van onderstaande illustraties word je niet alleen weer een beetje vrolijk na al dat slechte nieuws, maar ook een beetje hebberig. Ik althans!

Wie ook een illustratie van Anek aan de muur wil hebben hangen, kan haar werk kopen via de website van Etsy. Zien wat Anek maakt, kan via haar eigen weblog. Laat de Italiaanse zomer maar b(eg)innen!

mei 17

Na alle feestelijkheden rondom de presentatie van mijn boek gaan we vandaag op Ciao tutti weer over tot de orde van de dag. Maar niet voordat ik jullie heb bedankt voor alle leuke reacties op de berichtjes van de afgelopen drie dagen. Ik glunder nog even lekker na!

Hemelvaart – Giotto
(te zien in de Cappella Scrovegni in Padua)

Hemelvaartsdag wordt lang niet overal in Italië even groot gevierd. Veel mensen die ik dit vertel, vinden dat vreemd. Vooral omdat Maria Hemelvaart, op 15 augustus, in elk Italiaans dorp, hoe klein ook, wordt gevierd. Ik wil vandaag niet ingaan op de verschillen tussen de Italiaanse tradities op beide dagen, maar – in weerwil van de betekenis van Hemelvaart – Maria in het zonnetje zetten.

Maar dan wel anders, zoals de titel van vandaag al aangeeft. Lady Manonna is de naam van een portrettenreeks van fotograaf Peete van Spankeren die vanaf morgen in de Onze Lieve Vrouwe Toren in Amersfoort te zien is. Voor wie de woordspeling niet direct door heeft, de titel van de expositie is een samentrekking van Madonna en nonna (grootmoeder).

Voor deze serie portretten heeft Peete van Spankeren zich laten inspireren door de zeventiende-eeuwse Russische iconen. Deze iconen dienden vooral als voorbeeld voor de vorm waarin hij samen met styliste Monneke Peters een beeld neer wilde zetten: de Madonna als brengster van nieuw leven, met daarin besloten het verdriet en de vreugde die daar onlosmakelijk mee verbonden zijn.

De nadruk ligt op de tegenstelling jong-oud, het beeld van een oudere, wijze vrouw met de onbevangenheid van een jong kind. Om die tegenstelling zo groot mogelijk te maken, hebben beide kunstenaars gekozen voor grootmoeders (en in sommige gevallen zelfs een overgrootmoeder), in plaats van moeders,samen hun kleinkind. De zo goed als naakte kinderen met hun roze, ongeschonden huidje, steken schitterend af tegen de bedekte en doorleefde huid van de (over)grootmoeders.

Lady Manonna is te zien van 18 mei tot en met 13 juli 2012 in de Onze Lieve Vrouwe Toren in Amersfoort. De expositie maakt deel uit van de fotobiënnale Fotostad033. Op de website www.033fotostad.com vind je niet alleen praktische informatie over de expositie, maar eveneens een overzicht van alle andere exposities die in Amersfoort worden georganiseerd. Al is Lady Manonna alleen al echt een bezoek aan Amersfoort waard!

mei 11

De afgelopen dagen werd ik in Florence wakker met een schitterend uitzicht. Ik logeerde bij Casa del Garbo, en als ik mijn bed uitstapte en uit het raam keek om te zien of de zon scheen, werd ik steeds weer verrast door de aanblik van het Piazza della Signoria. Ik zag de toren van het Palazzo Vecchio tegen een strakblauwe lucht, omhuld door mistflarden en bijna aan het oog onttrokken door een hoosbui.

Ik zag Neptunus zonder toeristen om zich heen (de David staat net verscholen om de hoek), de nog lege terrassen van Rivoire, de ingang van het Palazzo Vecchio die nog gesloten was. Met recht a room with a view, of una camera con vista, zoals ze het in het Italiaans uitdrukken.

Toen ik dat tegen een van de medewerkers van Casa del Garbo zei, vroeg hij of ik de huidige tentoonstelling in het Palazzo Strozzi al had bekeken. Hij vertelde dat er veel werken van Amerikaanse impressionisten (van eind negentiende, begin twintigste eeuw) die tijdens hun carrière een tijdje in Italië verbleven te zien zijn. De nadruk ligt natuurlijk op doeken die in Florence zijn gemaakt of waarop de stad zelfs een hoofdrol speelt.

De expositie is opgebouwd rondom werken van de Ten American Painters, onder wie William Merrit Chase en Frederick Childe Hassam. Daarnaast zijn er werken te zien van onder anderen William Morris Hunt, John La Farge, Tomas Eakins, John Singer Sargent, Mary Cassatt en James Abbott McNeill Whistler.

Er zijn veel prachtige portretten van vrouwen te zien, waarin de vrouw symbool staat voor de moderne Amerikaanse natie. Hun jonge gezichten en meestal witte kleding verbeelden hun puurheid en de hoop op een gouden toekomst, ook voor vrouwen. De Amerikanen waren immers ook toen al een stuk geëmancipeerder dan de Italianen…

Voor wie niet in de gelegenheid is de tentoonstelling te bezoeken, openen we hier alvast een raam op een kleine selectie van de werken die in het Palazzo Strozzi te zien zijn. Eerst een aantal werken die zijn gegroepeerd onder de naam Camera con vista:

La camera d’albergo – John Singer Sargent (ca. 1904-1906)

Lasciando Montepulciano – Joseph Pennell (1882)

Il dolce far nulla sulle rive dell’Arno – Lorenzo Gelati (1869)

Mercato Vecchio a Firenze – Telemaco Signorini (1881-1883)

Il villino Batelli a Piagentina – Silvestro Lega (1863)

Verderop word je verrast door nog meer prachtige schilderingen die de liefde voor de stad tot uiting brengen:

I ponti: Firenze – Frank Duveneck (ca. 1880)

Studio da”La Notte” di Michelangelo – John Singer Sargent (1870)

Un giardino italiano – William Merritt Chase (ca. 1909)

Fioraia fiorentina – Frank Duveneck (1886)

We sluiten af met hetzelfde als waarmee we vandaag begonnen; een laatste dromerige blik uit het raam. Dit keer niet van mij, maar van een onbekende dame, op het doek vereeuwigd door Frederick Childe Hassam (1913):

De tentoonstelling is nog te zien tot en met 15 juli. Palazzo Strozzi is dagelijks open van 9 tot 20.00 uur, en op donderdag zelfs tot 23 uur. De kassa’s sluiten een uur eerder. Op de website van Palazzo Strozzi vind je alle informatie over toegangsprijzen en dergelijke.

apr 24

Lange tijd schreven Frans van Munster en zijn zus Karin wekelijks brieven – met recepten – aan elkaar, die werden gepubliceerd in Vrij Nederland. Niets heerlijkers dan culinaire correspondentie lezen, dus ik was wel teleurgesteld toen werd aangekondigd dat deze rubriek zou stoppen. Gelukkig zetten broer en zus hun correspondentie online voort, op hun eigen website met de toepasselijke titel Fratello & Sorella.

Karin schreef laatst bijvoorbeeld aan Frans: ‘Een Zwitserse kunstenaar, Christoph Hänsli, heeft (in 2008) een mortadella in plakjes gesneden en van ieder plakje de voor en de achterkant minutieus nageschilderd op een apart karton. Te beginnen (en eindigend) bij het kontje van de worst.

Alle kartonnen achter elkaar is een soort boek geworden, waarmee je van voor naar achter als het ware door een mortadella heen kunt bladeren. Het lijkt me fantastisch om dit kunstwerk een keer van dichtbij te zien. Er is overigens ook een echt boek van gemaakt, met alle afbeeldingen en met een tekst van de Britse kunstcriticus en schrijver John Berger, en dat kun je gewoon bij Amazon bestellen.’

Wat je dan te zien krijgt? En paar honderd pagina’s mortadella in plakjes:

Daar was ik natuurlijk reuze benieuwd naar, en na enig speurwerk op internet vond ik inderdaad dit bijzondere boekwerk. 166 plakjes mortadella vormen, door Hänsli zowel van de voor- als de achterzijde geschilderd, 332 mortadellapagina’s. Een hele kluif, maar wel bijzonder leuk als cadeau voor een Italiëliefhebber!!

Wie echter houdt van wat meer afwisseling, stemt regelmatig af op de culinaire briefwisseling van fratello en sorella of koopt Lekkerissimo, het boek dat Frans van Munster schreef over zijn leven in Puglia (en waarover ik eerder dit stukje schreef). Buon appetito!

apr 18

Hoewel ik deze woorden zomaar zelf opgetekend zou kunnen hebben, vormen ze een beroemde uitspraak van de Amerikaanse fotograaf Leonard Freed, die na zijn eerste bezoek aan Italië zijn hart aan het land verloor. I love Italy – Io amo l’Italia is tevens de titel van een tentoonstelling die nog tot en met 27 mei te zien is in het Museo di Roma in Trastevere. Gisteren liep ik er toevallig binnen, vandaag een klein inkijkje in het leven van Freed en de tentoonstelling.

Leonard Freed kwam ter wereld in New York, in 1929, in een familie van joodse arbeiders die oorspronkelijk afkomstig waren uit het Russische Minsk. In 1952 trok hij voor het eerst naar Europa, waar hij onder andere langere tijd in Amsterdam verbleef. Hier werd zijn passie voor kunt, en dan met name de schilderkunst en de fotografie, aangewakkerd.

Dat vuur laaide nog eens extra op toen Freed voet op Italiaanse bodem zette. Hij maakte zijn eerste professionele foto’s en ontdekte waar zijn hart lag: bij de fotografie, en in Italië. Eenmaal terug in New York, in 1954, verhuisde hij dan ook naar Little Italy. Zo was Italië toch dichtbij…

Freed genoot volop van het Italiaanse leven om hem heen; de warmte van de mensen en de aandacht voor familie en vrienden konden op zijn warme belangstelling rekenen. Dat is dan ook wat we terugzien in zijn foto’s: een liefde voor Italië, die veel dieper gaat dan een liefde voor wat je aan de oppervlakte ziet. Freed hield van de Italianen – en van die liefde laat hij ons via zijn foto’s meegenieten.

De expositie omvat honderd foto’s, die een soort dagboek vormen van Freeds carrière. Freed heeft de beelden geschoten tijdens meer dan 45 reizen naar Italië, in Milaan, Rome, Napels, Siena, op Sicilië – en altijd met de liefde voor Italië en de Italiaan als basis.

Een klein voorproefje:

apr 15

Hoe zouden bekende kunstwerken uit de renaissance eruit zien als ze moeten voldoen aan de schoonheidsidealen van nu? Met die vraag is de Italiaanse kunstenares Anna Utopia Giordano aan de slag gegaan. Het resultaat is nu te zien in Museum Het Valkhof in Nijmegen. Een dubbele dosis Italiaanse kunst daar dus, want zoals ik gisteren schreef is in hetzelfde museum de tentoonstelling Waarom godinnen zo mooi zijn – liefde en schoonheid in de oudheid te bewonderen.

Anna Utopia Giordano heeft zich laten inspireren door niemand minder dan de godin van de schoonheid, Venus. Ze is op zoek gegaan naar bekende kunstwerken met Venus in de hoofdrol en heeft deze naar de huidige standaard – dat wil zeggen bewerkt door Photoshop – aangepast zodat ze voldoen aan de huidige schoonheidsidealen.

Waar lang geleden nog sprake was van wulpse vrouwen met rondingen op de heupen en (ietwat) bolle buikjes, zijn alle vetrollen en stevige bovenbenen in de door Anna bewerkte versies als sneeuw voor de zon verdwenen. Soms zijn de verschillen overduidelijk, soms moet je echt even goed kijken. De bedoeling van Anna Utopia Giordano mag duidelijk zijn; ze wil iedereen laten nadenken over de invloed van Photoshop op het vrouwbeeld en het huidige slankheidsideaal. De werken zijn voor het eerst te zien in Nederland.

De tentoonstelling omvat replica’s van de originele doeken met Venus in de hoofdrol, met daarnaast de bewerkte versie van Anna. Op Ciao tutti vandaag een digitale weergave van een deel van de expositie:

Wie echter in de gelegenheid is, moet echt naar Nijmegen reizen en er met zijn neus bovenop gaan staan. De tentoonstelling Venus vs Venus is nog tot en met 12 augustus in Museum Het Valkhof te Nijmegen te zien. Klik hier voor het artikel van gisteren over de tentoonstelling Waarom godinnen zo mooi zijn – liefde en schoonheid in de oudheid die eveneens tot en met 12 augustus te bezoeken is.

apr 10

Wie het werk van Escher bekijkt, kijkt meerdere keren door de ogen van de kunstenaar naar Italië. Al direct na zijn schooltijd in Haarlem trekt Escher richting het diepe Italiaanse zuiden, onder andere naar Ravello en Atrani aan de Amalfikust, waar hij zijn grote liefde Jetta ontmoet. Met haar zal hij op 12 juni 1924 in Viareggio in het huwelijk treden.

Maar Escher wordt niet alleen verliefd op Jetta, ook Italië draagt hij een warm hart toe. Hij reist veel, onder andere naar de regio’s Calabrië, Sicilië en Abruzzo. De plaatsen waar hij verbleef, zette hij trefzeker en tot in de kleinste details op papier, om er later houtsneden van te maken.

All M.C. Escher works © the M.C. Escher Company BV-Baarn-the Netherlands
www.mcescher.com

In de zomer van 1925 wordt Italië zelfs zijn nieuwe thuis, als hij zich met zijn vrouw Jetta in Rome vestigt. Escher raakt gefascineerd door de stad en de veelheid aan monumenten en bijzondere plekken. Veel van deze plekken, die bijna honderd jaar later nog steeds veel reizigers weten te fascineren, tekende hij op in zijn schetsboeken. Ze laten zien dat de kunstenaar in zijn begintijd nog heel realistisch te werk ging.

Reis maar even mee naar Rome door de ogen van Escher, van Vaticaanstad naar het Capitool:

All M.C. Escher works © the M.C. Escher Company BV-Baarn-the Netherlands
www.mcescher.com

Deze route heb ik uiteraard niet zomaar gekozen. Het is dezelfde route die een honderdtal stukken uit het Vaticaans Archief laatst hebben afgelegd. Ter gelegenheid van de tentoonstelling Lux in Arcana is een aantal bijzondere documenten en boekwerken uit het Vaticaanse Archief nu namelijk exclusief te zien in de Musei Capitolini. Morgen meer over deze unieke expositie!

Getagd met:
mrt 28

Wie na het bezoeken van de Spaanse schilders (zie mijn stukje van gisteren) zelf ook graag het penseel ter hand neemt en zich wil laten inspireren door al dat moois in Rome, kan in oktober mee op reis met beeldend kunstenaar Stephan Peters en Rome-insider Mariët Bloemendal van Activa Bolsena. Samen voeren ze je door de historische straten van Rome, zodat je de mooiste plekjes kunt vereeuwigen in je schetsboek.

Aan de hand van een aantal thema’s zul je de stad observeren met de ogen van een kunstenaar. Uiteraard kun je wat je ziet en meemaakt in je eigen schildersdagboek optekenen. Het werk van de kleine groep deelnemers zal aan het eind van iedere dag besproken worden, zodat je de volgende dag de stad nog beter aan het papier kunt toevertrouwen.

Na de aankomst op zaterdag kun je in een sfeervol appartement even bijkomen van de reis, waarna er een gezamenlijk welkomstdiner wordt gehouden in een gezellige trattoria. De tweede dag Rome staat in het teken van ‘ruimte’. De schildersafari gaat van start met een bezoek aan een van de zeven heuvels van Rome. Vanaf deze hoog gelegen plek ligt Rome in al haar facetten aan je voeten.

Op de derde dag staat het schildersdagboek in het teken van steen, met een bezoek aan het Colosseum, het Forum Romanum en andere plekken uit het antieke Rome. Dan is het de beurt aan de mens, die bestudeerd gaat worden in de Vaticaanse Musea. Natuurlijk aan de hand van de schilderingen van Michelangelo, maar ook aan de hand van de bezoekers van het Sint Pietersplein.

Ook de natuur in Rome verdient het op papier te worden gezet. En waar kan dat nu beter dan in Villa Borghese? Dit 80 hectare grote stadspark biedt naast landschappelijk aangelegde tuinen diverse musea, paviljoenen en sculpturen. De dag erna is worden de mensen op straat vastgelegd in het Romeins dagboek. Er wordt geflaneerd over de straten, pleintjes en steegjes, op zoek naar mooie doorkijkjes en straatbeelden.

De laatste schilderdag staat in het teken van stroom. De rivier de Tiber, met haar prachtige oude bruggen en sfeervolle kaden, wordt aan het reisdagboek toegevoegd. Tijdens het gezamenlijke afscheidsdiner wordt een gezamenlijk geschreven reisverhalenbundel uitgereikt, om samen met het schildersdagboek straks thuis heerlijk terug te kunnen kijken… Wie weet, hangen jouw werken over een paar jaar dan ook wel in de Eeuwige Stad…

Mee op schildersafari?
Er is voor deze unieke week plaats voor maximaal acht deelnemers, dus beslis snel want vol is vol! De reis vindt plaats van 7 t/m 14 oktober 2012. In juni is er een kennismakingsavond in het atelier van Stephan. Kijk voor meer informatie over deze reis op de website van Activa Bolsena.

mrt 27

Deze maand zijn twee beroemde Spaanse schilders neergestreken in Rome. Het Chiostro del Bramante herbergt ruim tachtig werken van Joan Miró, terwijl Il Vittoriano onderdak biedt aan de werken van Salvador Dalí.

Miró – Poesia e luce
Joan Miró zet met zijn poëtische schilderijen kunst in een ander daglicht. De vijftig grote doeken die in het Chiostro del Bramante bijeen zijn gebracht, brengen dat mooi tot uiting, maar ook de beelden en aquarellen laten de fantasie van de kunstenaar zien. De werken zijn veelal gemaakt in de periode dat Miró op Mallorca woonde, waar hij een groot atelier had maar waar hij tegelijkertijd in direct contact stond met zijn muze, de natuur.

Omdat deze ruimte zo belangrijk was voor Miró, is geprobeerd het atelier deels na te bootsen. Zo krijg je als bezoeker een idee van hoe hij werkte, te midden van zijn originele gebruiksvoorwerpen en penselen. Ook dit werpt een beetje extra licht op de creaties van de Spaanse kunstenaar, die hier meer dan ooit tot hun recht komen.

De tentoonstelling is nog tot en met 10 juni te zien, maar voor wie geen ticket Rome in het vooruitzicht heeft, alvast een klein voorproefje:

Dalí – un artisto, un genio
Ogni mattina, appena sveglio, sperimento un piacere supremo: quello di essere Salvador Dalí, e mi chiedo – intimamente stupito – quale cosa prodigiosa farà mai oggi, questo signor Dalí ?’ aldus niemand minder dan Salvador Dalí zelf. ‘Elke ochtend, nauwelijks ontwaakt, ervaar ik een buitengewoon genoegen: namelijk het genoegen Salvador Dalí te zijn, en ik vraag me af – diep onder de indruk – wat voor wonderbaarlijks hij vandaag weer zal doen, deze mijnheer Dalí?’

Deze zin maakt direct duidelijk hoe het wonderlijke brein van Dalí de meest bijzondere kanten op kronkelt. Dat blijkt ook uit de verzameling werken die in het Complesso del Vittoriano bijeen is gebracht. Foto’s, schilderijen, teksten en documenten proberen de bezoeker een kijkje te geven in de geest van deze grote kunstenaar.

Hoe zag hij zichzelf en de wereld? Maar vooral ook: hoe zag hij Rome? In 1938 woonde en werkte Dalí namelijk een tijd in de Eeuwige Stad, maar ook toen hij weer in Spanje woonde kwam hij er graag. Niet alleen om te werken uiteraard, Dalí kwam vooral graag in Rome om even op te laden en nieuwe energie op te doen. Bijvoorbeeld door een scootertochtje te maken op een Vespa – en wel precies die Vespa die nu in het Vittoriano tentoongesteld wordt.

Maar Dalí zou Dalí niet zijn als hij ook niet buiten de gebaande paden reisde. Hij was bijvoorbeeld dol op de tuinen in Bomarzo (waar ik eerder deze maand over schreef), ook omdat het hier in de woorden van Dalí ‘makkelijker is om dingen te zien die anderen niet hebben gezien’. De bizarre monsters en grillige giganten inspireerden Dalí meer dan het Colosseum en het Pantheon. Alhoewel, zo te zien heeft heel Rome als inspiratie gediend voor het onderstaande doek, De verzoeking van de Heilige Antonius…

mrt 13

Vorige week maandag is er in de Engelenburcht in Rome een expositie geopend die geheel gewijd is aan Amor en Psyche. Dat liefde bij de Italianen hoog in het vaandel staat, bewees de lange rij gisteren. Het was er tot mijn grote verbazing zo druk dat ik op de Engelenbrug moest aansluiten in de rij, die achter mij steeds langer en langer werd.

Amor en Psyche

Ik hoorde ouders alvast aan hun kinderen het prachtige verhaal van Amor en Psyche vertellen. Voor wie deze mythe niet kent, volgt hieronder een uitgebreide samenvatting (ontleend aan: Eric M. Moormann & Wilfried Uitterhoeve, Van Achilles tot Zeus, SUN Nijmegen):

‘Psyche, een koningsdochter, was zo bovenmenselijk mooi dat iedereen haar bewonderde en zelfs de verering van de godin van de liefde, Venus, erdoor werd verwaarloosd. Venus droeg in haar woede haar zoon Amor op het meisje verliefd te doen worden op een afzichtelijk iemand. Amor werd echter zelf verliefd op Psyche en gaf aan die opdracht geen gehoor.

Het gevolg was dat de veel bewonderde Psyche niemand liefhad noch door iemand werd bemind. Haar ouders gingen in hun wanhoop naar Delphi om de orakelgod Apollo raad te vragen. Deze liet hen – op instigatie van Amor – weten dat ze hun dochter moesten kleden als voor een huwelijk en haar naar de oever van de zee moesten brengen vanwaar ze zou worden weggevoerd door een vreselijk monster.

De ouders brachten Psyche naar de aangegeven plaats, vanwaar ze door Zephyros, de Westenwind, werd weggevoerd naar een prachtig paleis om daar in slaap weg te zinken. De volgende ochtend verkende ze, door stemmen geleid, het wonderbaarlijke paleis. Na het vallen van de avond kreeg ze gezelschap van een bedgenoot. Ze kon echter geen blik op hem slaan, en hij waarschuwde haar geen pogingen te ondernemen om hem te kunnen zien.

Psyche had een zeer gelukkige tijd, al voelde ze steeds sterker de behoefte anderen, en met name haar twee getrouwde zusters, deelachtig te maken aan haar geluk. Op haar aandrang stond Amor een bezoek van haar zusters toe. Zij werden door Zephyros naar het paleis gebracht en vervolgens bevangen door een felle jaloezie. Toen ze hoorden dat Psyche nimmer een blik op haar minnaar had kunnen slaan, hielden ze haar voor dat ze het bed mogelijk deelde met een monster.

Psyche kon haar angst en nieuwsgierigheid niet langer beheersen. Ze voorzag zich van een olielamp en van een mes waarmee ze haar echtgenoot, als het een monster zou blijken te zijn, zou kunnen doorsteken. Toen ze op een nacht de olielamp ontstak, ontdekte ze tot haar opluchting dat ze het bed deelde met een prachtige jongeling.

Amor werd echter gewekt door een druppel gloeiende olie en verdween om niet terug te keren. De wanhopige Psyche zocht haar bedgenoot overal, maar niemand wilde haar, object van de voortdurende jaloezie van Venus, daarbij helpen. Uiteindelijk belandde ze bij de liefdesgodin zelf, die haar belastte met vernederende en schier onmogelijke taken.

Op een gegeven moment moest ze bij de koningin van het dodenrijk, Proserpina, een flesje schoonheidszalf ophalen. Ze kreeg het verzegelde flesje mee, maar kon op de terugweg haar nieuwsgierigheid niet bedwingen, opende het flesje, werd door de geur bedwelmd en geraakte in een slaap waaruit ze niet ontwaakte.

Intussen was de verliefde Amor op zoek naar Psyche. Hij vond haar slapend en wekte haar met een prikje van één van zijn vleugels. Ze werd door Mercurius naar de Olympus gevoerd. Op Amors verzoek bewerkstelligde Jupiter een verzoening met Venus en verleende hij Psyche onsterfelijkheid. Alle goden namen deel aan de feestelijke bruiloft van Amor en Psyche.’

Dit verhaal wordt in de Engelenburcht tot en met 10 juni 2012 op verschillende wijzen geïllustreerd, onder andere in de Sala di Amore e Psiche, dat ooit het privévertrek van paus Paulus III was. Daarnaast zijn er ongeveer honderd werken van grote kunstenaars verzameld – allemaal met het zojuist vertelde liefdesverhaal als uitgangspunt. Zo zien we Amor en Psyche uit de Galleria degli Uffizi in Florence nu in de Romeinse Engelenburcht, net als de gevleugelde Psyche uit de Capitolijnse Musea, tekeningen van Raffaello en onderstaand schilderij van Antonio Canova.

Deze Canova maakte overigens ook een prachtig beeld van Amor en Psyche, dat in het Louvre in Parijs te bewonderen is, en dat – meer nog dan het schilderij – de liefde van Amor en Psyche uitdraagt.

Wie gegrepen is door het verhaal van de twee geliefden, moet overigens als hij in Rome is ook zeker een bezoek brengen aan de Villa Farnesina, waar Rafael in opdracht van de bankiersfamilie Chigi een loggia beschilderde met de hoofdpersonen uit het verhaal van Amor en Psyche. Wedden dat Amor je raakt met zijn pijlen en je op slag verliefd wordt op dit prachtige stukje Rome?

preload preload preload