
Tot voor kort riep ik herhaaldelijk: ‘Voor ijs mag je me altijd wakker maken!’ Ik kon er geen genoeg van krijgen, en zodra de eerste zonnestralen zich lieten zien, genoot ik van het eerste ijsje buiten. In Italië ken ik zo ongeveer elke ijssalon – en elke smaak. Toen bij De Smaak van Italië het idee voor een Italiaanse ijs-test ontstond, was ik dan ook meteen enthousiast. Alle Italiaanse ijssalons van Nederland testen? Count me in! Ik droomde al van bollen pistache-, chocolade- en aardbeienijs…
Vol goede moed maakten mijn collega’s en ik een lijst van alle gelateria’s binnen onze landsgrenzen. We prikten een aantal dagen in onze agenda’s en telden de nachtjes tot het dan eindelijk zover was. Tijdens etentjes en borrels met vrienden was onze ijstest natuurlijk hét onderwerp van gesprek en ik kreeg regelmatig de vraag of er niet een extra proefpersoon nodig was. Lachend wees ik dat van de hand, en ook mijn collega’s waren veel te blij met al dat ijs in het vooruitzicht.

Met het vooruitzicht van ijs, ijs en nog meer ijs togen we op de eerste dag naar het zuiden van het land. Helaas werkte het weer niet mee: het was ijskoud voor mei, het waaide hard en de donkere lucht beloofde niet veel goeds… De eerste stop was in Den Bosch, waar de verleiding eerst een Bossche Bol met een kopje thee te nemen groot was. Maar ja, er stonden meerdere Bossche adressen op onze ijslijst – met heel andere bollen die geproefd moesten worden. Hier en daar viel dat nogal tegen, maar bij Frezzo werden we verrast door de royale porties en de heerlijk verse smaken. Ondanks ons goede voornemen alleen te proeven (en dus niet steeds het hele ijsje op te eten), ging het ijs tot het laatste uit het bakje geschraapte restje schoon op.

Op naar de volgende ijsadressen op het lijstje, maar niet voordat we een hartige pasta met ansjovis hadden gegeten bij wijze van late lunch. Na al dat ijs kregen we een enorme trek in iets hartigs, iets wat we tijdens de rest van de ijstestdagen vaak met frietjes of soep oplosten. Gelukkig vonden we de eerste dag een gelegenheid die geheel op Italiaanse wijze ’s middags een warme lunch serveert, zodat we weer een beetje in de stemming kwamen voor de gelati.
Want, eerlijk is eerlijk, het was nog niet zo gemakkelijk om zoveel ijs op een dag te eten. Al na een bolletje of zes hielden we ons aan ons voornemen: alleen proeven, een paar kleine hapjes, en als we het niet eens konden worden, vooruit, nog een hapje, maar zeker geen hele bolletjes meer – laat staan een heel bakje.
Dat hielden we prima vol, daar in het zuiden, tot we in Nederweert belandden. Onderweg hadden we veel geproefd, maar eigenlijk niet echt een ijssalon gevonden die boven de rest uitstak. In Nederweert vonden we zo’n adresje gelukkig wel. Op een paar minuten van de snelweg lag daar ijssalon Florence, een ruime salon met niet alleen een groot terras voor degenen die graag een ijscoupe eten, maar ook een paar bankjes voor het verorberen van je hoorntje of bakje.
Maar voordat er gegeten ging worden, moesten we eerst kiezen. Dat viel nog niet mee, ondanks het feit dat we sowieso overal het vanille- en aardbeienijs proefden. De keuze aan smaken was groot, en dan hadden veel smaken ook nog eens een prijs in de wacht gesleept. Uiteindelijk bestelden we van alles en nog wat, en genoten we buiten in het zonnetje, dat inmiddels was doorgebroken, van puur, vers ijs dat in Italië niet zou misstaan. Het enige nadeel: het ijs was zo lekker, dat we ons voornemen weer naast ons neerlegden en elk bolletje verrukt naar binnen lepelden.

Om niet direct rechtsomkeert te maken en ook nog de rest van de Limburgse Italiaanse ijssalons te kunnen testen, brachten we onze smaakpapillen tot rust met een sterke espresso – waardoor we tot aan Maastricht prima konden proeven. Dit keer wel zoals bedoeld, met een paar hapjes per smaak per ijssalon. Nu moet ik wel zo eerlijk zijn om te zeggen dat de kwaliteit van Florence in Nederweert bij lange na niet werd gehaald, dus het was vrij makkelijk om niet te smokkelen.
Tot we in Maastricht kwamen. Het was inmiddels bijna etenstijd en mijn collega-ijstester en ik konden eerlijk gezegd geen ijs meer zien. Toch moest er in Maastricht nog goed geproefd worden. Voor de zekerheid schakelde ik wat hulptroepen in. Gelukkig was mijn voormalig oppaskindje (die inmiddels zelf al bijna afgestudeerd is en Maastricht op haar duimpje kent) direct enthousiast; ijs proeven wilde ze wel.
Ze nam ons mee naar alles adressen van ons lijstje en stelde zich meer dan behulpzaam op. Waar wij met veel pijn en moeite twee smaken wisten te kiezen, was zij bereid om meer te proeven. Natuurlijk konden wij het niet laten om van elke smaak toch iets te proeven, maar echt bekoren kon het ons niet. Bij een van de laatste ijssalons van de dag, Luna Rossa, werden we echter alleen al enthousiast door het interieur, door de enorme bergen ijs in de vitrine, met Italiaanse benamingen en de meest waanzinnige combinaties.

We keken elkaar aan en dachten allemaal: ‘Ach, het is de laatste van vandaag’. We leefden ons uit en kozen allemaal verschillende smaken, die in een flinke portie in een bakje werden geschept. Op een muurtje genoten we van elke hap – even vergetend dat we de komende dagen nog veel ijs zouden moeten proeven. Het ijs in mijn geboortestad smaakte onovertroffen, en we besloten unaniem dat deze in elk geval vermeld moest gaan worden.
We liepen nog een keer langs de vitrine om alle smaken in ons op te nemen en eindigden toen op de Markt, met een grote zak friet om al dat zoet te compenseren. Op de terugweg naar Amsterdam, evalueerden we alle geproefde smaken en stelden we een lijst met onze favorieten uit de zuidoostelijke provincies op, die ik – met trots en nog steeds een beetje buikpijn – ook aan jullie mag presenteren:
Luna Rossa
Hoogbrugstraat 45 & Graanmarkt 4, Maastricht

Luna Rossa is zo’n ijssalon die zelfs in Italië in positieve zin zou opvallen. Alles klopt hier; het ijs is huisgemaakt, de smaken worden bij de Italiaanse naam genoemd en je ijsbakje wordt royaal gevuld met een spatel. We proefden Amadeus (kersenijs) en tartufo bianco (ijs van witte chocoladetruffel), die beide naar meer smaakten. Met een charmante vestiging aan het Onze Lieve Vrouweplein én een in het gezellige Wijck heeft Luna Rossa bovendien twee toplocaties te pakken.
Frezzo
Visstraat 52, ’s-Hertogenbosch


In de kleine salon van Frezzo in ’s-Hertogenbosch is het alsof je midden in Milaan staat, dankzij de grote foto’s aan de muur. Nergens in Nederland proefden we zulk lekker vanille-ijs, maar ook de smaak ciambella (citroencake) was heerlijk. De bollen zijn royaal en de prijzen redelijk. Goed nieuws dus dat Frezzo ook in Breda een vestiging heeft!
Florence
Brugstraat 23, Nederweert

Florence in Nederweert is typisch zo’n ijssalon waar je nog graag even voor omrijdt. De ijsvitrine is overvol met verschillende smaken, terwijl de muur vol hangt met talloze prijzen voor het huisgemaakte ijs. Het personeel heeft kennis van zaken en smaken en de prijzen zijn meer dan schappelijk.
Na onze ijsdag in het zuiden volgden uitstapjes naar alle uithoeken van het land. Van Joure tot Roosendaal, van Haarlem tot Groningen; we proefden en beoordeelden alle Italiaanse ijssalons in Nederland. In het zomernummer van De Smaak van Italië, dat vanaf gisteren overal te koop is, vind je alle winnende ijssalons. Als je bij een van deze ijssalons een ijsje haalt, weet je zeker dat je de échte smaak van Italië proeft! Ze zijn allemaal herkenbaar aan dit ijsvignet:

We hebben de winnaars ingedeeld per regio, zodat je gemakkelijk kunt opzoeken waar het lekkerste ijs bij jou in de buurt te vinden is. Maar de genoemde salons zijn stuk voor stuk het omrijden waard, dus als ijsliefhebber moet je ze eigenlijk allemaal wel een keer met een bezoekje vereren. Het is alleen wel aan te raden het wat meer te spreiden dan wij deden, want na onze ijstest heb ik nog geen ijsje gegeten…
Recente reacties