mei 20

Crumpled City Maps

In Viaggio - Op reis 1 reactie »

Om nog even bij het thema stadsplattegronden te blijven, vandaag een tip voor iedereen die (in tegenstelling tot ondergetekende) wel graag met een kaart in de hand een stad verkent. Sinds kort zijn er namelijk de zogenaamde Crumpled City Maps, verfrommelde stadsplattegronden dus. ‘Verfrommeld?’ denk je nu misschien. ‘Wat heb ik daar nu aan?’

Toch zijn deze Crumpled City Maps verreweg de handigste stadsplattegronden. Want geeft toe: hoe vaak is het je niet overkomen dat je een plattegrond onmogelijk weer netjes opgevouwen kreeg? Hoe vaak heb je je niet geërgerd aan die voorgevouwde plattegronden, die nooit meer in hun oorspronkelijke positie terug lijken willen te gaan?

Met de Crumpled City Maps is dit voorgoed verleden tijd. Deze stadsplattegronden zijn namelijk gemaakt van zacht, licht en scheurvast materiaal. Je kunt de plattegrond dus gewoon in je tas of broekzak proppen en binnen no time uit- of opvouwen. De plattegronden zijn bovendien waterproof, dus ook in een regenbuitje (als het vinden van de juiste weg wellicht nog wel belangrijker is dan anders) vind je je weg door de stad. Zoals gezegd scheurt het materiaal niet, en er ontstaat ook geen slijtage op de vouwranden, waar de straatnamen op een gewone kaart al snel niet meer te zien zijn.

Het kan natuurlijk niet anders dan dat dit design van een Italiaan is. Het is een idee van de Milanese ontwerper Emanuele Pizzolorusso, die de kaarten ontwikkelde. Hij heeft ze samen met het bedrijf Palomar, dat in Florence is gevestigd, in de markt gezet. Er is natuurlijk een kaart van Florence, maar ook van Rome, Milaan en Venetië (en van een heleboel niet-Italiaanse steden, waaronder Amsterdam, Londen en Parijs).

   

Naast de belangrijkste bezienswaardigheden is er op elke Crumpled City Map een bijzondere lijst van 10 zogenaamde SoulSights opgenomen. Dat zijn plaatsen die je verrassen, die je verliefd laten worden op de plek en de stad. Bezoek deze SoulSights en je voelt je een kunstenaar, een dichter, een fotograaf, een dromer…

De Crumpled City Maps kosten circa twaalf euro per stuk en zijn onder andere verkrijgbaar via de webshop 100procenttravel.nl. Hieronder een overzicht van de huidige collectie, maar de ontwerpers zetten steeds meer steden verfrommeld op de kaart. Er zijn ook al een aantal Crumpled City Maps speciaal voor kinderen verkrijgbaar, onder andere voor Amsterdam en New York.

Getagd met: • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •
mei 19

Verliefd op een plattegrond van They Draw & Travel

In Viaggio - Op reis 3 reacties »

Gisteren schreef ik over mijn haat/liefdeverhouding met plattegronden. Ik wil er liever niet mee gezien worden. Deels omdat ik inmiddels in Florence (en veel andere Italiaanse steden) de weg denk te kennen, deels omdat ik liever verdwaal en per toeval op bijzondere plekken stuit en deels omdat ik wil vermijden dat ik de hele dag door wildvreemden word aangesproken als een lopend VVV-kantoor.

Voor de plattegronden van They Draw & Travel maak ik echter een uitzondering. Bij toeval (ook online verdwaal ik graag en laat ik me meevoeren door wat ik onderweg tegenkom) stuitte ik op een kleurige afbeelding van Florence. Eerlijk gezegd had ik in eerste instantie niet direct door dat het hier om een soort van plattegrond ging, maar bij nadere bestudering bleek deze illustratie een prachtige plattegrond van een wandeling door de stad te bevatten. Kijk zelf maar (als je op de illustratie klikt, krijg je hem iets groter in beeld):

Deze illustratie is gemaakt door de Indiase Ranini Chatterjee, die een jaar lang studeerde in Florence en alle favoriete plekken in één plattegrond heeft vastgelegd, als een vrolijk eerbetoon aan de stad.

Ik vond deze unieke plattegrond zoals gezegd op de site van They Draw & Travel, een initiatief van Nate Padavick en Salli Swindell. Nadat deze broer en zus honderden illustraties hadden gemaakt voor boeken en tijdschriften en duizenden wenskaarten hadden ontworpen, wilden ze wel eens wat anders.

Ze legden zich toe op unieke plattegronden, kunstzinnig en hip, cultureel of helemaal gericht op shoppen, op straat-, wijk- of stadsniveau en van bestemmingen over de hele wereld. De ideeën voor nieuwe plattegronden ontstaan meestal dan ook niet achter het bureau, maar onderweg. Gewoon onderweg van huis naar werk, of van werk naar koffiebar, maar ook en vooral op reis, in nieuwe steden die als een soort van blanco A4 voor hen liggen om ontdekt te worden.

Het leuke van They Draw & Travel is, dat er niet alleen creaties van Nate en Salli zelf te vinden zijn. De website biedt ook talrijke plattegronden van kunstenaars en andere creatievelingen all over the world. De collectie omvat daardoor echt voor ieder wat wils, in verschillende stijlen, zoals blijkt uit de impressie van een dagje Florence door de Amerikaanse Sandra Shutter:

Met elke plattegrond sta je direct midden in de stad. Of je nu van plan bent een stad te bezoeken en alvast wat inspiratie op wil doen of net terug bent en nog even na wil genieten, de plattegronden van They Draw & Travel zorgen voor volop inspiratie! Bovendien – dat heb ik gisteren uitgebreid getest – ziet niemand dat je met een plattegrond door de stad loopt. Je wordt dus niet (oké, nauwelijks) aangeklampt door wanhopige toeristen. Meer dan geslaagd dus, deze arty maps !

Nate en Salli houden overigens niet alleen van reizen, maar ook van lekker eten. Naast They Draw & Travel hebben ze daarom ook nog de website They Draw & Cook, met de grootste en verreweg de leukste verzameling geïllustreerde recepten. Ook Italiaanse uiteraard, zoals onderstaand recept voor bruschetta, van Tania Talbot. Terwijl Tania in Florence studeerde, kreeg ze kookles van Tina Fellini, die haar dit pure Toscaanse gerecht perfect leerde bereiden (klik wederom op de illustratie voor een vergroting):

Voor wie net als ik helemaal verliefd is op deze plattegronden (en recepten), beide zijn via deze link ook te koop als canvas doek voor aan de muur. Zo haal je een origineel stukje Italië in huis!

Getagd met: • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •
mei 18

‘Vraag mij maar (niet) de weg…’

In Viaggio - Op reis 5 reacties »

Sinds ik een zomer in Florence woonde, gebruik ik nooit meer een plattegrond als ik door de stad wandel. Niet alleen omdat ik overal de weg weet (of denk te weten), maar vooral ook omdat ik anders continu word aangeklampt door andere bezoekers van de stad. Ik weet niet wat het is, maar het lijkt alsof op mijn voorhoofd groot ‘Vraag mij maar de weg’ staat geschreven.

Zo was ik zelf in 2003 nauwelijks een half uur in de stad, op weg van het station naar mijn tijdelijke thuis, toen een Duits echtpaar mij (in het Duits) de weg naar het station vroeg. Ik wees naar de lange straat achter me, en zij bedankten me uitbundig voor ze hun weg vervolgden. Dat het station de enige plek was die ik hier kende, deed er voor hen niet toe. Later die zomer hielp ik als volleerd Florentijn talloze toeristen op weg. Vooral als ik Limbrugers wanhopig hoorde discussiëren, hielp ik een handje door in het Limburgs de route op de kaart te wijzen. Maar ook Italiaanse verdwalers konden rekenen op mijn hulp; zo leerde ik me immers nog beter uitdrukken in het Italiaans.

Toen was iemand de weg wijzen vooral nog leuk en leerzaam. Het vervulde me zelfs een beetje met trots. Ik, die de stad voor de zomer binnen was getrokken als een vreemdeling, had me inmiddels alle hoeken en gaten eigen gemaakt. Ik kon andere bezoekers deelgenoot maken van de slimste of kortste weg, de mooiste route of de achterafstraatjes.

Sindsdien lijk ik echter gebrandmerkt te zijn met het ‘Vraag mij maar de weg’ in alle talen. In Rome overkwam het me laatst nog. Midden op het Piazza del Popolo vroeg een Nederlander zuchtend ‘waar nu toch dat Maxxi-museum was’. Toen ik hem vertelde dat dat nog heel wat stappen noordwaarts was, en hij beter de tram kon nemen, omhelsde hij me nog net niet. Zijn vrouw wel. Waarschijnlijk had ik een fikse echtelijke ruzie in de kiem gesmoord.

Maak iemand maar eens wegwijs in de Eeuwige Stad
vanaf een van de zeven heuvelen van Rome…

Ik merkte echter dat hun blijdschap me niet langer vervulde met trots. Ik voelde een soort van plaatsvervangende schaamte, voor die wanhopige vraag en die hulpeloze blik. Niet dat ik mensen niet graag de weg wijs naar al het moois in een stad, maar dan wel graag op mijn initiatief en niet als ik zelf heerlijk loop te mijmeren of in mijn hoofd al een blogstukje aan het componeren ben. Dan word ik te abrupt terug op aarde getrokken.

Laat die plattegrond, denk ik dan. Kijk om je heen, verdwaal, geniet van wat je onverwacht tegenkomt. Slenter door achterafstraatjes, laat je verrassen, houd op met een lange lijst bezienswaardigheden af te vinken of zoeken naar waar je bent op de door zwetende handen verkreukte stadsplattegrond. Kijk, ervaar, mijmer, droom!

Het mag duidelijk zijn, een plattegrond en ik zijn in het openbaar geen dikke vriendjes. Niets heerlijker dan op mijn kamer stadskaarten bestuderen, en in gedachten door de straten slenteren. Hoe ouder de kaarten, hoe beter. Antieke plattegronden, van een stad zoals die ooit was, hebben iets mysterieus en brengen dynamiek in een stratenplan dat door het talloze keren heen en weer lopen (en tig keer verkeerd lopen) in je voetzolen is gesleten.

Ik had dan ook niet verwacht dat ik verliefd zou kunnen worden op een plattegrond. Toch is dit gisteren gebeurd. Ik stuitte online op een kaart van Florence die het perfecte antwoord is op mijn angst door het gebruik van kaarten in het openbaar als wandelende stadsplattegrond gebruikt te worden. Voortaan kan ik dus hopelijk met een gerust hart op pad met een stadsplattegrond als compagnon. Dat ga ik vandaag maar eens uitproberen, morgen meer!

Getagd met: • • • • • • • •
mei 11

A room with a view

Citta - Stad 3 reacties »

De afgelopen dagen werd ik in Florence wakker met een schitterend uitzicht. Ik logeerde bij Casa del Garbo, en als ik mijn bed uitstapte en uit het raam keek om te zien of de zon scheen, werd ik steeds weer verrast door de aanblik van het Piazza della Signoria. Ik zag de toren van het Palazzo Vecchio tegen een strakblauwe lucht, omhuld door mistflarden en bijna aan het oog onttrokken door een hoosbui.

Ik zag Neptunus zonder toeristen om zich heen (de David staat net verscholen om de hoek), de nog lege terrassen van Rivoire, de ingang van het Palazzo Vecchio die nog gesloten was. Met recht a room with a view, of una camera con vista, zoals ze het in het Italiaans uitdrukken.

Toen ik dat tegen een van de medewerkers van Casa del Garbo zei, vroeg hij of ik de huidige tentoonstelling in het Palazzo Strozzi al had bekeken. Hij vertelde dat er veel werken van Amerikaanse impressionisten (van eind negentiende, begin twintigste eeuw) die tijdens hun carrière een tijdje in Italië verbleven te zien zijn. De nadruk ligt natuurlijk op doeken die in Florence zijn gemaakt of waarop de stad zelfs een hoofdrol speelt.

De expositie is opgebouwd rondom werken van de Ten American Painters, onder wie William Merrit Chase en Frederick Childe Hassam. Daarnaast zijn er werken te zien van onder anderen William Morris Hunt, John La Farge, Tomas Eakins, John Singer Sargent, Mary Cassatt en James Abbott McNeill Whistler.

Er zijn veel prachtige portretten van vrouwen te zien, waarin de vrouw symbool staat voor de moderne Amerikaanse natie. Hun jonge gezichten en meestal witte kleding verbeelden hun puurheid en de hoop op een gouden toekomst, ook voor vrouwen. De Amerikanen waren immers ook toen al een stuk geëmancipeerder dan de Italianen…

Voor wie niet in de gelegenheid is de tentoonstelling te bezoeken, openen we hier alvast een raam op een kleine selectie van de werken die in het Palazzo Strozzi te zien zijn. Eerst een aantal werken die zijn gegroepeerd onder de naam Camera con vista:

La camera d’albergo – John Singer Sargent (ca. 1904-1906)

Lasciando Montepulciano – Joseph Pennell (1882)

Il dolce far nulla sulle rive dell’Arno – Lorenzo Gelati (1869)

Mercato Vecchio a Firenze – Telemaco Signorini (1881-1883)

Il villino Batelli a Piagentina – Silvestro Lega (1863)

Verderop word je verrast door nog meer prachtige schilderingen die de liefde voor de stad tot uiting brengen:

I ponti: Firenze – Frank Duveneck (ca. 1880)

Studio da”La Notte” di Michelangelo – John Singer Sargent (1870)

Un giardino italiano – William Merritt Chase (ca. 1909)

Fioraia fiorentina – Frank Duveneck (1886)

We sluiten af met hetzelfde als waarmee we vandaag begonnen; een laatste dromerige blik uit het raam. Dit keer niet van mij, maar van een onbekende dame, op het doek vereeuwigd door Frederick Childe Hassam (1913):

De tentoonstelling is nog te zien tot en met 15 juli. Palazzo Strozzi is dagelijks open van 9 tot 20.00 uur, en op donderdag zelfs tot 23 uur. De kassa’s sluiten een uur eerder. Op de website van Palazzo Strozzi vind je alle informatie over toegangsprijzen en dergelijke.

Getagd met: • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •
mei 08

Sense Florence – de stad door de ogen van een local

Citta - Stad Reacties uitgeschakeld

Verliefd worden op een stad en die liefde met elk bezoek dieper voelen worden, het is een heerlijk maar ook een beetje vreemd gevoel. Het is soms dan ook moeilijk uit te leggen wat een stad als Rome of Florence in mij losmaakt. Elk straatje dat ik ontdek, laat de stad dieper in mijn hart doordringen. Een zonnestraal op een okerkleurige muur, de schaduw van een toren die met het verstrijken van de dag verschuift over het drukbezochte plein… Dat alles maakt de stad tot een vriend, die je onbevangen en opgetogen vanwege de nieuwe vriendschap in je hart sluit.

Nog heerlijker dan het verdiepen van de liefde voor een stad is het ontdekken van een gelijkgestemde ziel, die de stad net als jij diep in zijn of haar hart heeft gesloten en wiens ogen gaan glimmen wanneer de stad ter sprake komt. Iemand die de stad hartverscheurend kan missen en die heimwee kan hebben naar de geuren, kleuren en geluiden die met de stad verbonden zijn.

Na mijn vertrek uit Rome had ik even nodig om de heimwee naar de Eeuwige Stad te verruilen voor het gevoel van thuiskomen in Florence. Hoewel het plekje dat Florence in mijn hart inneemt ietsiepietsie groter is dan dat van Rome, beleefde ik afgelopen maand in de Eeuwige Stad zoveel bijzonders, dat het echt even omschakelen was. In Rome toostte ik immers op mijn net verschenen boek, net na het vieren van de verjaardag van de Eeuwige Stad.

© Sophie Kruijsdijk

Gelukkig ontmoette ik gisteren in Florence een gelijkgestemde ziel, die haar hart aan de stad heeft verloren en zich er definitief heeft gevestigd. Het verhaal dat Sophie Kruijsdijk me onder het genot van een glas wijn vertelde, is te bijzonder en te heerlijk om het niet met jullie te delen:

‘Kun je verliefd worden op een stad? Blijkbaar wel. Nadat ik bijna twee jaar geleden had besloten om eerst een halfjaar naar Italië te gaan en daarna een half jaar Australië, is er onderweg iets misgegaan. Ik zit nog steeds in Florence en mijn leven is in een sneltreinvaart van succes, liefde en geluk beland. Raar maar waar.

Na eerst een taalcursus van vijf maanden te hebben gevolgd en als secretaresse op diezelfde taalschool te hebben gewerkt, werd het tijd om te kiezen. Australië, ik had immers de backpack al, terug naar Nederland, daar kon ik zo aan het werk in het onderwijs, of toch hier blijven? Ik wist onbewust eigenlijk allang wat ik wilde, maar helemaal zeker was ik nog niet.

Wat wil je dan? Hier een leven opbouwen zeker? Zomaar uit het niets? Ja, waarom niet? Ik ben van beroep docente Engels en ik kreeg een vaag gevoel dat die Italianen daar wel eens iets aan zouden kunnen hebben. Flyers, advertenties, kaartjes, sollicitatiebrieven, mond-tot-mondreclame en vooral heel brutaal zijn hebben ertoe geleid dat ik nu vaker nee dan ja moet zeggen op de vraag of ik nog plek heb. Ik heb mijn passies, lesgeven en Italië, samen kunnen voegen in de magische stad Florence en dat voelt geweldig.


de Arno met Piazzale Michelangelo in de verte
© Sophie Kruijsdijk

Als ik de bocht om fiets – je blijf toch Hollander – op weg naar een student en de Arno aanschouw met Piazzale Michelangelo tegen een achterwand van weelderige bergen, maakt mijn hart een vreugdesprongetje. Omringd zijn door schoonheid doet iets met je. Het inspireert, geeft energie en je ziet ineens overal mogelijkheden. Tenminste, dat effect heeft deze stad op mij.

Doordat ik het Italiaans goed meester ben geworden, zijn er deuren opengegaan die eerder gesloten bleven. Een gesprekje met de barista, de ober of zelfs de eigenaar van het restaurant zorgen ervoor dat je overal meer dan welkom bent en ineens als een van de intimi wordt behandeld. Een mooie gewaarwording die menig Nederlandse bezoeker doet verbazen. Een Napolitaanse uitdrukking luidt: ‘Se esce il sole, esce per tutti’ (Als de zon opkomt, komt die voor iedereen op). Het contrast met onze Nederlandse uitdrukking ‘Voor niets gaat de zon op’, zegt voor mij alles over het verschil in mentaliteit.

Delen is mooi en vanuit die gedachte wil ik mensen mee laten genieten van het gevoel waar ik elke dag zo vervuld van raak . Ik organiseer tours voor kleine groepen waarin ik Florence vanuit het perspectief van een local laat zien. Het gevoel dat je er iemand bezoekt die je kent, staat hierbij voorop. Ik wil een alternatief bieden voor de met kunst doortrokken rondleidingen en mensen juist kennis laten maken met de stad zelf en al haar charme. Bezoekers efficiënt wegwijs maken, zodat ze op een unieke en authentieke manier de stad kunnen beleven is mijn doel, vandaar ook de naam Sense Florence.

Anekdotes, behapbare achtergrondinformatie en aandacht voor de persoonlijke behoeftes van de bezoeker wisselen elkaar af. Op deze manier wordt een bezoek aan Florence niet zomaar een onpersoonlijk en toeristisch stedentripje, maar een beleving waarbij je het gevoel hebt dat je deel gaat uitmaken van die stad. Als je haar dan later ongetwijfeld opnieuw een bezoek brengt, zal dat als thuiskomen voelen. Voor nu alvast een voorproefje van ‘mijn’ Florence:

een waar spektakel om op de Mercato Centrale rond te lopen
© Sophie Kruijsdijk

San Niccolò, een van mijn favoriete wijken
© Sophie Kruijsdijk

mijn favoriete restaurant, Il Cantinone, een schat in een verscholen wijnkelder
© Sophie Kruijsdijk

chaos, gezelligheid en kwaliteit, het is hier allemaal te koop
© Sophie Kruijsdijk

Ga je binnenkort naar Florence en wil je net als Sophie en ik verliefd worden op deze bijzondere stad? Ga dan op pad met Sophie! Hieronder vind je haar gegevens. Maar wees gewaarschuwd, zo’n liefde gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Voor je het weet, verruil je Nederland voor Florence…

www.facebook.com/SenseFlorence
senseflorence [at] gmail [punt] com
0039 3492481347 / 0031 610324162

Getagd met: • • • • • • • • • • •
mei 06

Zuccotto uit De Zilveren Lepel Toscane

Ricetta - Recepten Geen reacties »

Wij zijn niet de enigen die in Toscane zijn gaan rondstruinen op zoek naar het lekkerste van deze Italiaanse regio. Het team van De Zilveren Lepel deed dit ook en bracht onlangs een nieuw kookboek in de reeks uit: De Zilveren Lepel Toscane.

Toscane is de geboortegrond van de Italiaanse keuken zoals wij die kennen. De streek is over de hele wereld beroemd om zijn eenvoudige en heerlijke eten. De Zilveren Lepel Toscane bevat zowel authentieke regionale recepten als lokale tradities, klassieke wijnen en speciaalzaakjes.

Het boek bestrijkt het gebied van de bergen van Massa-Carrara in het noorden tot de bosrijke omgeving van Grosseto in het zuiden. Van ravioli uit Siena, konijn uit Aretina tot boerencake met walnoot uit Livorno of Pistoiaanse kastanjetaart – een culinaire reis door de populairste regio van Italië, waarvan het water je in de mond loopt.

In Florence kiest De Zilveren Lepel onder andere voor zuccotto. Volgens de legende is zuccotto de eerste semifreddo uit de geschiedenis en werd het oorspronkelijk gemaakt in de helm van een soldaat. In het Toscaanse dialect betekent zucca ‘hoofd’. Het oorspronkelijke recept is met ricotta, gekonfijte vruchtjes, amandelen en pure chocolade.

Voorbereiding: 30 minuten + 6 uur voor het invriezen

Ingrediënten
(voor 6 personen)

1 pan di Spagna of madeira-cakegebak van 250-300 gram
1,2 dl amaretto
5 dl slagroom
80 gram fijne tafelsuiker
50 gram ongezoet cacaopoeder
4 amarettikoekjes

Bekleed een diepvriesbestendige, halfbolle vorm met plastic keukenfolie. Snijd de cake horizontaal in twee ronde plakken van gelijke dikte. Snijd een van de plakken in 8 punten en bekleed daar de geprepareerde vorm mee. Verdun de likeur met een beetje water en besprenkel er de plakjes cake mee.

Klop de slagroom in een kom, voeg beetje bij beetje de suiker toe en blijf kloppen tot er stijve punten op blijven staan. Schep een derde deel van de geklopte room in een andere kom en spatel er de helft van het cacaopoeder door. Verkruimel de amarettikoekjes, spatel ze door de rest van de room en schep het mengsel in de vorm. Verdeel de amarettiroom gelijkmatig, maak een kuiltje in het midden, schep er de cacaoroom in en strijk alles glad. Leg de andere ronde plak cake erbovenop, dek de kom af en zet hem minstens 6 uur in de vriezer.

Stort de zuccotto op een serveerschaal, trek het plasticfolie eraf, stuif er met een zeefje het resterende cacaopoeder over en zet hem direct op tafel.

Meer recepten uit Florence en de rest van Toscane vind je in

De Zilveren Lepel Toscane
ISBN 9789077330258
€ 35,00
uitgeverij Van Dishoeck

Getagd met: • • • • • • • • • • • • • •
mei 05

Haal al het goede van Toscane in huis!

In Viaggio - Op reis 1 reactie »

We blijven deze week nog even uitpakken met nieuwe Italiaanse inspiratie. Na De smaak van Florence ligt vanaf vandaag namelijk ook het nieuwe magazine van De Smaak van Italië in de winkel, met Toscane in de hoofdrol. Onderstaand moodboard geeft een goed beeld van wat we allemaal voor moois en lekkers in dit magazine hebben gestopt.

Ik ging samen met fotograaf Piero Cremonese op pad voor de reportage Flaneren door Florence, met een wandeling door de wijken Santa Croce en San Niccolò. Beide wijken laten naast een groot aantal bezienswaardigheden en kunstwerken ook een stukje van het Florence van nu zien, met moderne kunst, nieuwe winkels en hippe wijnbarretjes.

Vanuit Florence reisde ik met fotografe Chantal Ariëns door naar Poppi, een bijzonder schattig plaatsje in de Casentinovallei. We brachten een bezoek aan Borgo La Casa, de prachtige tot villa verbouwde boerderij van Jan en Ria Buné.

Collega Willemijn van Dijk reisde in de tussentijd eveneens door Toscane, op zoek naar de tien mooiste agriturismi. Logeren op het land, tussen de groene olijfbomen en uitgestrekte wijngaarden, midden in het prachtige heuvellandschap van Toscane… Het is een droomvakantie voor velen, maar waar vind je de mooiste en meest charmante landelijke verblijven? De leukste logeeradressen voor een heerlijke zomervakantie zette Willemijn voor je op een rij!

Toscane is cipressen, glooiende heuvels en renaissancekunst. Maar Toscane is óók het eiland Elba, omringd door de azuurblauwe Tyrrheense Zee. Onze Italiaanse collega’s nemen je mee in het spoor van de groten der geschiedenis. Het eiland werd ‘ontdekt’ door de Etrusken, bezet door Romeinen en Saraceense piraten, ingenomen door de familie De’ Medici en beroemd dankzij een Franse banneling: Napoleon. Een paradijs voor liefhebbers van strand, cultuur en natuur, maar ook voor diepzeeduikers, snorkelaars en zeilers. Elba is geen doorsnee toeristenbestemming; hier komen zij die voorbij de cipressen kijken, om de andere kant van Toscane te leren kennen.

Inwoners van Toscane staan bekend als mangiafagioli, oftewel boneneters. Nu hebben ze inderdaad een voorliefde voor bonen – die ze in uiteenlopende gerechten op heerlijke wijze weten te verwerken – maar daarnaast zijn het ook geweldige taartenmakers. Op het prachtige Toscaanse platteland worden in boerenkeukens de lekkerste crostate en torte bereid. Met een landelijk gedekte buitentafel, de warme voorjaarszon en de heerlijke taartrecepten uit De Zilveren Lepel Toscane die we met onze lezers mogen delen, waan je je, ook in eigen land, zo in Toscane!

Daarnaast hebben we nog een grote mail&winactie, waarbij je kans maakt op luxe prijzen die allemaal uit Toscane komen. Wat denk je van koffie uit Florence, chique vulpennen van Visconti, een wijnpakket van Castello Banfi, de echte geuren van Florence van de collectie Profumo di Firenze en zelfs een vakantie in een Toscaanse villa… Kortom, met dit nieuwe magazine haal je met een beetje geluk twee keer het goede van Toscane in huis. Geniet ervan!

vanaf vandaag te koop!

 

Getagd met: • • • • • • • • • •
mei 04

De vijf lekkerste adressen rondom de Duomo in Florence

Citta - Stad 6 reacties »

Vandaag mag ik jullie dan (eindelijk) een voorproefje geven uit de nieuwe reisgids De smaak van Florence, waaraan ik afgelopen maanden heb ‘gewerkt’. Want laten we eerlijk zijn, al dat proeven mag je eigenlijk geen werk noemen, net zomin als schrijven over een van de mooiste plekken op aarde. Eerst maar eens een impressie van een aantal pagina’s uit de gids:

Aangezien jullie die kleine lettertjes waarschijnlijk niet kunnen ontcijferen, mijn persoonlijke top 5 in deze wijk, rondom de Duomo, het Piazza della Signoria en het Palazzo Vecchio:

*Rivoire, hoek Piazza della Signoria / Via Vacchereccia
Een van de oudste koffiezaken van de stad, met niet alleen goede koffie, overheerlijke chocolademelk en aanlokkelijke taartjes en chocolaatjes, maar ook nog eens een prachtig uitzicht op het Piazza della Signoria.

*Carapina, Via Lambertesca 18r
Verstopt in een straatje achter Piazza della Signoria wordt misschien wel het lekkerste ijs van Florence gemaakt. Het vanille-ijs wordt bereid volgens authentiek recept van Artusi, maar ook smaken als quattro formaggi en ricotta met peer zijn het proberen waard.

*I Due Fratellini, Via dei Cimatori 38r
De twee broertjes zijn echt een begrip! In hun kleine winkel, niet meer dan een gat in de muur, beleggen ze de lekkerste broodjes. Doe net als de Florentijnen en eet staand, op de stoep.

*Gustavino, Via della Condotta 37r
Modern restaurant annex wijnbar waarin Toscane op handen gedragen wordt. Authentieke gerechten met een eigenwijze, eigentijdse touch.

*Coquinarius, Via delle Oche 15r
Bij deze enoteca kun je terecht voor een enorme keuze aan wijnen en simpele, originele gerechten. Je geniet tot in de late uurtjes van de ongedwongen sfeer.

De smaak van Florence
Wie al mijn favoriete culinaire adressen in Florence wil leren kennen, kan met De smaak van Florence op pad. Voor slechts 15 euro ontdek je de gezelligste wijnbarretjes rondom de Santa Croce, de kleurrijke ijssalons in de buurt van de Duomo, de lekkerste lokale trattoria’s rondom de Mercato Centrale in de wijk San Lorenzo en eindeloos veel andere gouden adresjes van Florence en Fiesole.

Bovendien geven enkele inwoners van de stad prijs waar zij het liefst naartoe gaan voor hun dagelijkse cappuccino, een lekkere pasta of een goed glas wijn. Vermijd met dit boek in de hand de gebaande toeristische paden en valkuilen, en geniet van de echte smaak van Florence!

De smaak van Florence
Saskia Balmaekers
ISBN 9789025751418
€ 15,00
uitgeverij Dominicus | Uitgeeftak
bestel De smaak van Florence via deze link bij bol.com

De smaak van Florence ook als app
De smaak van Florence is er ook als app, met alle gouden adressen die in de gids zijn opgenomen. Dankzij het unieke offline navigatiesysteem weet je precies hoe je moet lopen naar al die adressen en hoeveel meter je verwijderd bent van een kop koffie, een ijsje of dat heerlijke bord pasta.

Als je de app gedownload hebt, heb je alle adressen en bijbehorende informatie altijd bij de hand. Je betaalt dus géén extra kosten voor gebruik van internet in het buitenland, tenzij je buiten de app naar de website van het restaurant surft of Google Maps wilt bekijken. De smaak van Florence-app is nu al te downloaden in de Appstore en zeer binnenkort ook als Android-app verkrijgbaar.

Ci vediamo a Firenze !

Getagd met: • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •
mei 03

Op bezoek bij de burgemeester van Florence

Citta - Stad 2 reacties »

Gisteren maakte ik jullie al warm voor het verslag van mijn bijzondere bezoek aan het Palazzo Vecchio in Florence, waar ik de burgemeester mocht interviewen. Hoe vaak maak je nu mee dat je aan het bureau van een burgemeester mag aanschuiven? En dat wordt nog bijzonderder als je weet dat dat bureau in een met prachtige fresco’s versierde werkkamer staat, waar ooit Lorenzo de’ Medici nog heeft rondgewandeld…

Maar laat ik bij het begin beginnen. Ik moest me op maandag om vijf uur ’s middags melden in het Palazzo Vecchio. Aangezien ik – heel Nederlands – stipt op tijd was (een burgemeester laat je immers niet wachten), mocht ik nog even aanschuiven bij een openbare vergadering over het Parco delle Cascine. Ongelooflijk, welke taferelen zich in die raadszaal afspeelden! Mensen die luidruchtig telefoneerden tijdens het debat, vrouwen op de publieke tribune die luid fluisterend hun plannen voor het avondeten doornamen, een journaliste die verveeld een pakje crackers wegwerkte… Een gemiddeld dorpsplein is er niets bij.

Ik wist niet waar ik moest kijken, en al helemaal niet wat ik ervan moest denken. Wat was dit? Waar was ik beland? Ik had me eerlijk gezegd een heel andere voorstelling van de gemeente Florence gemaakt. Gelukkig werd ik al snel door de assistent van de burgemeester meegetroond naar een wachtruimte die de grandeur van Florence zoals ik die had gehoopt te zien, weerspiegelde. Terwijl de burgemeester nog een aantal journalisten te woord stond, nam ik mijn omgeving gretig in me op. De zalen van het Palazzo Vecchio die niet tot het museum behoren, zijn bijna nog mooier dan de openbare ruimten…

Veel tijd om alles tot in detail op te nemen had ik niet. Al gauw mocht ik echt het heilige der heiligen betreden, de werkkamer van de burgemeester. Hij verwelkomde me met een warme handdruk, en een brede glimlach. Een gesprek over al het heerlijks in Florence moet voor hem een welkome afwisseling geweest zijn, na een lange dag vergaderen. Matteo Renzi, zoals de burgemeester heet, nam plaats achter zijn bureau en nodigde mij uit een stoel aan te schuiven. Gewoon, alsof ik bij een collega binnenwandelde om nog even de dag door te nemen.

Ondanks zijn sympathieke optreden was ik wel een beetje zenuwachtig. Dat vertelde ik hem ook, dat ik erg onder de indruk was van deze ontmoeting, van hem, op zo’n jonge leeftijd al burgemeester van een van de mooiste steden ter wereld, en van de omgeving, waarin zoveel eeuwen geschiedenis weerklinken.

Hij stelde me lachend gerust en zei: ‘Ik ben zelf ook nog elke ochtend onder de indruk als ik de trappen in het Palazzo Vecchio op loop, naar mijn werkkamer. Maar ik ben ook elke ochtend opnieuw dankbaar. Ik bedenk me elke keer wat een geluk ik heb hier te mogen werken, op deze prachtige plek! Ik heb, echt waar, af en toe de neiging om eerst een kaartje te gaan kopen, door al dat moois dat me hier omringt. Ik heb de mooiste werkplek die er maar bestaat!’

Daar kan ik weinig tegenin brengen. Boven onze hoofden vechten de Florentijnen op de meest schitterende fresco’s. Matteo Renzi wijst ernaar en zegt: ‘Maar behalve mooi is deze omgeving vooral ook erg nuttig. Ik word continu geconfronteerd met de geschiedenis van de stad, die we uiteraard graag in ere houden. De scènes die op de fresco’s worden uitgebeeld wijzen me echter ook op de continue strijd tussen historie en het huidige leven.

Florence is namelijk ook een levende stad, een moderne stad, die geconfronteerd wordt met de wensen en eisen van haar inwoners en met de komst van enorme aantallen bezoekers. Het is een uitdaging daar op zo’n manier mee om te gaan dat beide groepen graag in de stad verblijven en de stad elke dag opnieuw als een droom ervaren.

Om dat te bewerkstelligen, heb ik een lijst opgesteld met een heleboel zaken die we willen uitvoeren. Een van die grote projecten is het autovrij maken van het centrum van de stad. We zijn begonnen met Piazza del Duomo, en inmiddels is het centrum tot Piazza Pitti verkeersvrij. Bezoekers kunnen nu in alle rust de stad op zich in laten werken. Maar ook voor de Florentijnen zelf werken we aan de stad, met nieuwe verlichting, nieuwe culturele activiteiten.’

Al valt ook dat niet altijd in goede aarde, begrijp ik van de burgemeester. Weer wijst hij op het fresco. ‘Strijd en onenigheid zit de Florentijnen in het bloed. Wij zijn geen vredelievende mensen die overal ja en amen op knikken. We zijn het graag met elkaar oneens. Je hebt vast wel eens gehoord van de strijd tussen de Welfen en de Ghibellijnen? Maar weet je ook dat de Welfen zich, toen ze eenmaal de macht in handen hadden, opsplitsten in witte en zwarte Welfen? Ik bedoel maar…’

Ik moet lachen en herken wel iets van zijn woorden in de Florentijnen die ik ken. En het tafereel van de raadsvergadering van net wordt er ook wel wat begrijpelijker van… Gelukkig lijkt de burgemeester zelf geen last te hebben van een innerlijke strijd. Enthousiast vertelt hij over ‘zijn’ stad en de plannen die hij met Florence heeft.

Uiteraard richt hij ook nog even het woord tot jullie: ‘Wie droomt van een bezoek aan Florence wil ik uitnodigen verder te kijken dan de kunstwerken uit het verleden. Maak ook tijd voor de stad van nu, voor de Florentijnen, voor de culturele activiteiten die door de hele stad worden georganiseerd. Dan sluit je de stad nog steviger in je hart!’

Matteo Renzi (Florence, 1975) is sinds 25 juni 2009 burgemeester van Florence. Onder zijn leiding maakt de stad een aantal grote veranderingen door. Voor De smaak van Florence (waarover morgen meer) sprak ik met hem in zijn prachtige werkkamer in het Palazzo Vecchio.

Getagd met: • • • • • • •
mei 02

Het symbool van Florence

Citta - Stad 3 reacties »

Voor een bezoek aan Florence is er geen betere maand dan mei. Het is nog niet te warm in de stad, de musea en monumenten worden nog niet zo bestormd door drommen toeristen als tijdens de maanden juli en augustus en, last but not least, je kunt een bezoek brengen aan de iristuin, die alleen in mei geopend is.

Je ziet deze bloem, het symbool van de stad Florence, in mei extra vaak opduiken. Het lijkt wel of de Florentijnen dan nog trotser zijn op deze prachtige bloem, die in het rood het wapen van hun stad siert. De iris straalt bijvoorbeeld op de wapens die het hele jaar door Palazzo Vecchio sieren, maar in de meimaand lijkt de rode kleur krachtiger af te steken tegen het wind. Ook kom je de bloem ineens overal tegen. Op vlaggen, in bosjes bij de bloemenstalletjes en, zoals gisteren, per toeval op een oude schets van Da Vinci.

Hoewel, toeval… Het zou zomaar kunnen dat de oude Florentijnse boekhandelaar in wiens winkel ik de prent zag een mooie combinatie had weten te maken van dit meisymbool en de sterfdag van Da Vinci. Vandaag is het namelijk precies 493 jaar geleden dat dit Toscaanse genie zijn laatste adem uitblies. Op 2 mei 1519 overleed Leonardo da Vinci, op 67-jarige leeftijd.

Zijn schets van een iris is een van de vele prachtige werken uit zijn nalatenschap die voor mij tot nog toe onbekend was. Maar er is meer dat Da Vinci nog voor ons verborgen houdt. Zo schreef ik al over de zoektocht naar zijn vermeende werk in het Palazzo Vecchio, waar ik even een kijkje mocht nemen toen ik de burgemeester van Florence interviewde voor De smaak van Florence.

Matteo Renzi, burgemeester van Florence, bekijkt de werkzaamheden van de
onderzoekers die zoeken naar de verborgen Da Vinci in het Palazzo Vecchio.
© Dave Yoder/AFP/Getty Images

Nu deze door mij geschreven reisgids in de winkel ligt, mag ik jullie eindelijk vertellen over deze bijzondere belevenis. Dat is echter een aparte blog waard, dus dat verhaal bewaar ik voor morgen!

Getagd met: • • • • • • • • • • • • • • • • •
Oudere berichten
preload preload preload