mrt 06

Terraferma – tragisch familie-epos

Italianita - Italiaans nieuws Geen reacties »

Afgelopen dagen schreef ik al over een aantal bijzondere Italië-evenementen in eigen land, maar er valt komende weken nog veel meer ltaliaans te genieten in Nederland. In de bioscopen althans, want vanaf overmorgen draait daar het tragische familie-epos Terraferma.

Terraferma vertelt het verhaal van een vissersfamilie op een prachtig onbedorven Siciliaans vulkaaneiland, dat nog nauwelijks bekend is bij toeristen. Het leven is er nog vrij eenvoudig. Ook voor Filippo, die zijn grootvader helpt op zijn vissersboot. Het leven is er echter vaak ook zwaar. Filippo’s moeder Giulietta droomt daarom ook van een beter leven op het vasteland.

Alles verandert als Filippo en zijn grootvader tijdens het vissen op een groep Afrikaanse vluchtelingen stuiten. Ze besluiten de regels van het eiland te negeren en handelen naar de wetten van de zee. Ze redden de Afrikanen van de verdrinkingsdood en ontfermen zich over een zwangere vrouw en haar kind. Met als consequentie dat Filippo en zijn familie klem komen te zitten tussen principes en realiteit. Wanneer het beleid jegens de vluchtelingen strenger wordt, neemt Filippo een onherroepelijke beslissing.

Tegen de achtergrond van een adembenemend landschap omringd door een diepblauwe zee, vertelt Terraferma het spannende verhaal van de zomer waarin Filippo zijn onschuld verliest en vaste grond onder de voeten verder weg lijkt dan ooit…

Een paar prachtige filmbeelden:

Terraferma werd geregisseerd door de in Rome geboren Emanuele Crialese. Zijn deels Siciliaanse bloed zorgde er ondanks een verhuizing naar de Verenigde Staten voor dat het eiland en de directe omgeving daarvan een bijzondere plek in zijn hart blijven innemen. In Respiro, de tweede speelfilm die hij regisseerde, gebruikte hij het eiland Lampedusa als toneel. De film sleepte veel prijzen in de wacht, waaronder de Juryprijs op het Cannes Filmfestival.

In zijn derde film, Nuovomondo, bracht Crialese opnieuw een ode aan Sicilië. De film was de grote winnaar op het filmfestival van Venetië in 2006, waar hij zes prijzen won, waaronder de Zilveren Leeuw. Nu is de Romeinse regisseur terug op het witte doek met Terraferma, een prachtig familie-epos dat bekroond is met de Speciale Juryprijs op het Filmfestival van Venetië en is verkozen tot Italiaanse inzending voor de Oscar Beste Buitenlandse Film.

Crialese laat zijn liefde voor Sicilië ook naar voren komen in de keuze van zijn hoofdrolspelers. Zo is de 22-jarige Filippo Pucillo, die in de film de rol van Filippo speelt, geboren op Lampedusa. Hij speelde ook al in twee vorige films van Crialese. Hij debuteerde op 9-jarige leeftijd, na een toevallige ontmoeting met Crialese. Ze werden vrienden en niet veel later vroeg de regisseur Pucillo voor een rol in Respiro. Sindsdien zijn de twee onafscheidelijk.

Giulietta, of althans degene die haar speelt, Donatella Finocchiaro, werd op Sicilië geboren. Tijdens haar studie rechten besloot ze haar passie te volgen: ze wilde zingen, dansen en acteren. Tussen het maken van tentamens en het schrijven van haar scriptie door, speelde zij in het theater. Haar filmdebuut vond plaats in 2001, met een hoofdrol in de film Angela. Voor deze rol ontving Finocchiaro meerdere prijzen, waaronder een Golden Globe voor Beste Debuterende Actrice.

Het bijzonderste verhaal is echter dat van Timnit T., die in Terraferma de rol van de zwangere immigrant Sara vertolkt. Sara wordt samen met haar zoon opgevangen in de garage van Giulietta en Filippo. Een aantal jaar geleden, na 21 vreselijke dagen op zee, waarbij geen enkele passerende boot hulp aanbood, legde een boot aan langs de kust van Lampedusa. Aan boord bevonden zich meer dan 70 levenloze lichamen. Er waren echter ook vijf overlevenden aan boord, onder wie één vrouw: de Afrikaanse Timnit T. Ze was toen pas 27 jaar oud.

De gebeurtenis werd breed uitgemeten in de media. Crialese zag de foto van Timnit T. in de krant en nam contact op met United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR). Zo kon hij contact leggen met Timnit en haar vragen of ze de rol van Sara op zich wilde nemen. Timnit zei ja, ook al moeten sommige scènes voor haar gruwelijk zijn geweest. Haar eigen avontuur moet zich vaak voor haar ogen opnieuw hebben afgespeeld. Gelukkig kent het verhaal van Timnit een happy end: ze woont nu in Nederland en is zij getrouwd en is zwanger van haar eerste kind.

Of Terraferma net zo goed afloopt, zal ik nog niet verklappen. Dat moeten jullie de komende tijd maar in de bioscoop gaan zien… Via De Smaak van Italië mogen we 10 x 2 kaartjes weggeven voor Terraferma! Kans maken? Ga dan snel naar de Smaak-site en wie weet!

Getagd met: • • • • • • • •
nov 27

I Compani brengt eerbetoon aan Nino Rota

Italianita - Italiaans nieuws Geen reacties »

Zoals ik gisteren al schreef, is het dit jaar precies 100 jaar geleden dat filmcomponist Nino Rota geboren werd. Naast het uitgebreide programma dat tot en met februari in de Nederlandse filmhuizen te zien is, is er meer nieuws rondom deze Italiaanse componist.

Jazzensemble I Compani heeft namelijk een cd uitgebracht met eigen interpretaties van de muziek van Rota. Leider en saxofonist/componist Bo van de Graaf wordt tot op heden geboeid door het werk van de Italiaanse componist en speelt regelmatig zijn muziek. Op de cd vind je dan ook een selectie van de diverse producties die I Compani sinds 1985 uitbracht.

In dat jaar bracht I Compani voor het eerst een programma met Rota’s filmmuziek; een combinatie van scènes uit diverse films van Fellini (La Strada, La Dolce Vita, Otto e mezzo, Amarcord, Roma etc.) met live muziek van Fellini’s huiscomponist Nino Rota. De meeslepende, melancholische maar ook vaak humoristische muziek van Rota werd toen voor het eerst door bandleider Bo van de Graaf bewerkt voor een modern jazzseptet met veel ruimte voor improvisaties.

Het programma werd meer dan honderd keer gespeeld in binnen- en buitenland. In 1985 bracht Bo van de Graaf zelfs een bezoek aan Fellini in zijn filmstudio in Cinecittà (Rome), alwaar hij hem blij verraste met de eerste elpee van I Compani.

Nu is er, ter ere van de honderdste geboortedag van Rota, een nieuw album. Deze cd bevat 25 tracks (met een totale speelduur van bijna 79 minuten). I Compani brengt onder andere filmmuziek van Lo Sceicco Bianco, La Dolce Vita, Rocco e i suoi fratelli, Amarcord, Otto e mezzo en Casanova ten gehore. De nummers worden uitgevoerd door bekende Nederlandse jazzmusici, onder wie drummer Martin van Duijnhoven, pianist Jeroen van Vliet, zangeres Simin Tander en saxofoniste Vera Vingerhoeds.

Een fragment met samples van de cd vind je hier: Rota samples

Naast de honderdste geboortedag van Nino Rota viert I Compani dit jaar zelf ook feest. Het jazzensemble bestaat namelijk 25 jaar en viert dit met de productie Mangiare!, waarin – zoals de naam al doet vermoeden – eten centraal staat.

De relatie met film is ook in dit stuk niet ver te zoeken. Er zijn fragmenten uit bekende en minder bekende films te zien. Ook komen er persoonlijke statements in voor over de relatie van de musici met eten. De muziek volgt de smaak en de structuur van het eten: We horen taaie, zure, droge en bittere muziek. Exotische gerechten worden voorzien van passende klanken.

Bij een jubileum hoort natuurlijk ook een terugblik: enkele ijzersterke stukken uit het rijke verleden krijgen nieuwe arrangementen. En uiteraard is er ook in dit programma ruimte voor de muziek Nino Rota, waarmee het 25 jaar geleden allemaal begon…

Mangiare! is nog te zien op vrijdag 2 december in Plaza Futura (Eindhoven) en op zondag 18 december in Het Heerenlogement (Beusichem). Maar ook naar deze heerlijke muziek kun je thuis luisteren, met de cd die I Compani heeft uitgebracht.

De cd met filmmuziek van Nino Rota kost slechts 10 euro en is tot en met de feestdagen nog zonder verzendkosten te bestellen bij I Compani. De cd van het jubileumprogramma Mangiare! kost € 12,50. Als je het bedrag overmaakt op ING 406 33 46 t.n.v. I Compani Nijmegen en o.v.v. CD Rota of CD Mangiare en je adres, heb je de cd met een paar dagen in huis. Voor meer informatie kun je natuurlijk ook eerst een kijkje nemen op www.icompani.nl

Getagd met: • • • • • • • • •
nov 26

De mythische klanken van Nino Rota

Italianita - Italiaans nieuws Geen reacties »

Tot en met februari 2012 staat een groot aantal Nederlandse filmhuizen in het teken van de Italiaanse filmcomponist Nino Rota, die onder meer de muziek van The godfather-trilogie van Francis Ford Coppola en van de meeste films van Federico Fellini componeerde.

Wonderkind en Oscarwinnaar Nino Rota (1911-1978) is een van de belangrijkste filmcomponisten van de twintigste eeuw. Hoewel zijn naam minder bekend is bij het grote publiek, kent vrijwel iedereen zijn werk. Hij is degene die de muziek voor de eerste twee delen van The godfather-trilogie bedacht, net als de muziek die onlosmakelijk is verbonden met Fellini’s La strada, La dolce vita en Il Casanova. Ook componeerde Rota voor regisseurs als Luchino Visconti (Il gattopardo) en Franco Zeffirelli (Romeo and Juliet).

Naast filmmuziek heeft Rota een gevarieerd klassiek oeuvre op zijn naam staan, dat bestaat uit kamermuziek, symfonische en religieuze muziek, gezangen en opera’s. Zowel zijn kamermuziekwerken als zijn concerten en symfonieën zijn tonaal, doen soms klassiek en soms romantisch aan en zijn op een bijzondere manier zeer oorspronkelijk en herkenbaar. Rota maakt geen onderscheid tussen filmmuziek en serieuze muziek. Het gevolg van die mentaliteit is dat regelmatig delen van zijn filmmuziek in zijn overige composities verschijnen en vice versa.

Rota’s werk is van onbesproken muzikale kwaliteit; het zijn autonome composities die overeind blijven zonder de filmbeelden erbij te zien. Je zou zelfs kunnen stellen dat zonder zijn bijdrage de films waarvoor hij de muziek schreef minder grote meesterwerken zouden zijn geworden. Nino Rota maakt er geen geheim van dat hij voor zijn composities regelmatig gebruik maakt van muzikale verwijzingen. Bij tijd en wijle citeert hij uit zowel eigen werk als werk van anderen, haalt hij stukken muziek aan, veroorlooft hij zich imitaties, maakt hij gebruik van pastiche en hergebruikt hij zijn eigen composities. Zo liep Rota ooit de Oscar voor Beste Filmmuziek voor The godfather mis, omdat hij hierin een eerdere, door hem zelf gecomponeerde melodie hergebruikt.

The Godfather

Het programma dat nog tot en met februari 2012 langs de filmtheaters rouleert, bestaat uit ongeveer twintig films waarvoor Rota de muziek componeerde. Deelnemende filmtheaters zijn:

Chassé Cinema, Breda
Concordia Cinema, Enschede
De Lieve Vrouw, Amersfoort
Filmhuis Den Haag
Filmhuis De Keizer, Deventer
Filmschuur Haarlem
Filmtheater Hilversum
Filmtheater ‘t Hoogt, Utrecht
Focus Filmtheater, Arnhem
ForumImages, Groningen
Het Ketelhuis, Amsterdam
LantarenVenster, Rotterdam
Lumière, Maastricht
Lux, Nijmegen
Oostereiland, Hoorn
Plaza Futura, Eindhoven
Verkadefabriek, ’s-Hertogenbosch

In Filmhuis Den Haag is bovendien tot half december 2011 een kleine tentoonstelling te zien, met filmaffiches, magazine covers, reclamemateriaal en stills van films waarvoor Rota de muziek componeerde. Het Residentie Orkest verzorgt op de geboortedag van de maestro (3 december precies 100 jaar geleden) een avondvullend concert met filmmuziek van Nino Rota in de Dr. Anton Philipszaal te Den Haag.

Nino Rota

Het EYE Film Instituut Nederland (Filmmuseum) te Amsterdam sluit van 15 tot en met 20 december aan bij het programma, met de vertoning van bijzondere films uit hun archief.

Meer informatie over Nino Rota en het programma dat deze winter in de filmtheaters wordt georganiseerd, vind je hier. Morgen duiken we dieper in de filmmuziek zelf, aan de hand van een nieuwe cd van I Compani. Uiteraard met fragment om te luisteren!

Getagd met: • • • • • • •
okt 12

Habemus Papam

Italianita - Italiaans nieuws Geen reacties »

Habemus Papam, de langverwachte nieuwe film van Nanni Moretti, draait vanaf morgen eindelijk ook in de Nederlandse filmzalen. Habemus Papam, Latijn voor ‘We hebben een paus’, zijn de woorden waarmee bekend wordt gemaakt dat het conclaaf een nieuwe paus heeft gekozen. Dat is precies waar het in de film om draait, al zou Moretti Moretti niet zijn als hij er geen bijzondere draai aan zou geven.

De film begint met de dood van de paus en het conclaaf dat zijn opvolger moet kiezen. Dat levert de eerste grappige scene op, waarin de meeste kardinalen schietgebedjes doen zodat ze vooral niet gekozen worden. Wanneer er eenduidig een nieuwe paus gekozen is, klinken dan ook al snel de volgende woorden over het Sint-Pietersplein: ‘Annuntio vobis gaudim magnum: Habemus Papam…’

Overal ter wereld wacht men in spanning op de officiële bekendmaking van de paus, maar deze durft zich niet te laten zien. Een ijselijk gegil maakt een einde aan de woorden van de kardinaal die de eer heeft de nieuwe paus aan te kondigen. Hij weet duidelijk niet wat hem te doen staat. De enorme menigte op het Sint-Pietersplein kijkt vol spanning naar boven. Maar er verschijnt geen paus.

De kardinaal loopt met gebogen hoofd naar achteren. Iedereen kijkt naar de flapperende karmijnrode lappen voor een zwart gat, maar de nieuwe paus laat zich niet zien. Hij zit binnen, bezwaard door zijn nieuwe opdracht. Hij stamelt wat, komt overeind en rent weg, terug naar de Sixtijnse kapel, waar hij vol vertwijfeling roept: ‘Wat doe je met me, God? Ik kan het niet. Als u me als paus hebt gewild, dan moet u me ook helpen.’

In het Vaticaan zit men met de handen in het haar. Ze schakelen de hulp in van een psychoanalyticus (Nanni Moretti zelf), maar ook hij komt niet veel verder – zeker ook omdat hij eigenlijk niet mag graven in het hoofd van de paus. De paus zelf wordt met de minuut ongelukkiger en als hij de kans krijgt, gaat hij er dan ook vandoor. Hij vlucht het Vaticaan uit en gaat op in de menigte.

Hij wandelt door de stad, waar hij steeds geconfronteerd wordt met beelden van de menigte op het Sint-Pietersplein, die nog steeds op de nieuwe paus wacht. In het Vaticaan wacht men in de tussentijd tevergeefs op zijn terugkeer. Niemand mag buiten de muren van het Vaticaan treden, hoe graag men dat ook wil.

Een van de grappigste scènes is die waarin een drietal kardinalen de ontbijtzaal van het Vaticaan betreedt, de dag nadat de paus verdwenen is. ‘Waar gaan wij heen?’ vraagt de voorzitter van het conclaaf op niet mis te verstane toon. ‘Wij gaan ontbijten in de Borgo Pio, daar maken ze heerlijke bombole alla crema,’ aldus de kardinaal uit Oceanië, een rol van de Nederlandse acteur Peter Boom. Helaas voor hem gaat dat feestje niet door, want de kardinalen dienen volgens het protocol binnen de muren te blijven.

Meer zal ik niet verklappen, jullie moeten echt zelf gaan kijken! Wel nog een voorproefje in beelden:

Op de website www.habemuspapam.it vind je nog meer foto’s en filmpjes van Habemus Papam. Veel kijkplezier!

Getagd met: • • • • • • •
okt 02

Romanzo criminale – Een criminele roman

Letteratura - Boeken 4 reacties »

De titel van vandaag is iets minder stichtelijk dan gisteren maar zorgt hopelijk voor net zo veel leesplezier als Lessen uit Rome. In Italië heeft Romanzo Criminale zijn succes ruimschoots bewezen. Zo zegt Niccolò Ammaniti: ‘Romanzo Criminale heeft twee doelen en raakt in beide de roos: het eerste is het verhaal van Rome en haar malavita te vertellen zoals het nooit eerder is gedaan, en het tweede is: het hart van de lezer raken.’

Afgelopen maand ging de film in Italië in première, hetgeen voor de Nederlandse uitgever een goede aanleiding vormde om een nieuwe editie op de markt te brengen, met op de cover een beeld uit de film.

Midden jaren zeventig ontstaat er een criminele organisatie die Rome op een cruciaal moment in de Italiaanse geschiedenis in zijn greep houdt. Onder leiding van De Libanees richten De Kille, Dendy, Buffel, Nembo Kid, De Dunne, Dertig Zilverlingen, De Rat, Luik, Bonenstaak, Ricotta, Arendsoog en de Buffonitweeling de bende van Magliana op.

De bende is beroemd en berucht door de banden die ze onderhoudt met de maffia, het handelen in drugs en haar betrokkenheid bij de bevrijding van de Italiaanse politicus Aldo Moro, die in 1978 werd ontvoerd door de Rode Brigades. Tijdens al dit geweld probeert de jonge politiecommissaris Nicola Scialoja, tegen beter weten in, achter de werkelijke identiteiten en activiteiten van de bendeleden te komen.

In zijn zoektocht naar gerechtigheid stuit hij op de verrotheid van het Italiaanse systeem: politieagenten blijken mollen te zijn en rechters makkelijk te chanteren. Wanneer hij achter Dendy, een van de bosses, aan gaat, komt hij in aanraking met de prostituee Patrizia. De liefde die hij voelt voor deze ontembare vrouw brengt hem dichter bij de bende dan hij ooit had durven dromen…

Een fragment dat zich afspeelt in het Rome van nu:

‘Hij zat gehurkt tussen twee geparkeerde auto’s en probeerde zijn gezicht te bedekken terwijl hij op de volgende klap wachtte. Ze waren met zijn vieren. De kleine, met het litteken van een messteek op zijn wang, was het gemeenst. Tussen de aanvallen door wisselde hij via zijn mobiel lollige opmerkingen uit met zijn liefje: een verslag van de afranseling. Gelukkig sloegen ze maar wat in het wilde weg. Voor hen was het voornamelijk vreselijk lol trappen. Hij bedacht dat het zijn zoons konden zijn. Behalve die neger dan, dat spreekt. Rotjochies. Hij bedacht dat die jongens een paar jaar geleden alleen al bij het horen van zijn naam liever zichzelf meteen een kogel door het hoofd had­den gejaagd dan zijn wraak te moeten ondergaan. Een paar jaar geleden. Toen de tijden nog niet veranderd waren. Eén fataal moment van onoplettendheid. De spijkerschoen trof zijn slaap. Hij gleed het duister in.‘Wegwezen,’ beval de kleine, ‘die staat niet meer op!’

Maar hij stond wel op. Hij stond op toen het al donker was. Zijn borst stond in brand en zijn hoofd duizelde. Een eindje verderop stond een fonteintje. Hij waste het opgedroogde bloed af en dronk met gulzige slok­ken van het ijzerhoudende water. Hij stond overeind. Hij kon lopen. Op straat auto’s met de stereo voluit en groepjes jongeren die met hun mo­bieltjes speelden en zijn scheve gang bespotten. Uit de ramen het blauwe licht van ontelbare tv’s. Nog een eindje verderop een verlichte etalage. Hij bekeek zichzelf in de ruit: een gebogen man, zijn jas gescheurd en on­der de bloedvlekken, een paar vettige haarslierten, verrotte tanden. Een oude man. Dat was hij geworden. Een voorbijkomende sirene. Instinctief drukte hij zich plat tegen de muur. Maar ze moesten hem niet hebben. Niemand moest hem nog.

‘Ik was met de Libanees!’ mompelde hij, ongelovig bijna, alsof hij zich net het geheugen van iemand anders had toegeëigend.
Het geld was weg, maar de jochies hadden zijn paspoort en ticket niet opgemerkt. En ook zijn Rolex niet, die in een binnenzak was genaaid. Ze hadden het veel te druk gehad met lol trappen om hem behoorlijk te fouilleren! Hij kon een glimlach niet onderdrukken. Ze zouden nog aardig wat voor hun kiezen krijgen!

Over drie uur vertrok hij. Hij had alle tijd. Het woonwagenkamp lag op nog geen kilometer afstand.
De eerste die hem in de gaten kreeg, was de neger. Hij ging naar de kleine toe, die met zijn meisje lag te rotzooien, om hem te vertellen dat opa weer terug was.
‘Was die niet koud?’
‘Weet ik veel! Hij loopt hier rond!’

Zonder haast stak hij het plein over en keek idioot glimlachend om zich heen, bijna alsof hij zich wilde verontschuldigen voor zijn opdringe­righeid. De andere jongens gingen, na hem een afwezige blik te hebben toegeworpen, weer verder met hun eigen bezigheden.
De kleine zei tegen zijn meisje dat ze een ommetje moest maken en wachtte hem met zijn armen over elkaar geslagen op. De neger en de twee anderen, een lange slungel met een pokdalig gezicht en een dikke vent met tatoeages, kwamen naast hem staan.

‘Goedenavond,’ zei hij, ‘jullie hebben iets wat van mij is en dat wil ik terug!’
De kleine wendde zich tot de anderen. ‘Hij heeft zeker nog niet genoeg gehad!’
Ze lachten. Hij schudde zijn hoofd en haalde zijn blaffer tevoorschijn.
‘Iedereen op de grond!’ zei hij kortaf.

De neger werd onrustig. De kleine spuwde op de grond, totaal niet onder de indruk.
‘Ja zeg, geloof je het zelf? Wie wil je nou eigenlijk bang maken met dat speeltje?’
Spijtig bekeek hij het kleine halfautomatische pistool, kaliber .22, dat hij van de zigeuner had gekregen in ruil voor zijn Rolex.
‘Je hebt gelijk, het is een kleintje, maar als je hem weet te gebruiken…’
Hij schoot zonder te mikken en zonder zijn blik van de kleine af te wenden. De neger greep naar zijn knie en viel krijsend op de grond. Plotseling viel er een diepe stilte.

‘Wegwezen allemaal!’ beval hij, zonder zich om te draaien. ‘Allemaal, behalve deze vier!’

De kleine bewoog zijn handen op en neer, alsof hij hem wilde kalme­ren. ‘Oké, oké, alles komt goed, maar hou je wel effe gedeisd, ja?’
‘Allemaal op de grond, zei ik,’ herhaalde hij rustig.

De kleine en de anderen knielden. De neger rolde onafgebroken kreunend over de grond.
‘Ik heb het geld aan mijn vriendin gegeven,’ zei de kleine halfjankend, ‘ik bel haar wel effe mobiel en vraag of ze ’t hierheen brengt, oké?’
‘Stil. Ik ben aan ’t denken…’

Hoeveel tijd had hij nog, voordat hij vertrok? Een uur? Iets meer misschien? Het meisje kon over een paar minuten hier zijn. Dan zou hij zijn geld terughebben. Venezuela wachtte op hem. Hij zou wel wat moeite hebben om te integreren, maar daar kon dat toch niet zo moeilijk zijn… Het zou verstandiger zijn om eieren voor zijn geld te kiezen. Maar wan­neer was hij ooit verstandig geweest? Wanneer waren zij ooit verstandig geweest? En verder: de angst van de kleine, de geur van de straat… Voor dat soort momenten deden ze het toch?

Hij boog zich naar de kleine en fluisterde zijn naam in zijn oor. De kleine begon te trillen.
‘Had je al ’s van me gehoord?’ vroeg hij zachtjes.
De kleine knikte. Hij glimlachte. Zachtjes plaatste hij de loop op zijn voorhoofd en schoot recht tussen zijn ogen. Onverschillig voor het ge­huil, voor het geluid van voetstappen, voor de naderende sirenes, keerde hij hem de rug toe. En terwijl hij het wapen op dat bleke kreng daarboven richtte, schreeuwde hij zo hard hij kon: ‘Ik was met de Libanees!’

Zo begint een reis door een Italië dat er heel anders uitziet dan de zonnige Toscaanse heuvels of het Colosseum in de avondschemering…

De auteur, Giancarlo de Cataldo (1956), woont in Rome, waar hij werkzaam is als politierechter aan het hof van assisen. Hij was zelf betrokken bij de rechtszaak tegen de bende van Magliana en stuurde talloze leden de gevangenis in.

Romanzo Criminale
Giancarlo de Cataldo
vertaald door Karoline Sabbatino-Heybroek en Patrizia Zanin
ISBN 9789048811380
€ 15,-
Lebowski Publishers

Getagd met: • • • • • • • •
sep 05

Elio Petri – de vergeten maestro van de Italiaanse cinema

Italianita - Italiaans nieuws Geen reacties »

Met een twaalftal films drukte Elio Petri (1929-1982) zijn stempel op de Italiaanse cinema van de jaren zestig en zeventig. Hij ontving de Oscar voor de beste buitenlandse film en de Gouden Palm in Cannes, en werd op handen gedragen door Bernardo Bertolucci, Martin Scorsese en Robert Altman. Hij maakte opmerkelijk intelligente, stijlvolle en provocerende films met steracteurs Marcello Mastroianni en Gian Maria Volonté, veroorzaakte verhitte debatten en ontlokte woedende reacties aan de Italiaanse autoriteiten.

Toen hij op 53-jarige leeftijd stierf werd zijn non-conformistische stellingname als achterhaald beschouwd, en wachtte Petri de vergetelheid. In het afgelopen decennium nam de interesse in zijn films echter toe. Sommige films hebben een profetische meerwaarde gekregen, anderen zijn tijdloos omdat ze prachtig gemaakt zijn en het politieke domein ontstijgen.

Vanaf morgen zet Melkweg Cinema in Amsterdam Elio Petri in de schijnwerpers. Met tien films van zijn hand en één documentaire wordt er een uitgebreid inzicht gegeven in het oeuvre van Petri. Een overzicht van het programma:

7 / 18 september – 19.00 uur
La proprietà non è più un furto
(1973, 103 min.)
Als bankemployee krijgt Flavio Bucci een dusdanige hekel aan geld en bezit dat hij zijn weerzin op rijke slager Ugo Tognazzi botviert. Aanvankelijk steelt hij kleine goederen van de man, tot zijn oog op diens minnares valt. Ze wordt vertolkt door Daria Nicolodi, die later de muze van Dario Argento zou worden. Deze satirische parabel over het verband tussen bezit en identiteit wordt beschouwd als de afronding van Petri’s thematische trilogie over de positie van het individu in het moderne Italië.

8 / 12 september – 19.00 uur
A ciascuno il suo
(1967, 99 min.)
Wanneer twee leden van de elite in een Siciliaans dorp onder verdachte omstandigheden sterven onderzoekt een lokale intellectueel zaken die men in een door de maffia gecorrumpeerde samenleving beter kan laten rusten. Met de verfilming van Leornardo Sciascia’s roman boekte Petri zijn eerste internationale succes, en begon hij zijn lange en vruchtbare samenwerking met acteur Gian Maria Volonté en cameraman Luigi Kuveiller.

9 / 10 september – 19.00 uur
Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto
(1969, 112 min.)
Een crypto-fascistische politie commissaris vermoordt zijn minnares en neemt zelfverzekerd de leiding over het onderzoek naar zijn misdaad, om te bewijzen dat hij overal mee weg kan komen. Gian Maria Volonté en Ennio Morricone stijgen tot grote hoogten in Petri’s controversiële meesterwerk. Tot ontsteltenis van rechtse politici werd de film een enorme hit in Italië, en kreeg Petri vervolgens ook nog de Oscar voor de beste buitenlandse film.

11 september – 19.00 uur / 18 september – 15.00 uur
Elio Petri: appunti su un autore
(2005, 112 min.)
In het afgelopen decennium kreeg Elio Petri’s bijzondere oeuvre een herwaardering in kringen van internationale filmfestivals en filmpublicaties. De postume lof bracht drie Italiaanse filmmakers er toe dit documentaire eerbetoon te produceren. Petri’s weduwe, vrienden en medewerkers, waaronder de zichtbaar ontroerde Ennio Morricone, spreken zich uit over zijn leven en politieke opvattingen, en zijn films en de controverses die ze teweeg brachten.

13 / 15 september – 19.00 uur
L’assassino
(1961, 105 min.)
Het regiedebuut van voormalig journalist en scenarioschrijver Elio Petri is een naar Kafka knipogende thriller. Een jaar na zijn doorbraak in Fellini’s La dolce vita speelt Marcello Mastroianni een Romeinse antiekhandelaar, die verdacht wordt van de moord op zijn minnares en in een kat-en-muisspel met een politie inspecteur verstrikt raakt. Het twijfelachtige morele besef van de hoofdpersonages zou een terugkerend thema in Petri’s werk worden.

16 / 17 september – 19.00 uur
La decima vittima
(1965, 92 min.)

In deze hoogst amusante science fiction satire heeft de wereldregering alle vormen van geweld uitgebannen, en strikt gereguleerde moorden tot kijkcijferkanon op de tv verheven. Een geblondeerde Marcello Mastroianni en de dodelijke Bond-girl Ursula Andress moeten het in kekke kleding tegen elkaar opnemen, terwijl ze ook met de bemoeienis van sponsors en maffe religieuze sektes te kampen hebben.

19 september – 19.00 uur
La classe operaia va in paradiso
(1971, 125 min.)
Gian Maria Volonté speelt een fabrieksarbeider, die door zijn toewijding en productiviteit geliefd is bij zijn bazen en gehaat wordt door collega’s. Zijn wereldbeeld verandert drastisch wanneer hij op de werkvloer gewond raakt en de vakbond een staking uitroept. Petri’s cynische en gewaagde visie op het kapitalisme en de vakbonden werd bekroond met de Gouden Palm in Cannes, maar de suggestie dat beide partijen arbeiders uitbuiten viel niet overal in goede aarde.

20 / 26 september – 19.00 uur
Buone notizie
(1979, 110 min.)

Petri’s ironisch getitelde film schetst een bitter en surrealistisch beeld van een door de media gedomineerde samenleving in verval. Petri produceerde de film samen met acteur Giancarlo Giannini, die zich als mediaspecialist op gewelddadige tv-programma’s richt, zijn vrouw verwaarloost en een identiteitscrisis krijgt, wanneer een ontmoeting met een oude vriend hem voor raadsels plaatst.

22 / 28 september – 19.00 uur
I giorni contati
(1962, 90 min.)
Petri’s tweede speelfilm wordt gedragen door een prachtige hoofdrol van de beroemde toneelacteur Salvo Randone, die in L’assassino de gehaaide inspecteur speelde. Als een Romeinse weduwnaar is hij getuige van de dood van een man van zijn eigen leeftijd, waarop hij beseft dat zijn dagen wellicht ook geteld zijn. Hij stopt met zijn loodgietersbaan en stort zich op de geneugten van het leven, maar kan dat zomaar?

23 / 24 september – 19.00 uur
Todo modo
(1976, 120 min.)
Machtsbeluste zakenlieden en politici trekken zich onder leiding van Christen Democraat Gian Maria Volonté terug voor een spirituele retraite in het futuristische klooster van priester Marcello Mastroianni. Wanneer er doden vallen gaat het van kwaad tot erger. Net als A ciascuno il suo is de film gebaseerd op een roman van Leonardo Sciascia. Petri’s eigen pessimisme en onverbloemd linkse agenda vielen slecht in het Italië dat destijds onder de terreur van de Rode Brigades gebukt ging.

25 / 27 september – 19.00 uur
Un tranquillo posto di campagna
(1968, 106 min.)
Petri’s interesse in de Amerikaanse pop art van kunstenaar Jim Dine kreeg een weerslag in zijn vreemdste film. Franco Nero en Vanessa Redgrave vertolken een kunstenaar en diens minnares annex manager, die de stad verlaten om op het platteland inspiratie te zoeken, maar er onder invloed van de spookverschijning van een vermoord meisje tot waanzin en verraad gedreven worden. Componist Ennio Morricone voegt zich bij Petri’s vaste team, en Dine leerde Nero schilderen.

Kijk op www.melkweg.nl voor meer informatie over tickets en reserveren.

Getagd met: • • • • •
aug 25

La prima cosa bella

Italianita - Italiaans nieuws Geen reacties »

De beste remedie tegen het regenachtige weer in Nederland is de nieuwe film La prima cosa bella. De perfecte manier om toch nog een zwoele zomeravond in de agenda te kunnen schrijven en het vakantiegevoel nog even vast te houden!

Zomer, 1971. Bruno en Valeria zijn getuigen van de lotgevallen van hun moeder, Anna, die door haar jaloerse echtgenoot op straat is gezet nadat ze was verkozen tot ‘mooiste mama van het strand’. Vanaf dat moment leidt Anna samen met haar kinderen een onzeker bestaan met talloze verhuizingen en verschillende minnaars.

2011. Het einde van het leven van de nog altijd strijdlustige en vrolijke Anna nadert. Valeria haalt Bruno over om terug te keren naar hun geboortestad Livorno en voor hun moeder te zorgen. Deze hereniging haalt een hoop emoties naar boven en zorgt voor onverwachte gebeurtenissen: een huwelijk, een verloren zoon, een scheiding en een verzoening. Een voorproefje in beeld:

Klik hier voor de trailer van La prima cosa bella.

Paolo Virzi is geboren op 4 maart 1964 in Livorno, de stad waar La prima cosa bella zich afspeelt. Vijfentwintig jaar geleden vertrok hij er, maar echt weg is hij nooit geweest. De stad is voor hem nog steeds een plek die bruist van de buitengewone verhalen van heel gewone mensen. Filmen in zijn geboortestad bleek een bijzondere ervaring, die hem diep raakte. La prima cosa bella heeft dan ook een heel andere toon dan zijn vorige film, Tutta la vita davanti. ‘Ditmaal wilde ik geen kritiek op de maatschappij leveren. Ik wilde schuilen in de warmte van het verhaal, me verliezen in de personages. Deze film heb ik met heel mijn hart gemaakt.’

Iedereen die La prima cosa bella ziet, kan niet anders dan zijn hart verliezen aan de personages die Virzi opvoert. Toch is ook Tutta la vita davanti een aanrader, niet in het minst omdat Smaak-collega Willemijn van Dijk daar een rol in speelt. Tijdens haar studie in Rome belandde ze zomaar ineens op het witte doek. Speciaal voor Ciao tutti vertelt ze hoe de regisseur haar ‘ontdekte’:

‘Iedere dag steek ik iets voor elven de Viale delle Belle Arti over naar de indrukwekkende Galleria Nazionale d’Arte Moderna – een van de weinige musea voor moderne kunst in Rome. Niet om de prachtige collectie te bewonderen, maar om een cappuccino te drinken en van de ochtendzon te genieten aan de charmante (buiten)bar die bij het museum hoort. Soms alleen, soms met anderen. Vandaag zijn we met z’n vieren.

Het was verder geen Italiaan nog opgevallen, het groepje hoogblonde, net-wat-langere mensen dat bijna dagelijks het kleine stukje door het park van de Villa Borghese richting het museum bewandelt. Maar vandaag ontsnapte dat beeld niet aan het cinematografisch oog van Paolo Virzì, gevierd regisseur van onder andere Caterina va in città en Baci e abbracci. Hij is bezig een scène op te nemen voor zijn nieuwe film Tutta la vita davanti, precies op onze route naar de dagelijkse museumcappuccino. De scène? Hoofdrolspeelster Isabella Ragonese – Marta in de film – loopt al pratend met een vriendin een stuk van, zeg, 100 meter naar beneden. Is die scène niet compleet zoals het is? Nee, aldus meneer Virzì. Die blonde mensen die zojuist voorbij liepen, díe gaan de scène pas echt compleet maken.

Virzì stuurt de assistent-regisseur vanuit zijn Hollywoodklapstoel naar ons toe om te peilen of we hier zin in hebben. ‘Ragazzi, scusate…’ Of we door de scène wilden lopen, in de achtergrond. Of we dan wat Nederlands konden brabbelen (‘De film komt ook uit in Rotterdam, dat is léuk, dan horen de kijkers iets in hun eigen taal!’). Alsof het nodig is ons over te halen… Natuurlijk willen wij figureren in deze film! Je moet alles een keer geprobeerd hebben, toch?

Na de hand van de meester te hebben geschud kunnen we beginnen. De filmklapper klapt. We lopen in de schaduw van Isabella naar beneden, één keer, twee keer, drie keer… ‘Cut!’, horen we iedere keer na een seconde of 30, 40. Niet goed? Niet goed. Je moet het meneer Virzì nageven: hij houdt de scène tot in de puntjes in de hand. Het moet en zal perfect worden. Gelukkig ligt het steeds aan Isabella zelf, niet aan die onhandige blonde figuranten in de achtergrond.

Isabella is daar minder blij mee. Na de tiende keer beginnen we alle vier zwijgzaam lichte spijt te krijgen van ons enthousiasme van ruim een halfuur geleden. ‘Cut!’ Alweer? Ja, alweer. Of we kunnen doen alsof we ontzettend geanimeerd worden door de enige blonde man in ons gezelschap, alle drie de vrouwen. Ligt het toch aan ons. Nou, vooruit. En of we er misschien ook wat meer bij kunnen gebaren?

Pure bezigheidstherapie, bleek achteraf. Maar dat mocht de pret niet drukken: na 13 (!) takes zit, of eigenlijk staat, het erop. We bekijken de scène (van ongeveer een minuut) op een miniatuurscherm en ik bereken in mijn hoofd hoe lang het maken van deze film duurt als we the making of deze scène als gemiddelde nemen.

Isabella en Paolo gunnen ons geen blik meer waardig maar dat maakt ons weinig uit: we glunderen van de pret omdat we op deze vrijdagochtend zomaar ineens in een Italiaanse film zijn beland. We bespreken dat we ja, echt heel blij zijn dat we dit toch hebben gedaan en nee, echt niet van plan zijn het filmfestival in Rotterdam te missen en dat we natuurlijk alsnog die cappuccino gaan halen aan de overkant.

Om ons nogmaals te bedanken, en omdat Italianen nu eenmaal zijn zoals ze zijn, worden we meteen namens de gehele crew uitgenodigd voor een groot feest die avond. Het was de laatste opnamedag geweest van de film. Ik begrijp ineens waarom meneer Virzì zo streng was (de laatste opname!) en ik begrijp ook weer waarom ik zo houd van leven in Rome: op weg naar iets bijzonders kom je hier altijd weer iets bijzonders tegen.’

Getagd met: • • • • • •
jul 14

Een Italiaanse droom

Italianita - Italiaans nieuws Geen reacties »

Na La meglio gioventù en Le cose che restano is nu een nieuw meeslepend Italiaans drama op het witte doek te zien, dat zowel een weergaloze verbeelding is van een cruciale periode uit de Italiaanse moderne geschiedenis, als een universele ode aan de liefde: Il grande sogno, oftewel ‘De grote droom’.

1968. Rome is het toneel van linkse studentenopstanden. De jonge politieman Nicola, tevens gepassioneerd liefhebber van theater, wordt door zijn bureau undercover geplaatst als een revolutionair student om zo te infiltreren in de protestbeweging. Aan de universiteit ontmoet hij Laura, een meisje uit de katholieke Italiaanse bourgeoisie, een briljant studente die droomt van een wereld zonder onrecht, en Libero, de leider van de studentenbeweging die droomt van een revolutie. Ze raken met z’n drieën verweven in een web heftige emoties en Laura moet kiezen tussen twee mannen.

Een paar voorproefjes in beeld:

Deze nostalgische reis naar het verleden is losjes gebaseerd op het leven van regisseur Michele Placido (1946), die eerder verantwoordelijk was voor het grote succes van Romanzo Criminale. Deze misdaadserie, naar een roman van Giancarlo Da Cataldo, heeft in Italië tot felle discussies geleid. Romanzo Criminale vertelt het verhaal van de opkomst, heerschappij en ondergang van de Banda della Magliana, die Rome begin jaren zeventig in een klemmende greep hield.

Dankzij de chaos die er op dat moment in Italië heerste, de hulp van enkele corrupte politici en een vooropgezette en doordachte strategie kon de bende uitgroeien tot een van de machtigste misdaadorganisaties die Italië ooit heeft gekend. Het verhaal geeft een geraffineerde en controversiële kijk op de Italiaanse misdaad en politiek. La Stampa noemde het zelfs ‘de beste televisieserie ooit in Italië gemaakt.’

Naast regisseur is Placido ook een gevierd acteur en scenarioschrijver. Voor zijn acteerwerk won hij meer dan tien belangrijke filmprijzen, waaronder de Zilveren Beer op het Internationaal filmfestival van Berlijn van 1979, voor zijn rol in Ernesto. Ook zijn scenariowerk viel veelvuldig in de prijzen. Zo won hij in 2006 zijn vierde Premi David di Donatello voor het script van Romanzo Criminale. Placido is daarnaast vooral bekend als commissaris Corrado Cattani in de maffiaserie La piovra.

De hoofdrol in Il grande sogno is weggelegd voor Riccardo Scamarcio (1979), die op aanraden van een vriend begin jaren negentig, na zijn studie aan de Nationale Filmschool, besloot naar Rome te vertrekken. Daar speelde hij aan de zijde van enkele grote Italiaanse acteurs in televisiefilms tot hij in 2003 opgemerkt wordt door regisseur Marco Tullio Giordana, die hem een rol aanbiedt in La meglio gioventù.

In datzelfde jaar speelt hij ook mee in Tre metri sopra il cielo, de film die symbool is komen te staan voor de nieuwe generatie Italiaanse acteurs en voor de liefde – zie ook het stukje over de Ponte Milvio dat ik eerder schreef. Hij speelt daarna in de ene na de andere Italiaanse film en groeit uit tot een van de meest gevraagde acteurs in Italië. Parallel aan zijn filmcarrière bouwt Scamarcio ook een carrière op de planken op, en is hij te zien in verschillende videoclips en televisiefilms.

Zijn vrouwelijke tegenspeler, Jasmine Trinca (1981), begon haar carrière in 2001, toen ze in Nanni Moretti’s film La stanza del figlio de rol van Irene speelde. Voor die rol kreeg ze de Guglielmo Biraghi prijs voor het beste talent van het jaar. In 2004 won ze de Italiaanse filmprijs Nastro d’Argento voor beste actrice voor haar rol als Giorgia in La meglio gioventù. In 2006 speelde Trinca weer samen met Moretti, nu in de controversiële film Il caimano, die gedeeltelijk draait om de grillen van Silvio Berlusconi. Opvallend is dat Trinca nooit naar de toneelschool is geweest; ze studeerde archeologie en kunstgeschiedenis.

De derde hoofdrolspeler, Luca Argentero (1978), werd wereldberoemd door deel te nemen aan de derde editie van Big Brother, waarna hij model werd. In 2005 debuteerde hij als acteur in de tv-serie Carabinieri en in 2006 debuteerde hij met de opzienbarende korte film Il quattro sesso. In datzelfde jaar brak hij door met A casa nostra, geregisseerd door Francesca Comencini. In Diverso da chi?, geregisseerd door Umberto Carteni, speelde Argento een man die met zijn homoseksualiteit worstelt en ontving hiervoor de prestigieuze David di Donatello voor beste acteur.

Een sterrencast dus, die hun grote droom prachtig neerzetten. Da non perdere!

Getagd met: • • • • • • • • • • •
jun 03

Tous les soleils

Italianita - Italiaans nieuws Geen reacties »

Wees gerust, de Franse titel van vandaag betekent niet dat ik Italië vaarwel heb gezegd. Een Italofiel wordt nu eenmaal niet zo gemakkelijk een Francofiel… Sinds gisteren draait de film Tous les soleils in de Nederlandse bioscopen, en dit alledaagse maar toch bijzondere verhaal over een Italiaan in Straatsburg wilde ik jullie niet onthouden.

Tous les soleils klinkt dan wel Frans, maar deze nieuwe film van Philippe Claudel (bekend van onder andere Il y a longtemps que je t’aime) heeft een mix van Franse en Italiaanse acteurs. De belangrijkste is Alessandro, een Italiaan die met zijn broer en zijn vijftienjarige dochter Irina in Straatsburg woont. Hij werkt als docent barokke muziek en doet dat met de passie die de meeste Italianen eigen is.

Broer Crampone is een onschuldige anarchistische idioot die sinds Berlusconi aan de macht kwam politiek asiel probeert te verkrijgen. Soms heeft Alessandro het gevoel dat hij twee tieners moet opvoeden. Terwijl hij een modelvader probeert te zijn en geniet van het gezelschap van zijn grote groep vrienden, is hij vergeten hoe hij weer een liefdesleven opbouwt. Wanneer zijn dochter voor het eerst verliefd wordt, komt ook Alessandro’s leven op zijn kop te staan – hetgeen zorgt voor hilarische maar ook ontroerende momenten. Een impressie:

Claudel weet met dit nieuwe verhaal, dat hij speciaal schreef voor de film en dat dus nog niet eerder in boekvorm is geschreven, een film te maken die zich beweegt tussen hoop en vrees. Er valt veel te lachen, vooral dankzij Crampones idiote bijdrage, maar er wordt ook een gevoelige snaar geraakt – niet zelden dankzij de prachtige muziek.

Naast Alessandro, Crampone en Irina kent Tous les soleils namelijk nog een Italiaanse hoofdrolspeler, namelijk de muziek, en in het bijzonder de tarantella. Men beweert dat deze volksdans uit Zuid-Italië magische krachten heeft, in het bijzonder om mensen te genezen van pijntjes, liefdesverdriet en melancholieke gevoelens.

Philippe Claudel heeft zich erg door deze dans, het ritme en de achterliggende betekenis laten beïnvloeden. ‘Ik droomde steeds weg bij het idee van een professor die oorspronkelijk uit Italië komt en die de geschiedenis van de muziek van ‘zijn’ volk probeert over te brengen aan studenten in Straatsburg. Zijn hart klopt sneller bij het horen van Italiaanse muziek, en hij schroomt niet om op de tafels te dansen voor het oog van zijn studenten.’

Toch zit er achter deze lichtvoetige professor een gekwetst man. Zijn grote liefde, Louise, kwam om bij een auto-ongeluk toen hun dochter nog maar een paar maanden oud was – inmiddels vijftien jaar geleden. Alessandro kan zich niet over het verdriet heen zetten. Hoewel hij opgewekt de tarantella danst voor zijn studenten of met zijn vrienden van een goed glas wijn geniet, wordt hij van binnen verscheurd door verdriet. In al die tijd heeft hij nooit een nieuwe relatie gehad. Wel zorgt hij met ziel en zaligheid voor zijn dochter en zijn broer, een rascommunist die overal en altijd in zijn badjas rondwandelt.

Claudel: ‘Het verhaal is ontstaan uit de muziek, of beter nog, uit het effect dat muziek op me had. En dan bedoel ik niet alleen letterlijk muziek zoals we dat kennen van liedjes op radio en televisie, maar ook de muziek die ontstaat als verschillende mensen met elkaar praten, zeker als ze allemaal verschillende accenten hebben. De melodie van alle woorden binnen een familie of een groep vrienden vormen een uniek muziekstuk. Dat geldt eveneens voor onze huidige cultuur: het is een mix van verschillende mensen, talen en interpretaties.

Ik koos overigens niet alleen voor Straatsburg omdat hier zoveel verschillende talen en accenten te vinden zijn, maar ook omdat de stad me elke keer weer raakt. De stad, die eigenlijk altijd onderbelicht is gebleven in Franse films, heeft zoveel verschillende plekjes die stuk voor stuk prachtig zijn, om er te leven maar zeker ook om te filmen. De straatjes die bijna Italiaans aandoen, het water, de fietsers, en dichtbij de wijngaarden in de Elzas en de Vogezen.’

Samen met de hoofdrolspelers maakt de stad van Tous les soleils een lichtvoetige komedie die aanzet tot filosoferen over de liefde – net als het leven zelf. Kijken dus!

 

Ciao tutti voor de tweede keer genomineerd voor de Travvies Award
Ja, je leest het goed, ik kreeg woensdag 25 mei het heuglijke nieuws dat Ciao tutti voor de tweede keer (!) genomineerd is voor de Travvies Reiswebsite Awards! 

De Travvies Awards zijn een nieuwe websiteverkiezing, waarbij 99 geweldige reiswebsites meedingen naar een award. Er zijn zes verschillende categorieën. Ciao tutti is genomineerd in de categorie Reisverslagen. De Travvies Awards worden uitgereikt door StedenTripper.com. 

Tot en met 7 juni kun je je stem uitbrengen (liefst op Ciao tutti natuurlijk) via http://www.stedentripper.com/travvies/ 

Grazie mille enne… zeg het voort! 

Saskia

Getagd met: • • • • • •
mei 24

Gianni e le donne

Italianita - Italiaans nieuws Geen reacties »

Het grote voordeel van an Italian job is dat je als eerste op de hoogte bent van nieuws uit Italië, nieuwe Italiaanse films en boeken mag kijken en lezen voordat ze in de winkel te koop zijn en pasta, pizza, wijn en ijs ‘moet’ eten voor je werk. Het grote voordeel is ook dat je anderen hier af en toe van mag laten meegenieten, zoals vandaag!

Komend weekend is Gianni di Gregorio namelijk in Nederland voor de promotie van zijn nieuwe film, Gianni e le donne – Gianni en de vrouwen. Ter ere van dit bezoek organiseert Cinemien zondagavond 29 mei een exclusieve voorpremière van deze komische film. Via De Smaak van Italië kun je kans maken op twee kaartjes voor deze feestelijke voorpremière!!

Over de film Gianni e le donne
Er zijn veel dingen die Gianni, getrouwd en net met pensioen, bezig houden…maar liefde hoort daar niet bij. Gianni vult zijn dagen met het uitlaten van zijn hond en die van de knappe buurvrouw, met boodschappen doen of met het betalen van de rekeningen onder streng toezicht van zijn vrouw.

Tot op een dag zijn vriend Alfonso hem waanzinnige dingen komt vertellen over zijn recente seksuele escapades. In zijn naïviteit was het Gianni compleet ontgaan dat al zijn leeftijdgenoten met volle teugen genoten van hun tweede jeugd. Zelfs de oude Maurizio, die altijd in een joggingpak rondhangt, heeft een jongere maîtresse. En dus besluit Alfonso dat het tijd is om Gianni’s liefdesleven nieuw leven in te blazen. Dat klinkt gemakkelijker dan het is…

Een impressie in beelden:

Over regisseur Gianni di Gregorio
Gianni di Gregorio werd geboren in de Romeinse wijk Trastevere, waar hij nog steeds woont en werkt. Al als kind raakte hij in de ban van film en hij bracht zijn dagen ’s ochtends op school en ‘s middags in de bioscopen door, waar hij soms wel drie films per dag zag. Na de middelbare school ging hij literatuurwetenschap studeren aan de universiteit.

Nog voor hij een diploma gehaald had, stopte Di Gregorio om naar de Accademia di Arti Sceniche in Rome te gaan, die onder leiding stond van Alessandro Fersen. Hier haalde Di Gregorio een diploma in regisseren en acteren. Drie jaar lang werkte hij in Fersens experimentele onderzoekswerkgroep, waarmee hij deelnam aan seminars en uitwisselingen met de groepen van Bob Wilson, Grotowski, Kantor en Chaikin. Dit leidde tot de show Leviathan, gepresenteerd op het Festival van Spoleto in 1976.

Na drie jaar in het theater gewerkt te hebben als regieassistent en acteur zag Di Gregorio Martin Scorseses film Mean streets, die zo’n indruk op hem maakte dat hij het theater verliet en als regie-assistent bij de film ging werken. In diezelfde tijd begon Di Gregorio met het schrijven van scenario’s.

In 1986 schreef hij het scenario voor de film Sembra morto ma è solo svenuto van Felice Farina, met Sergio Castellitto en Marina Confalone. In hetzelfde jaar schreef Di Gregorio het verhaal en het scenario voor Carefree Giovanni van Marco Colli, met Sergio Castellitto, Eleonora Giorgi, Aldo Fabrizi, Franco Fabrizi en Luca De Filippo. De film werd gepresenteerd bij de Quinzaine des Réalisateurs op het Filmfestival van Cannes en won de Grand Prix du Jury op het Filmfestival van Annecy.

In 1991 schreef Di Gregorio Shipwrecks, geregisseerd door Marco Colli, het jaar daarop het verhaal en het scenario voor Affetti Speciali, geregisseerd door Felice Farina. In 2000 schreef hij het scenario voor Long live the monkey!, gebaseerd op het korte verhaal Le due zitelle van Tommaso Landolfi en geregisseerd door Marco Colli.

Na het zien van diens eerste film Terra di mezzo ontmoette Di Gregorio de jonge regisseur Matteo Garrone. In 2000 begon hij zijn samenwerking met Garrone als zijn regieassistent bij Roman Summer en dit kreeg een vervolg met de films L’imbalsamatore en First Love.

In 2007 was Di Gregorio coauteur van Matteo Garrones Gomorra. In 2009 regisseerde hij de vrolijke zomerhitfilm Pranzo di Ferragosto (zie Ciao tutti van 15 augustus 2010).

Win kaartjes voor de feestelijke voorpremière van Gianni e le donne!
Ter gelegenheid van de Nederlandse release van Gianni e le donne organiseert ABC Theatrical Distribution BV – Cinemien op zondagavond 29 mei a.s. een feestelijke voorpremière van deze vrolijke Italiaanse film. Regisseur Gianni di Gregorio zal hierbij zelf ook aanwezig zijn. De Smaak van Italië mag 10 x 2 premièrekaartjes weggeven voor deze avond! Kans maken? Stuur dan voor donderdag 26 mei een e-mail naar info@dsvmedia.nl, o.v.v. Gianni e le donne.

De feestelijke voorpremière vindt plaats op zondagavond 29 mei om 21.00 uur in het Ketelhuis te Amsterdam. Gianni e le donne zal vanaf 11 augustus 2011 in de Nederlandse bioscopen te zien zijn. Voor meer informatie over de film: www.cinemien.nl De filmtrailer is alvast te bekijken via deze link.

Getagd met: • • • • • • • • • •
Oudere berichten
preload preload preload