jan 25

Net als ik dromen jullie vast wel eens van een eigen bedrijf in Italië, zeker als je ’s zomers langs idyllische boerderijtjes rijdt en de lekkerste spaghetti eet, zomaar in een onbekend restaurantje in een dorpje dat uit niet meer dan tien huizen en een kerk bestaat. Maar ja, dan ga je weer terug naar huis en word je voor je het weet weer opgeslokt door je baan en andere dagelijkse besognes. Maar dan lees (of schijf) je zo’n artikel als gisteren, over de Italiaanse taalworkshop van Jacqueline, en dan gaat het toch weer kriebelen… Hoe maak je die droom om naar Italië te verhuizen en daar je eigen boterham te verdienen nu echt waar?

Ineke van Staaveren zette het helder op een rijtje. Ondernemen in het buitenland doe je immers niet zomaar; een andere cultuur, taal en regels maken het niet eenvoudiger. Een goede voorbereiding vergroot de kans op succes. Ineke vertelt waar je allemaal aan moet denken als je gaat emigreren en ondernemen. Ze geeft overzichtelijke checks voor een gedegen voorbereiding op het ondernemerschap in het buitenland.

Uiteraard bevat het boek ook verhalen van mensen die de sprong waagden. Wat kwamen ze tegen? Wat zijn hun ervaringen?

Anneke vertelt over haar ervaringen in Umbrië:

‘In maart 2006 arriveerde Anneke Bruijn met haar kat Baloo in Umbrië, waar ze vol verwachting begon aan haar nieuwe leven. Ruim een jaar eerder stond haar baan als manager databases bij een grote uitgeverij op de tocht: tijd voor Anneke om haar leven eens onder de loep te nemen. Wat zijn mijn wensen, vroeg ze zich af; bij de pakken neerzitten lag niet in haar aard. Haar twee kinderen waren het huis uit, ze was sinds zes jaar alleen, er lag dus een wereld voor haar open.

Na een grondige afweging koos ze voor een leven in Italië, vanwege de rijke historie, het prachtige landschap en de heerlijke keuken. Om in haar onderhoud te voorzien besloot ze een bed and breakfast te beginnen, klein genoeg om het alleen te runnen en groot genoeg om ervan te kunnen leven. Het zorgen voor mensen en het eigen baas zijn vormden voor haar de ideale combinatie. ‘Nee, verliefd ben ik niet geweest op het emigratieplan, daar ben ik te nuchter voor. Je moet stap voor stap je keuzes maken, de zaken goed afwegen en beslissingen nemen,’ legt Anneke zakelijk uit.

Ze is een kordate vrouw met een stevig postuur en ze straalt energie uit. ‘Mijn dochter vond het fantastisch, maar mijn zoon was aanvankelijk ontsteld over mijn emigratieplannen; hij moest even wennen aan het idee,’ vertelt ze. ‘Ik wilde later niet het gevoel hebben dat ik een kans gemist had in mijn leven. En of ik nu alleen in Hoofddorp woon of alleen in Italië maakt mij niet uit.’

Terwijl haar huis te koop stond, volgde Anneke in Toscane een intensieve taalcursus en na zes weken had ze het Italiaans aardig onder de knie. Aansluitend bekeek ze met een makelaar een aantal huizen. Nadat haar huis in Nederland verkocht was, besloot ze de kant-en-klare Bed & Breakfast Villa 4 Stagioni met 6000 m2 grond, even buiten het bergdorp Bettona, te kopen. ‘Een geschikte locatie, hoog in de bergen met een schitterend uitzicht over een vallei met in de verte de stad Perugia. Midden in de natuur met een weidsheid waar je stil van wordt. Het voelde meteen goed.’

De locatie bestond uit een huis met een woongedeelte, twee gastenkamers, een grote keuken en een kleine restaurantruimte. Iets lager op de berg bevonden zich vier houten appartementen in chaletstijl en terrassen met uitzicht op de mooie vallei. Er was een zwembad, met sauna en whirlpool. ‘Als je niets hoeft te verbouwen, kun je meteen omzet gaan maken,’ verklaart Anneke.

[…]

Vanaf het begin kookte ze voor de gasten, meestal om de dag. Tijdens het diner, waarbij iedereen gezellig aan één grote tafel bij elkaar zat, ontstond het idee om kookworkshops te organiseren met de gasten. En beneden bij de appartementen liet Anneke een buitenkeuken bouwen met een grote barbecue, zo konden de gasten ook hun eigen eten bereiden.

‘Elke ochtend verzorg ik het ontbijt voor de gasten, zelf gebakken brood en verse eitjes. Broodbakken doe ik dagelijks,’ zegt Anneke. ‘Ik bedenk verschillende broodsoorten en –vormen. Ik houd ervan om voor gasten te zorgen, dat geeft mij veel voldoening.’ Aan het ontbijt informeert ze de gasten over leuke trips, geeft folders mee en laat hen op de kaart van Umbrië zien waar de interessante winkeltjes en mooie kerkjes zijn.’

Wil je meer weten over Anneke en haar bed and breakfast in Umbrië, kijk dan op www.villa4stagioni.com. Wil je meer lezen over emigreren naar en ondernemen in het buitenland, bestel dan Emigreren & ondernemen – 100 x check voor vertrek bij bol.com

Emigreren & ondernemen – 100 x check voor vertrek
Ineke van Staaveren
ISBN 9789049104467
€ 14,99
uitgeverij Het Spectrum

 

sep 05

Zeventien jaar geleden zijn Renée de Haan en Matthijs Pronker met hun drie kinderen Marijn, Marije en David verhuisd naar Volterra. Daar begonnen ze bijna vanuit het niets een nieuw bestaan op te bouwen. Hun huis verkeerde in bijna ruïneuze staat en er moesten bergen werk worden verzet.

‘Vier uur. We blijven achter het hek staan en kijken, kijken alsof er een toekomst te zien valt. Hoe groot is dit huis eigenlijk? Groot genoeg? Ik ken alleen de keuken en de wankele meubels, de vergane balken. Anna gooit even later haar door de jaren goed gevette armen om mijn middel: “Bella, come sei bella” en ze troont me haar vertrouwde keuken in, waar binnen vijf minuten een open haard knettert.’

Het Nederlandse gezin voelt zich echter al snel thuis in hun nieuwe onderkomen. Ze maken nieuwe vrienden, worden keer op keer gastvrij onthaald door hun nieuwe buren en genieten van al het goede dat het Toscaanse platteland hen te bieden heeft. De kinderen zitten op Italiaanse scholen en maken hun ouders steeds meer deelgenoot van de Italiaanse taal, cultuur en gebruiken. Langzamerhand gaat er steeds meer Italiaans bloed door de Nederlandse aderen stromen…

Renée de Haan wilde de ervaringen in dit eerste jaar graag met vrienden, familie en andere geinteresseerden delen en tekende haar ervaringen regelmatig op. Ze schreef uiteraard over alle frustrerende zaken, zoals de ontelbare spinnen in de huiskamer, de niet werkende elektriciteit, de problemen die op school ontstaan door de gebrekkige communicatie en de keer dat het flink sneeuwde terwijl er nog geen dak op het huis zat. Gelukkig maakte Renée ook aantekeningen op vrolijke momenten, zoals de vele gezellige etentjes bij de buren, de hulp die van alle kanten komt toestromen, de olijvenoogst en de enorme verbondenheid met zowel de Italianen als de Nederlanders die net als het gezin van Renée in en om Volterra zijn gaan wonen.

Het boek en de bijbehorende cd geven zo een eerlijk en authentiek beeld van wat het betekent een totaal nieuw bestaan op te bouwen in Toscane. De romantiek schuilt in de omgeving, in de warmte van de Italiaanse vriendenkring – niet in wat het gezin elke dag meemaakt. Al verandert dit naarmate het Nederlandse gezin zich thuis gaat voelen in de hechte gemeenschap van Volterra:

‘Gigi pakt zijn gitaar in om twee uur ’s nachts. Salvo lacht dat het tijd wordt om naar huis te gaan, Piero vraagt waarom ze dat ene liedje niet gespeeld hebben en de uren kabbelen voort. In een ledigheid die te vol is om op te schrijven. Die mag je meemaken. Tot er ergens iets van zonlicht gloort en het laatste liedje heel teder een afscheid in zich draagt. Nou ja, afscheid. Iedereen kust iedereen en spreekt af: morgen zitten we hier weer. Zelfde tijd, zelfde plaats. Ook al gaat het niet door, in gedachten zijn we bij elkaar en overmorgen delen we weer echt. Of volgende week. Met altijd dat woordje: Ciao!’

preload preload preload