FIUGGI – IJskoud is het in huis, en het is pas begin november. De gasfles die ik heb gehaald is duidelijk niet voldoende om m’n kleine huisje te verwarmen. M’n bed wordt verwarmd door een elektrische deken van de HEMA, maar die woonkamer blijft een vrieskist. En dat terwijl er een open haard in zit, maar ja die werkt niet. Elke keer als ik ‘m aansteek, staat de hele kamer vol rook en doof ik het vuur maar weer. Zelfs Afrikaanse vrienden lukt het niet om zonder een enorme rookontwikkeling de haard aan te krijgen.

Een schoorsteenveger! Ik rijd naar een bevriend hotel en krijg daar een telefoonnummer. Verbaas me erover dat het overeenkomt met dat van de loodgieter, maar het blijkt te kloppen. En jawel, hij komt de volgende dag, klimt het dak op en bestudeert de schoorsteen. Na vijf minuten klimt hij er weer af. ‘Deze schoorsteen kan ik niet schoonmaken.’ ‘Je bent toch schoorsteenveger!,’ is mijn verontwaardigde antwoord. ‘Ja, maar er zit een nest van calabroni in de schoorsteen en daar waag ik me niet aan,’ is zijn reactie. ‘En wat zijn dat dan?,’ vraag ik verbaasd. ‘Een grote soort wespen, en als je gestoken wordt kan je doodgaan,’ is zijn nuchtere antwoord.

Calabroni zijn inderdaad een soort rood en geelgekleurde wespen die groter zijn dan de normale wesp. In het Nederlands heten ze hoornaars en in de volksmond worden ze horzels genoemd, maar dat is weer wat anders. Ook worden ze killer wasps genoemd, omdat een paar beten iemands dood zouden kunnen veroorzaken – dit echter alleen indien iemand allergisch is voor deze insectenbeten. De naam moordenaarswespen zal eerder te maken hebben met de wijze waarop deze insecten zelf jagen, ze verorberen de ene na de andere libel op moordzuchtige wijze.

‘En nu moet ik blijven leven in dit huis met die gevaarlijke beesten in de schoorsteen,’ zeg ik verbouwereerd tegen de schoorsteenveger. ‘Nee, je moet de brandweer bellen en die moet het oplossen.’ En met deze woorden neemt hij afscheid. In plaats van te bellen besluit ik langs te gaan, ik ben bang dat ik aan de telefoon te snel zal worden afgewimpeld. Buiten Fiuggi, in een groot pand, zetelt de brandweer. Het gebouw was me nooit opgevallen omdat het enigszins van de hoofdweg ligt verwijderd. Nu loop ik er voor het eerst naar binnen en al snel zit ik in een stoel tegenover  de brandweermeester.

‘Wat kan ik voor u doen?,’ vraagt hij vriendelijk. ‘Ik schijn een nest met calabroni in de schoorsteen te hebben en de schoorsteenveger heeft me naar u doorverwezen,’ antwoord ik. ‘Dat is een spoedgeval, ik stuur vanmiddag een auto naar uw huis,’ zegt hij tot mijn grote verbazing. ‘Wat is uw adres?’ Ik geef mijn adres en ga terug naar huis, in afwachting van de komst van de brandweer. Hoewel ik had verwacht dat het nog wel een tijdje zou duren, stopt binnen een uur een grote brandweerauto in de straat met twaalf brandweerlieden in uniform.

Terwijl ik stijf sta van de hormonen met zoveel mannelijk schoon in huis, komen de buren verschrikt naar buiten in de veronderstelling dat er brand is. Ik stel ze gerust en vertel hen dat het slechts om een wespennest gaat, waar ze helaas nog meer van schrikken want die kunnen overvliegen naar een van hun huizen. Wat een ellende. Waarom moesten ze dan ook met die grote brandweerwagen komen?

Een paar brandweerlieden klimt het dak op en de anderen wachten in de huiskamer. Daarna komen ze bij elkaar om het probleem te bespreken want wat blijkt: ze hebben iets boven in de schoorsteen gespoten en bij de aanwezigheid van een nest calabroni zouden deze er acuut uit moeten vliegen… en dat gebeurde niet. ‘Helaas, wij kunnen u verder niet helpen,’ zegt een van de brandweerlieden teleurgesteld. ‘Maar nu kan ik de open haard nog steeds niet aansteken,’ is mijn eveneens trieste antwoord.

‘Nee, er zitten waarschijnlijk resten van oude nesten en die kunnen we alleen verwijderen als we de brandspuit erop zetten, maar dan komt uw gehele woonkamer vol te staan met water vermengd met troep,’ antwoordt hij zakelijk. Maar na een blik gewisseld te hebben met de andere lieden: ‘We kunnen natuurlijk wel even helpen.’ Ik zucht diep, wat te doen? De kou van de afgelopen dagen laat mijn gedachten duizelen, maar zijn laatste zin geeft me moed. ‘Doe maar, ik ruim het wel op,’ besluit ik. Ze helpen me met het naar buiten slepen van de meubels en de tapijten.

Zodra de brandslang bovenin de schoorsteen hangt, weerklinkt het montere ‘Avanti!’. Beneden in de woonkamer staan zes brandweerlieden in de aanslag met dweilen en trekkers. Zwart water vult de kamer, maar met zoveel hulp is het binnen de kortste keren weer redelijk schoon. Na afloop bedank ik ze hartelijk, wat heerlijk dat er niet onverwacht een brand in de buurt is uitgebroken en hun hulp ergens anders nodig was.

Na een paar dagen, als de schoorsteenpijp goed droog is, waag ik het erop het eerste vuur te ontsteken. En eindelijk, de kachel doet het. Samen met de gaskachel lukt het de kamer redelijk te verwarmen. ’s Nachts droom ik van ellenlange Nederlandse radiatoren en goed verwarmde bejaardentehuizen…