Zo stil als in de rozentuin waar ik gisteren over schreef, is het in Rome lang niet overal. Dat wist je natuurlijk al wel. Of je er nu bent geweest of niet, het beeld dat mensen van Rome hebben, bestaat vaak ook uit toeterende auto’s, voorbijscheurende motorino’s en niet te vergeten luidruchtig pratende Italianen.

Dat laatste kan zelfs de meest rustige plek veranderen in een heksenketel. Zo bracht ik een bezoekje aan de rozentuin in gezelschap van twee in Italië wonende vriendinnen, Diane en Elena. Ik dacht hen een mooi, onbekend stukje Rome te laten zien – niet wetende dat de dames een dringende kwestie te bespreken hadden. De rust in de rozentuin was een uitstekende gelegenheid om uitgebreid bij te praten. Een samenvatting voor jullie, om iets van het schitterende contrast tussen rust en rumoer, stilte en sores weer te geven:

Elena ratelt al vanaf de eerste begroetingskus in zo’n rap Italiaans dat ik moeite heb haar te verstaan. Ze woont in een klein maar prachtig appartement in Testaccio, aan de oever van de Tiber. ’s Morgens word je er wakker van de voorbijrijdende koetsen met galopperende paarden die zich naar het Colosseum en het plein voor de Spaanse Trappen begeven om ritjes aan de toeristen aan te bieden. Ik vraag haar rustig te herhalen wat ze allemaal aan Diane vertelde, in een voor mij verstaanbaar Italiaans.

‘Ik ben bezig een aanklacht in te dienen tegen de tangoschool die zich hier onder mijn huis heeft gevestigd,’ zegt ze met hoogrode wangen. ‘Steeds vaker worden er feesten gehouden en mijn hele huis trilt van de zware basdreunen. Vroeger kon je 113 bellen en dan kwam de politie meteen kijken, maar tegenwoordig hebben die het te druk met het begeleiden van alle jongedames van Berlusconi. Ze hebben hier geen tijd meer voor!’ Elena zucht verontwaardigd en begint aan een nieuwe waterval van verwijten aan het adres van de poliziotti.

Diane geeft een korte samenvatting van de gebeurtenissen die de afgelopen weken hebben plaatsgevonden. ‘Elena heeft een petitie opgesteld, en nu moet ze zoveel mogelijk handtekeningen van de bewoners in haar blok zien te verzamelen om haar aanklacht kracht bij te zetten.’
‘Waarom doe je dit eigenlijk nu pas, je woont hier toch al een tijdje?’ vraag ik haar.

‘Aanvankelijk was mijn bovenbuurvrouw een groter probleem. Het is een 90-jarige excentrieke Romeinse dame die ze niet allemaal meer op een rijtje heeft. Ze gooide constant voedsel uit haar raam dat bij mij voor de deur terechtkwam. Ik kon geen bezwaarschrift tegen haar indienen want dan zou ik in een slecht daglicht komen te staan bij de andere bewoners. Zoiets doe je niet bij een oudere dame, dus heb ik haar een handje geholpen en ben zelf stiekem ook voedsel uit het raam gaan gooien. Het werd zo erg dat de tangoschool hier beneden een aanklacht tegen haar heeft ingediend omdat de gasten zouden kunnen uitglijden over de eieren, tomaten en bananenschillen.Nu is de tijd rijp voor het protest tegen de tangoschool, die zich impopulair heeft gemaakt met hun actie tegen de bejaarde dame,’ legt ze me uit.

‘Bovendien heb ik niet alleen veel last van het lawaai, maar er worden ook regelmatig flessen op de stoep voor de tangoschool achtergelaten. Maar ja, als de politie dan komt hebben ze net alles opgeruimd. Daarom gooi ik ook wel eens een paar flessen naar buiten, zodat het allemaal een beetje erger lijkt. Ik koop goedkope bierflessen in de supermarkt en ben een expert geworden in het goed richten – het lijkt echt net alsof de bezoekers van de tangoschool de flessen daar achter hebben gelaten. Ik mik ze precies voor de ingang,’ verklaart Elena.

Ik vind het wel een bizar verhaal, Italiaanser kan niet. Dit maakt dat ik zo van Italië en van de Italianen houd. Elena briest ondertussen nog verder, of eigenlijk herhaalt ze haar standpunt een keer of wat, met stijgende verontwaardiging. ‘Nou, er zit behoorlijk wat denkwerk achter,’  constateer ik nuchter.

‘Jazeker, en dat niet alleen. Ik heb me ook nog ziek moeten melden op mijn werk omdat ik er anders geen tijd voor heb om deze zaken te regelen. Uiteindelijk heb ik het toch best slim aangepakt, vind je niet? Zonder voedselresten voor mijn deur en zonder dreunende bassen onder mijn woonkamervloer kan ik hier binnenkort opnieuw rustig leven. Tot die tijd kom ik maar hierheen voor mijn rust,’ verzucht ze. ‘Kijk, je kunt mijn appartement vanuit hier net zien, mooi hè?’ Vol ongeloof kijk ik haar aan. Ik zal ze nooit begrijpen, die Italianen.

Over het hoofd van Elena heen knipoog ik naar Diane, die wat dat betreft al wel meer gewend is dan ik. Elena wrijft ondertussen over haar arm. ‘Spierpijn van het gooien,’ mompelt ze. Waarna ik zo hard moet lachen dat we maar snel de rozentuin verlaten voor een glas wijn, om te toosten op de hopelijk snel terugkerende stilte…