apr 09

Dooie koeien

Lingua - Taal 3 reacties »

Na de macabere catacomben van gisteren vandaag een vrolijker verhaal, al doet de titel misschien anders vermoeden. Maar wees gerust, de Sicilianen hebben niet zoals in India de koe tot heilig dier verklaard en een catacombe speciaal aan overleden koeien gewijd. Nee, het verhaal van de dooie koeien krijgt een heel andere wending…

Toen we na een bezoek aan de catacomben weer in de frisse lucht stonden, wilden mijn reisgenoot en ik eigenlijk nog maar één ding: koffie! Hoewel de catacomben zeker het bezoeken waard zijn, is de aanblik van al die dode mensen, ook al zijn ze lang geleden gestorven, niet bepaald bevorderlijk voor een positieve kijk op het leven. Het memento mori dat als een deken over de hele plek hangt, wilden we dan ook het liefst zo snel mogelijk omzetten in een carpe diem, het liefst met een caffè zoals alleen de Italianen die kunnen maken.

We togen dus naar een koffiebarretje, en bij hoge uitzondering ploften we neer aan een van de tafeltjes buiten. Hoewel ik normaal gesproken weiger om vijf keer zoveel voor mijn kopje koffie te betalen alleen omdat ik ‘m zittend opdrink, vond ik dat we dat nu wel verdiend hadden. Reisgenoot pakt direct zijn portemonnee om binnen te bestellen en vraagt of ik ook een cappuccino wil.

Ik kijk op mijn horloge. Half twaalf. Geen cappuccino meer, dus. Ik schud mijn hoofd en stelde voor due caffè te bestellen, gezien het tijdstip. Mijn reisgenoot haalt zijn schouders op. ‘Dat jij je aan die stomme Italiaanse regels wilt houden, best, maar ik heb zin in een grote cappuccino met veel schuim. Zeker weten dat je niet overstag gaat?’

Zeker weten. Ik zet mijn zonnebril op en haalde een boek uit mijn tas. Van de volgende confrontatie tussen een cappuccinominnende Nederlander en een traditionele Italiaan, of beter nog, Siciliaan, wil ik liever geen getuige zijn. Het blijft echter verrassend stil in het barretje. Heeft mijn reisgenoot zich zo gemakkelijk over laten halen om die cappuccino te laten varen?

Na een minuut of vijf komt reisgenoot weer naar buiten. Zonder koffie. Op mijn vragende blik antwoordt hij: ‘Ja, ik moest eerst naar de wc. En toen wilde ik mijn cappuccino bestellen, en toen zei de barman heel beslist dat er een moeka morta is. Of zoiets. En aangezien ik alleen een bestelling kan doorgeven, en geen idee heb wat zo’n man verder allemaal zegt, kom ik maar even vragen wat hij daarmee bedoelt…’

Ik schuif mijn zonnebril omhoog en kijk glimlachend naar hem op, met ogen die mijn binnenpretje waarschijnlijk al verraden, want hij kijkt me een beetje verstoord aan, zeker als de barman ook nog eens poolshoogte komt nemen om te zien wat we nu eigenlijk willen drinken. Ik doe – echt waar – mijn uiterste best om niet in lachen uit te barsten, maar tevergeefs. Terwijl de barman me een knipoog geeft, probeer ik reisgenoot uit te leggen dat de barman waarschijnlijk heeft gezegd: La mucca è morta, oftewel ‘De koe is dood.’

Als reisgenoot daarop reageert door heel serieus te vragen welke koe er dan is overleden en of deze Siciliaanse barman dat aan al zijn klanten meedeelt, kan ik mijn lachen echt niet meer inhouden. De barman heeft intussen onze conversatie welwillend aangehoord en komt uiteindelijk zelf maar uitleg geven, aangezien ik alleen maar harder moet lachen bij het zien van de verdwaasde blik van reisgenoot.

Hij tikt reisgenoot op de schouder en zegt: ‘La mucca è morta, we have no milk.’ Dan gaat er bij reisgenoot een lampje branden. ‘Aha, er zijn geen koeien dus ook geen melk. Dus ik kan helemaal geen cappuccino bestellen, ook al zou ik willen.’ Hij kijkt er zo trots bij dat ik hem maar in de waan van de dooie koeien laat. En zelf maar twee kopjes espresso ga halen bij de barman…

Getagd met: • • • • • •
nov 24

Prendiamo un caffè?

Italianita - Italiaans nieuws Geen reacties »

‘Prendiamo un caffè?’ Oftewel: drinken we even een kopje koffie? Dat is in Italië zo ongeveer de standaard begroeting als je een vriend, bekende of collega op straat tegen het lijf loopt. Niks geen haastig ‘Hoe gaat het?’, dat vervolgens beantwoord wordt met een ‘Drukdruk, je kent het wel…’ Nee, de Italiaan neemt even tijd om te informeren hoe het nu echt met die ander gaat, maar dan wel onder het genot van een kopje koffie.

Ik schreef al eerder over de regels die de Italianen in acht nemen rondom het drinken van een kopje koffie – het is een strak geregisseerd gebeuren waarbij je als toerist lelijk door de mand kunt vallen. Nu ik weer een paar dagen in Rome was en volop mocht deelnemen aan deze koffiecultuur, bedacht ik dat het eigenlijk wel leuk zou zijn als we ook in Nederland wat meer tijd en aandacht aan het drinken van koffie – en tegelijk aan vrienden, bekenden en collega’s – zouden besteden. Want zeg nou zelf, die automaatkoffie is toch eigenlijk helemaal niet lekker? En wat is er gezelliger dan echt even bijpraten onder het genot van een kopje koffie?

Toen ik deze gedachten tegenover mijn reisgenoot uitsprak, werd ik op mijn schouders getikt door de koffiedrinkende man aan de bar die ik voor een Romein had gehouden. Niets bleek minder waar, het was een Nederlander die niets liever bleek te doen dan koffie drinken. Italiaanse koffie welteverstaan.

Aangezien hij, net als ik, helaas niet het hele jaar in Rome van koffiebar naar koffiebar kan wandelen om daar met vrienden bij te praten, besloot hij de Italiaanse koffie dan maar naar Nederland te halen. Als kenner was hij natuurlijk niet snel tevreden, dus er gingen heel wat kopjes doorheen voordat hij de meest bijzondere koffie proefde: Caffé Elena.

Caffè Elena is een Italiaanse koffiemelange uit het Italiaanse plaatsje Sanremo, in de provincie Ligurië. De koffiebranderij bestaat al sinds 1863, toen Sebastiano Elena besloot een koffiebranderij te starten die zich puur op kwaliteit richtte. Doordat de branderij altijd in handen van de familie is gebleven en de passie voor kwaliteitsbonen van generatie op generatie is overgedragen, is de ambachtelijke werkwijze van Elena sindsdien onveranderd.

Tot op heden wordt deze ambachtelijke werkwijze nog altijd gehandhaafd. Iedere ochtend om vier uur wordt bij Elena begonnen met het branden van de koffiebonen in een op olijvenhout gestookte oven met een constante temperatuur van 300 graden. Dit zorgt ervoor dat de bonen langzaam en tot de kern worden gebrand.

De bonen zijn bovendien geselecteerd op hun kwaliteit en gegarandeerd zonder toevoegingen gebrand. Geen vet om ze mooi te laten glimmen, geen water om ze zwaarder van gewicht te maken. Pure bonen, pure koffie!

Elke 10 minuten worden de bonen door de meesterbrander gecontroleerd. De gebrande bonen worden vervolgens 24 uur bewaard in juten zakken, waarna ze direct naar Nederland worden gestuurd. Zo blijft de smaak perfect en drink je thuis of op het werk een kopje koffie dat minstens zo lekker is als in een Italiaanse koffiebar.

Elena biedt drie verschillende melanges aan, die voornamelijk verschillen in de verhouding tussen Arabica-bonen (voor de zachte donkere smaak) en Robusta-bonen (voor het extra pittig karakter en het heerlijke crema-laagje). De melanges zijn verkrijgbaar via www.italiekoffie.nl

Wil je net als ik een kopje Caffè Elena uitproberen en je vrienden en familie een echt Italiaans kopje voorschotelen, dan kun je tot eind december 2010 profiteren van extra korting. Bij het afrekenen vul je dan de code ciaotutti1011 korting in – en dan staat niets het grote genieten meer in de weg!

Getagd met: • • • • • • •
aug 22

Cappuccino na elven

Letteratura - Boeken 1 reactie »

Iedereen die op 7 juli op Ciao tutti het fragment van Italiaanse buren van Tim Parks heeft gelezen, weet dat de titel van vandaag de Italianen flink tegen de haren in zal strijken. Daar kwam Edward Hendriks ook achter, toen hij bij de beroemde bar Vitelli op Sicilië na elven een cappuccino wilde bestellen.

Edward Hendriks aan de cappuccino bij Bar Vitelli

Het werd echter een vruchtbare vergissing, want deze voor veel Nederlanders onbegrijpelijke regel leverde Edward direct een mooie boektitel op. Zijn boek is echter nog niet in de winkel te koop, maar gelukkig kun jij als lezer van Ciao tutti ervoor zorgen dat dat binnenkort wel het geval is. Dat zal ik even uitleggen, want ook ik had nog nooit van deze manier van uitgeven gehoord.

Edwards boek (althans, een deel ervan) is te lezen op de website www.tenpages.com. TenPages.com is een nieuw uitgeefconcept, waarbij je de eerste tien pagina’s (of meer) van je manuscript kunt plaatsen. Geïnteresseerde lezers kunnen vervolgens aandelen (€ 5,00 per stuk) in het boek kopen. Als je als schrijver genoeg aandelen verkoopt, wordt je boek hoe dan ook uitgegeven. Daarvoor krijg je dan een uitgeverij en een redacteur toegewezen, die je helpen om je manuscript binnen acht maanden te voltooien. Met de uiteindelijke verkoop van je boek gaan de aandeelhouders – zij die van begin af aan geloofden in de kracht van je manuscript – meeverdienen. Lukt het toch niet om genoeg aandelen te verkopen, dan krijgen alle aandeelhouders van ieder aandeel 80% terug (€ 4,- dus). Een klein risico voor de aandeelhouders, maar een enorme kans voor beginnende schrijvers!

Edwards manuscript staat sinds 9 augustus online. Edward: ‘Ik heb vier maanden de tijd om voldoende aandeelhouders ervan te overtuigen dat mijn boek ook echt uitgegeven gaat worden. Ik hoop dat het gaat lukken, want ik ben al sinds de middelbare school bezig met schrijven. Mijn grote droom is toch wel om ooit een roman te schrijven. Maar zoals dat gaat met die dingen, in je dagelijkse bezigheden vind je daar eigenlijk niet genoeg tijd voor.

Ik ben in het verleden wel meerdere keren begonnen met verschillende hoofdstukken, personages, verhaallijnen, enzovoorts. Door mijn liefde voor Italië en het lezen van boeken van schrijvers als Niccolò Ammaniti, Tim Parks, Frances Mayes, Daphne Phelps, Mario Puzo, Roberto Saviano en Petra Reski (mijn andere interesse gaat uit naar de Italiaanse georganiseerde misdaad) besefte ik dat mijn manuscript zich ook in Italië zou moeten afspelen.’

En waar kan een Italiaanse roman nu beter beginnen dan in een koffiebar… Op Ciao tutti vandaag een klein voorproefje van Edwards verhaal:

‘Ciao bello’, glimlachte de juffrouw achter de toonbank van de koffiebar. Ze hield haar hoofd een beetje schuin en keek hem ondeugend aan. Wessel glimlachte een beetje schaapachtig terug. Hij wist zo gauw niet wat hij moest zeggen in het Italiaans. Maar in het Nederlands was het hem op dat moment waarschijnlijk ook niet gelukt. Het was al lang geleden dat iemand openlijk met hem flirtte. Niet omdat hij er niet goed uit zou zien, trouwens. Wessel wist van zichzelf dat hij best aantrekkelijk was. Al was hij er niet meer zo obsessief mee bezig als vroeger. Mijn god, als hij weer dacht aan de vreselijke tijd als puber, liepen de rillingen hem weer over de rug. Die jeugdpuistjes, dat rode hoofd, die eeuwige onzekerheid. En waarom? Waarom, in godsnaam?

Wessel zag er tegenwoordig misschien iets onverzorgder uit. Een kapperszaak had hij in geen maanden van de binnenkant gezien en ook zijn dagelijkse scheerbeurt sloeg hij meer dan een enkele keer over. Maar het mooie was: het paste allemaal prima binnen z’n nieuwe imago. De zelfverzekerde, nonchalante en een tikje artistieke zelfstandige. Hij zorgde er wel voor dat hij zich goed kleedde. Dat vond hij zelf belangrijk, maar zijn omgeving even zo. Iedereen zorgde er hier voor dat hij of zij er goed uitzag.

Fare bella figura, noemden ze dat in Italië. Het maakte niet uit of je dik of dun, oud of jong, mooi of lelijk was. Je zorgde er gewoon voor dat niemand kon zeggen dat je er geen moeite voor had gedaan. De goede schoenen bij je outfit, dat was vooral heel belangrijk, zo had Wessel geleerd. Zijn landgenoten leken daar nooit veel om te geven. Die trokken gerust afgetrapte sneakers onder hun nieuwe kleren aan naar het werk. Dat was hier onmogelijk. Impossibile!

‘Prego?’

Wessel schrok op uit zijn dagdroom. Hij zag zijn spiegelbeeld gereflecteerd in de vitrine met sfogliatelle, de traditionele Italiaanse gebakjes. Zijn stompzinnige glimlach leek op zijn gezicht gebeiteld te staan. Moeizaam hief Wessel zijn hoofd op. Het meisje leunde tegen het espressoapparaat en veegde haar handen af aan haar zwarte schort. Haar donkere haar zat samengebonden in een stevige staart. Ze keek hem enigszins bezorgd aan, terwijl ze haar volle lippen bevochtigde met haar tong.

Wessel rukte zich los uit zijn gedachten en bestelde met een krakende stem een cappuccino. Het waren de eerste woorden die hij die ochtend uitsprak. Het was toch nog wel ochtend? Een golf van spanning vloeide door zijn lichaam en balde zich samen in zijn maag. Zenuwachtig schoten zijn ogen door de espressobar, op zoek naar een klok. Achter in de zaak, boven het enige tafeltje dat er stond, hing een klok met een afbeelding van de kustlijn van Napels. De bekende dubbele baai met talloze jachten in de haven, de geelroze bebouwing en op de achtergrond, in wolken gehuld, de twee toppen van de Vesuvius. Half twaalf, gaven de twee uit de Golf van Napels opdoemende wijzers aan.

Half twaalf. Eigenlijk al te laat voor cappuccino. Ook zoiets wat je leert als je wat langer in Italië verblijft dan de gemiddelde toerist. Een cappuccino dronk je zeker niet – zoals in Nederland gebruikelijk – ’s avonds na het eten.

Jezelf volgieten met melk? Na het eten? Een belediging voor de kok! Had je soms niet genoeg gegeten? Of was het niet lekker?
Maar het drinken van koffie met melk was eigenlijk ook al verdacht na half elf ’s ochtends, afhankelijk van in welke regio je je bevond. Hier in het zuiden werd die etiquette over het algemeen strikt nageleefd en Wessel probeerde zich er aan te houden. Hoewel hij wars was van regeltjes en opgelegd gedrag en hij zich over het algemeen niets aantrok van wat anderen ergens van vonden, hield hij van Italië en de passie die de Italianen voor hun tradities aan de dag legden. Daar konden lompe, botte kaaskoppen zoals hijzelf nog wat van leren.

Het meisje achter de bar leek zich echter niet te storen aan de bestelling van Wessel. Ze had zich omgedraaid naar het espressoapparaat om de koffie klaar te maken. Dit gunde Wessel een goede blik op haar achterste. Ze had een zwarte pantalon aan die voor haar gemaakt leek. Haar mooigevormde kont kwam er perfect in uit. Wessel haalde diep adem en snoof de geur van verse koffie en croissants op. Een verliefd gevoel maakte zich van hem meester en even verdween alle spanning en gejaagdheid uit zijn lichaam. Voor een moment leek het alsof hij de hele wereld aankon. Een gevoel dat hij lang niet had gevoeld. Hoe lang? Wessel wist het niet. Was hij ooit écht verliefd geweest? Ja, natuurlijk was hij ooit verliefd geweest.

Verder lezen? Je vindt de eerste tien pagina’s van Cappuccino na elven via deze link: http://www.tenpages.com/manuscript/cappuccino_na_elven Hier kun je Edward laten weten wat je van zijn boek vindt en natuurlijk ook een aandeel in zijn boek kopen. Wie weet wordt cappuccino na elven dan toch nog gemeengoed in Italië!

Getagd met: • • • • • • • •
jul 07

Italiaanse buren

Letteratura - Boeken 1 reactie »

De Engelse schrijver Tim Parks emigreerde naar Italië en kreeg daarmee niet alleen te maken met zijn Italiaanse buren, maar ook met de Italiaanse manier van leven. Hij heeft aan den lijve ondervonden hoe moeilijk het is niet te verdwalen in de doolhof van regels, gewoontes, normen en waarden die het alledaagse leven in Italië bepalen. Tegelijkertijd heeft hij geleerd te genieten zoals alleen een Italiaan dat kan. Inmiddels wil Parks nooit meer weg uit Italië en is hij gehecht geraakt aan de chaos en het gebrek aan structuur, maar vooral aan de onverwachte belevenissen die dit vaak oplevert.

In Italiaanse buren doet Tim Parks verslag van zijn eerste tijd in Italië, van zijn ambivalente houding jegens de Italianen en hun cultuur. Want wie bedenkt er nou dat je een goddelijke cappuccino met sterke koffie en lobbig schuim alleen voor 11 uur ’s ochtends mag nuttigen?

‘Je kunt natuurlijk geen scheiding aanbrengen tussen de dingen waarvan je houdt en die je haat: je kunt niet zeggen, laten we eens verhuizen naar een plek waar ze cappuccino hebben, wijn, lasagna, zalige perziken, mooie mensen in mooie kleren, prachtige gebouwen, en een hecht en vriendelijk besloten dorpsleven, maar dan alstublieft zónder de jankende, mishandelde jachthonden, de hopeloze posterijen, de afa. Dat gaat niet. Dat hoort bij de koop.

In elk geval gingen we de ochtend na onze enerverende aankomst op zoek naar het plaatselijke café annex pasticceria, om onszelf te troosten met de aangenamere kant van de hele onderneming: ons te laten zien en de omgeving in ogenschouw te nemen. En ik kan niemand die naar Italië verhuist, die gewoonte niet warm genoeg aanbevelen: breng regelmatig een bezoekje aan het plaatselijke café, zo mogelijk caffè/pasticceria, en doe dat op toegewijde, betamelijke en zelfs religieuze wijze.

De juiste timing is belangrijk. In het algemeen moet je proberen vóór half elf aan te komen als je een cappuccino wilt bestellen met een brioche erbij. Uiteraard kun je deze dingen ook later op de dag bestellen, maar daarmee zou je meteen aangeven dat je buitenlander bent. En hoewel Italianen meestal wel gesteld lijken te zijn op buitenlanders, zijn de buitenlanders op wie ze het meest gesteld zijn degenen die weten hoe de zaken ervoor staan, die gezwicht zijn en hebben toegegeven dat de Italiaanse levenswijze de beste is.

Want het is een trots en zeer conservatief volkje, hetgeen je bevestigd zult zien door een zorgvuldige observatie van hoe er besteld dient te worden in een café. […] Wat kunnen ze gniffelen als een Duitser na de lunch een cappuccino bestelt in plaats van een espresso (als je je trouwens als een echte Italiaan wilt voordoen, bestel je een caffè en geen espresso, SB) en aldus zijn toch al gevulde maag nog eens extra overspoelt met een sloot melk.

Hier doet zich een merkwaardig verschijnsel voor: espresso mag altijd, vierentwintig uur per dag, zelfs corretto (dat wil zeggen met grappa), maar cappuccino daarentegen is aan een strikt tijdschema gebonden: van acht tot half elf ’s ochtends. Onbelangrijk? Nee, goede training. Wanneer al deze nuances je in hun volle complexiteit duidelijk worden, zul je minder verrast worden. […]

Alles heeft hier zo zijn eigen manier waarop iets gedaan moet worden; hou je daar maar aan, zelfs als die veel van bijgeloof en ritueel weg lijkt te hebben.’

Tim Parks geeft vervolgens een aantal bruikbare tips over hoe je het beste stamcafé uitzoekt (kies vooral een café waar ze geen houdbare melk voor de cappuccino gebruiken is bijvoorbeeld een zeer bruikbare tip), maar vertelt ook buitengewoon komisch over de zinderende zomerhitte, de Italiaanse omgang met de doden en natuurlijk over zijn Italiaanse buren. Verlies je in zijn verhalen, voel je, net als Tim Parks, even een vreemdeling in een eigenzinnig land die echter al gauw deel uitmaakt van de lokale cultuur – en van de vaste caféclientèle…

Voor een tientje naar Italië

Even heen en weer naar Italië was nog nooit zo goedkoop! Deze zomer kun je voor slechts een tientje met Ilja Leonard Pfeijffer op de fiets naar Rome (en lekker niet terug). Als je dan toch in de Eeuwige Stad bent, neemt Rosita Steenbeek je mee naar de mooiste plekjes van de stad. Ga je liever naar Venetië, neem dan Via Cappello of Een schitterend gebrek ter hand. Na slechts een paar zinnen zul je verdwalen in de kleine steegjes en de geur van het water opsnuiven of met Casanova op een spectaculair feest belanden, waar de jonge Lucia als een blok voor hem valt. Zoals uit het fragment van vandaag al blijkt, zit je met Italiaanse buren de hele zomer goed, met elke dag een onvervalst stukje Italië. Van mij mag de zomer nog heel lang duren!

Getagd met: • • • • • • • • • • •
jun 03

Italië binnen handbereik

Italianita - Italiaans nieuws Geen reacties »

Italië is komend weekend binnen handbereik! Van 4 tot en met 6 juni wordt namelijk het grote Smaak van Italië Evenement georganiseerd. In de tuinen van Kasteel De Haar vind je het mooiste, lekkerste, nieuwste en beste uit dit prachtige land. De ideale manier om Italië (beter) te leren kennen!

Organisator Aris Spada: ‘Italië is het land van grote dromen. Vakantiegangers zoeken en vinden er zon, zee en strand, maar ook een enorm aanbod aan cultuur en historie. Wie zich in dit land vooral rustig wil houden, komt ook op het terras of aan tafel volledig aan zijn trekken; van cappuccino tot gelato en van carpaccio tot risotto. Het jaarlijks Italië Evenement bij Kasteel De Haar biedt een optimale mix van al deze Italiaanse hoogtepunten. Wandelend langs de diverse exposanten, activiteiten en podia krijg je de komende dagen een voorproefje van de vele smaken die dit land rijk is.’

Opvallende hoogtepunten zijn de voorstelling van de familiemusical Pinocchio en de eerste editie van het Festival della Canzone Italiana (Festival van het Italiaanse Lied). Bovendien waren er nog nooit zoveel Italiaanse regio’s vertegenwoordigd als dit jaar; van Friuli en Piemonte in het noorden tot Basilicata en Puglia uit het diepe zuiden. Ook Toscane, bij uitstek dé vakantieregio voor Nederlanders, laat van zich zien, horen en proeven.

Bij de kassa ontvang je een compleet activiteitenprogramma, waarop precies staat aangegeven op welk tijdstip er wat te doen is, zodat je niets hoeft te missen. Een greep uit het programma:

Via dell’Arte
Je wandelt richting het kasteel met prachtige klassieke muziek op de achtergrond en langs de route meer dan twintig artiesten die verschillende Italiaanse kunstwerken tonen: schilderijen, beelden en – de Italiaanse kunstwerkjes bij uitstek – espresso’s!

Via Milano
Een van de vele pijlers waar Italië om bekend staat, naast wijnen, koken, auto’s en muziek, is de Italiaanse mode. Via Milano biedt de mooiste Italiaanse mode voor dames en heren, van tassen en schoenen tot shirts en maatwerkpakken.

Piazza della Ristorazione
Welkom op het Piazza della Ristorazione! Hier kun je genieten van heerlijke pasta’s en panini in het take away gedeelte of van een uitgebreide pranzo op het terras aan het water, uiteraard onder het genot van Italiaanse muziek.

Piazza del Caffè
Zittend op het terras, onder het genot van een espresso of cappuccino (of een andere Italiaanse koffievariant) en heerlijke Italiaanse dolci, zie je alle bezoekers langs je heen flaneren. Ook hier geniet je van Italiaanse muziek, live loungemuziek dit keer.

Piazza del Vino
Op het ‘wijnplein’ kun je niet alleen mooie wijnen proeven, je wordt ook vakkundig en enthousiast geïnformeerd door importeurs en producenten. Geniet van de prachtige wijnen met daarbij natuurlijk een mooie antipasto van vleeswaren, olijven en andere heerlijke hapjes!

Kapel
In de kapel zijn diverse lezingen te volgen. Op vrijdag zijn er zakelijke lezingen onder leiding van het vakblad Italië in Bedrijf. Op zaterdag en zondag wordt de dag gevuld met lezingen, Italiaanse films en artiesten.

Piazza dei Viaggi
Hoe heerlijk Italië is heb je vandaag al aan den lijve kunnen ondervinden. Wil je meer zien, doen en proeven, boek dan een reis op het Piazza dei Viaggi. VacanceSelect, Italie.nl en vele anderen bieden je de beste mogelijkheden. Uiteraard kun je er ook volop inspiratie opdoen!

Piazza della Casa
Hier worden je dromen waar gemaakt, als je tenminste droomt van een huis in Italië. Een tweede huis kopen in la bella Italia is immers niet gemakkelijk. Op het Piazza della Casa word je wegwijs gemaakt in het kopen van een tweede huis! Ook kun je je eigen huis (en je tweede huis in Italië natuurlijk) meteen inrichten, met Italiaans design!

Piazza dei Bambini
Gedurende het hele weekend worden op dit pleintje diverse activiteiten voor kinderen georganiseerd, verzorgd door onder andere het Archeon. Hoe marcheerden de Romeinen? Wat aten ze? Hoe zagen ze eruit? Een spannende belevenis voor elk kind!

Kijk voor meer informatie op www.italieevenement.nl

Getagd met: • • • • • • • • • • • •
mei 08

Koffiebelevenissen

Culinaria - Italiaanse keuken Geen reacties »

Dutch Barista Championship 2010

Het mooiste en spannendste koffie-evenement van het jaar staat weer voor de deur! Hotel de Goudfazant in Amsterdam vormt maandag 10 mei aanstaande de inspirerende omgeving voor de finale van het Dutch Barista Championship 2010. De drie voorrondes voor het Dutch Barista Championship vonden in maart dit jaar plaats en leverden de volgende acht finalisten op:

- Onno van Zanten (Barista Support)
- Francesco Grassotti (Brandmeester’s)
- Frans van den Berg (Barista Brothers)
- Yakup Aydin (Illy)
- Sander Schat (regerend Dutch Barista Champion)
- Victor Constandse (Brandmeester’s)
- Coen van Sprang (Lebkov & Sons)
- Mark Hermens (Maro’s koffie & thee)

Voor de finalisten staat er veel op het spel: het gaat niet alleen om de eer en de eeuwige roem, maar ook om een plaats tijdens het World Barista Championship 2011, dat in Colombia plaats zal vinden. Tel daarbij het belang van de prestigieuze titel Dutch Barista Champion op en je weet zeker dat het niveau van de wedstrijd op 10 mei aanstaande hoog zal zijn!

Wil je erbij zijn? Je bent van harte welkom! Het Dutch Barista Championship begint om 15.00 uur en eindigt rond 20.00 uur. De toegang is gratis en je bent verzekerd van een spectaculaire dag koffiebeleving op het hoogste niveau. Voor de beste koffie en kleine hapjes wordt gezorgd, andere versnaperingen zijn voor eigen rekening (maar bijzonder aantrekkelijk geprijsd!). Aanmelden is wel verplicht, maar kan heel gemakkelijk via www.dutchcoffeepromotion.nl

Beleef Koffie
Maar er is meer koffienieuws! Tijdens Beleef Koffie (van 15 t/m 17 mei in de Jaarbeurs te Utrecht) staat koffie in het middelpunt van de belangstelling. Op maar liefst 6.000 vierkante meter zal een veelheid aan deelnemers acte de présence geven. Ook worden er workshops, demonstraties en lezingen van nationale en internationale koffieprofessionals georganiseerd.

Zo zal Peter Hernou – wereldkampioen Latte Art – een tweetal masterclasses verzorgen. Tijdens de anderhalf uur durende masterclass besteedt Peter in vogelvlucht aandacht aan de oorsprong en herkomst van koffie en het branden hiervan, waarna je de kampioen op de vingers mag kijken. Peter laat je zien en proeven wat je met koffie kunt doen en hoe je van elk kopje een waar kunstwerk kunt maken. Kijk voor alle deelnemers en het programma op www.beleefkoffie.nl.

Thuisbarista

Als je de kunst hebt afgekeken bij Peter wil je thuis natuurlijk direct aan de slag kunnen. Dat kan vanaf volgende week met het boek Thuisbarista, dat op Beleef Koffie gepresenteerd zal worden. In Thuisbarista legt tweevoudig Nederlands kampioen barista Sander Schat de do’s en dont’s van het zetten van een uitgebalanceerd kopje koffie uit, van espresso tot cappuccino, van latte macchiato tot filterkoffie in een modern jasje. Internationale melangeurs maken je wegwijs in de keus van de juiste bonen en koffieliefhebbers vertellen hun persoonlijke verhalen over hun favoriete koffie. Na het lezen van Thuisbarista staat niets je meer in de weg om een volleerd barista te worden – maar dan in eigen keuken!

Getagd met: • • • • • • • •
feb 26

Cappuccino van ricotta

Ricetta - Recepten Geen reacties »

Dinsdag vertelde ik over de heerlijke doch lelijke koekjes, brutti ma buoni geheten. In een vlaag van heimwee naar Rome bakte ik afgelopen week een hele lading van deze koekjes, zodat collega’s en vrienden ook van deze lekkernijen konden proeven. Hoe lekker ze ook waren, er bleef een klein trommeltje met koekjes over. Wat zou ik daar eens mee doen? Op zoek naar een lekker recept met koekjes stuitte ik in Heerlijk Rome op deze cappuccino’s van ricotta. Een mooie combinatie van koekjes, koffie en Rome!

Ingrediënten
(voor 6 cappuccino’s)

4 brutti ma buoni*
300 g verse ricotta
1 theelepel gemalen koffiebonen
1 dl vers gezette koffie (ongeveer een half kopje)
1 dl stijfgeklopte slagroom
100 g poedersuiker, plus 2 eetlepels extra voor de garnering

Verkruimel de koekjes tot grove stukken. Meng alle ingrediënten, behalve de poedersuiker, in een kom. Verdeel het mengsel over 6 cappuccinokopjes en zet de kopjes een paar uur in de koelkast, zodat het ricottamengsel kan opstijven.

Om de karameldecoratie te maken moet je de poedersuiker al roerend met een klein beetje water verwarmen tot zich een dikke, donkere karamel vormt. Giet vervolgens heel snel een paar streepjes van de hete karamel op een stuk bakpapier. Wanneer de karamel gestold is, trek je het papier voorzichtig los. Breek de reepjes in stukjes en garneer hiermee de kopjes met ricotta.

*in plaats van de brutti ma buoni kun je natuurlijk ook andere koekjes gebruiken

Getagd met: • • •
feb 15

Latte art – de kunst van het versieren

Italianita - Italiaans nieuws Geen reacties »

Mijn bijna-buurman Carlo di Luca heeft afgelopen weekend mijn hart veroverd. Nu doet hij dat eigenlijk wel vaker: elke keer als ik voor of na het boodschappen doen even binnenwip om snel een kopje koffie aan de bar te drinken, weet hij me te verrassen met een sterke espresso (als ik nog erg veel moet doen) of een romige cappuccino (als ik de tijd heb om even te blijven hangen en mijn Italiaans bij te spijkeren). Hij lijkt altijd precies te weten aan welke soort koffie ik op zaterdagochtend behoefte heb. De slogan van zijn koffie is vast niet voor niets Il caffè che hai sempre desiderato (de koffie waar je altijd al naar hebt verlangd). Maar goed, afgelopen weekend dus. De marktmannen waren nog druk in de weer met het opzetten van de kramen, en ik had na een drukke week een enorme behoefte aan cafeïne. Op naar Carlo dus, dacht ik. Het was er nog rustig. Ik groette Carlo, bestelde een cappuccino en zette nietsvermoedend mijn lege boodschappenmand op de grond. Ik luisterde naar het sissen van het espressoapparaat, het lawaai van de melkopschuimer, het gerinkel van kop en schotel. En toen, toen zag ik eerst een enorme glimlach op het gezicht van Carlo en vervolgens de allermooiste cappuccino die ik ooit had gezien. In de schuimlaag van mijn cappuccino schitterde een heus kunstwerk.

Nu krijg ik in Italië regelmatig een cappuccino met hartje voorgeschoteld, maar eerlijk gezegd vind ik dat altijd een erg goedkope versierpoging. Zonder blikken of blozen roer ik meestal onder de verschrikte blik van de barista het hart van schuim door mijn cappuccino heen. Van Carlo begreep ik echter dat het versieren van een cappuccino (en dus niet van degene die hem gaat drinken) in Italië wel degelijk als kunstvorm wordt beschouwd. Latte art, zo wordt de speciale techniek genoemd waarmee je met opgeklopte melk een figuur creëert in de schuimlaag van een cappuccino. Hartjes, appeltjes, blaadjes, dieren – je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het met wat warme melk vorm geven. Inmiddels is deze kunstvorm vanuit Italië uitgewaaierd over de rest van de wereld en worden er zelfs jaarlijks Latte Art Kampioenschappen georganiseerd, zowel in Nederland als in het buitenland. Dit jaar vertegenwoordigt Claudie Donderwinkel uit Nijmegen, de winnaar van het Dutch Latte Art Championship 2009, Nederland tijdens de wereldkampioenschappen Latte Art die in juni zullen worden gehouden in Londen.

Carlo vertelt gepassioneerd over deze versierkunst en schuift ondertussen de ene na de andere cappuccino met steeds een andere versiering over de toonbank naar mij toe. Stuiterend van de cafeïne vertrek ik, zonder boodschappen, naar mijn volgende afspraak: koffiedrinken met een vriendin. Na mijn enthousiaste verhaal bestellen we twee cappuccino’s, maar even later staren we diep teleurgesteld naar de kopjes die voor onze neus worden gezet. Geen enkele versierpoging… Vertwijfeld kijken we elkaar aan. Volgende keer gaan we naar Carlo!

         Gerard Doustraat 224
         1073 XC Amsterdam
                                                    

www.carlodiluca.com

Meer info over latte art, tips & trucs en de Latte Art Kampioenschappen:
www.latteart.nl
www.world-latteart-championship.com

Getagd met: • • • • •
feb 03

Heimwee naar Bramante…

Citta - Stad Geen reacties »

Nu de hevige winterkou zich hier in Nederland sterker dan ooit doet voelen, groeit mijn verlangen naar Italië met de dag. Gelukkig zit ik over twee weken in het vliegtuig naar Rome om de sneeuw even van me af te schudden en me te warmen aan de Italiaanse passie en levenslust.

Wanneer mijn drukke werkzaamheden het toelaten mijmer ik boven een kopje (automaat)cappuccino al over de allereerste versgezette cappuccino waarvan ik in Rome slokje voor slokje zal genieten. Het is altijd weer spannend waar ik dat eerste kopje zal bestellen… Bij het bekende – maar inmiddels eigenlijk te toeristische – Tazza d’Oro, bij het Pantheon, of bij het immer stampvolle Caffe Sant’Eustachio, aan het gelijknamige pleintje aan de andere zijde van het Pantheon? Of zal ik terugkeren naar het klooster van Bramante, dat ik tijdens mijn vorige reis op een zwerftocht door de stille steegjes achter het Piazza Navona ontdekte?

Hoewel ik al vaak in de buurt van het Piazza Navona had rondgewandeld, kende ik dit juweeltje niet eens. Er worden vaak tentoonstellingen gehouden in de voormalige kloosterzalen, die volgens de mevrouw achter de balie zeker het bekijken waard zijn. Het hoogtepunt van het klooster bestaat voor mij echter niet uit alle verzamelde kunst, maar uit het barretje dat zich op de eerste verdieping bevindt, Caffetteria Dart. Laat je daarom niet afschrikken door degene achter de balie, het cafeetje is vrij toegankelijk. Hier geen sissende espressoapparaten en druk pratende en gebarende Romeinen, maar een haast verstilde plek, zo op een steenworp afstand van het geweld van de portretschilders, straatventers en levende standbeelden op het Piazza Navona.

Terwijl uit de open deur van de Caffetteria zachtjes een opera klinkt – vraag me niet welke – zet de ober een heerlijk ruikende espresso voor me neer. Ik denk met heimwee terug naar de kloostertuin in Florence waar ik tijdens mijn zomerstudie altijd mijn huiswerk maakte. Midden in de stad, maar zo rustig, zo sfeervol… Diezelfde rust heerst hier ook. Het uitzicht op de binnenplaats is prachtig. Hier breng je zo een middag door, schrijvend, lezend, mijmerend, koffie drinkend… Was ik er al maar!

Caffetteria Dart

Chiostro del Bramante

Arco della Pace 5

Roma

www.chiostrodelbramante.it

Getagd met: • • • • • • • • • •
feb 01

Caffè

Italianita - Italiaans nieuws Geen reacties »

Laten we beginnen met de aanleiding voor deze blog: caffè oftewel koffie! Tijdens mijn reisjes naar Italië wandel ik nog net niet van koffiebar naar koffiebar, maar het scheelt niet veel. Niets heerlijker dan midden in Rome een authentiek barretje zoeken om tussen de Romeinen een kopje koffie te nuttigen en te luisteren naar het luidruchtige commentaar op de kwaliteit van de koffie en het dagelijkse nieuws.

Nieuwsgierig geworden naar de achtergronden van deze bijzondere koffiecultuur ging ik voor De Smaak van Italië op zoek naar de 25 beste koffieadresjes in Rome. Mijn broer, net zo’n groot koffieliefhebber als ik, stelde niet alleen voor om snel naar Rome af te reizen, maar ook om meer mensen te laten meegenieten van deze en andere Italiaanse ‘geheimen’.

Uiteraard kan ik jullie hier geen deelgenoot maken van de inhoud van het artikel (voor wie het graag wil lezen: deel 1 staat hier (http://www.desmaakvanitalie.nl/caffe-italia-caffe-roma) en het nummer is nog volop te koop in boekhandel en tijdschriftenkiosk), maar ik kan jullie wel een belangrijk onderdeel van het fenomeen koffiedrinken in Italië uitleggen dat vanwege ruimtegebrek niet in De Smaak van Italië is opgenomen. Het is namelijk niet alleen een kunst om een perfecte koffie te zetten, het is in Italië vaak ook een hele kunst om koffie te bestellen!

Wanneer je een keuze hebt kunnen maken uit de enorme hoeveelheid koffiesoorten (espresso en cappuccino zijn slechts twee van de tientallen varianten), moet je in de meeste Italiaanse barretjes eerst een bonnetje bij de kassa halen. Houd er rekening mee dat een kopje koffie aan de bar meestal slechts een fractie kost van een kopje koffie dat je aan een tafeltje of op het terras nuttigt. Het kan een hele ervaring zijn om op een prachtig terras neer te strijken, maar weet wel dat de koffie dan vaak minstens drie keer zo duur is als staand aan de bar.

Heb je eenmaal een bonnetje bemachtigd, overhandig dit dan zo nonchalant mogelijk aan de dienstdoende barista (barman). Wil je in een drukke bar snel je koffie voorgezet krijgen? Ga dan vooral niet zwaaien met je bonnetje en geef ook niet op een luidruchtige manier je wensen door. Het volstaat je bonnetje op de bar te leggen, vergezeld van een kleine fooi. Je koffie staat dan in een mum van tijd voor je, zodat je alle tijd hebt om er lekker van te genieten! Waar dat het beste kan, verklap ik later deze week!

Getagd met: • • • •
Oudere berichten
preload preload preload