aug 01

Nu we de afgelopen dagen hebben gelezen over fare la bella figura en de hang naar schoonheid in Italië, kunnen we niet voorbijgaan aan de Italiaanse schoonheid in eigen land. Vandaar deze vakantiemaand elke dag een Italiaans stukje Nederland: een tentoonstelling, een restaurant, een film, een boek, een gelateria, een delicatessenwinkel… Zo komt Italië extra dichtbij deze maand!

Vandaag een tentoonstelling die prachtig aansluit bij la bella figura: ‘Schoonheid op maat – De erfenis van Palladio en Scamozzi in de Gouden Eeuw’ in het Koninklijk Paleis op de Dam te Amsterdam.

De tentoonstelling gaat vooral in op de invloed van de Italiaanse Renaissancearchitect Vincenzo Scamozzi (1548-1616) op de Hollandse bouwkunst in de Gouden Eeuw. Zijn theorie vormde de basis voor het ontwerp van het toenmalige stadhuis van Amsterdam, nu het Koninklijk Paleis, door architect Jacob van Campen.

Scamozzi stond aan de wieg van het Hollands Classicisme. Hij schreef het handboek L’idea della Architettura Universale (‘De grondgedachte van de universele bouwkunst’), dat bekend staat als het meest complete werk op het gebied van eigentijdse toepassing (in die tijd weliswaar) van de antieke bouwstijl. Vooral Scamozzi’s ideeën over hoe zuilen moesten worden gebouwd kregen veel navolging. Hij baseerde zich hierbij vooral op de rekenkundige benadering van zijn voorganger, architect Andrea Palladio, die hiermee ook een plekje in de tentoonstelling heeft weten te veroveren.

    

Vincenzo Scamozzi                                Andrea Palladio

Het boekwerk was erg belangrijk voor de toenmalige Nederlandse architecten, maar zeker ook voor de uitvoerende bouwvakkers. Door het boek in het Nederlands te vertalen, werd het toegankelijk voor alle ambachtslieden. Het was dan ook vaak in werkplaatsen van bijvoorbeeld timmerlieden en metselaars terug te vinden. Vanuit het Nederlands werd het boek vervolgens vertaald in andere talen, zoals het Engels, Duits en Frans.

De Nederlandse diplomaat Constantijn Huygens was degene die Scamozzi in ons land introduceerde. Hij raakte tijdens zijn reizen door Italië geïnspireerd door de bijzondere bouwkunst van deze Italiaanse meester. De stijl van Scamozzi kenmerkt zich door harmonie en eenvoud. In tegenstelling tot Palladio bleef hij tot nu toe vrij onbekend buiten Italië. Met deze tentoonstelling komt daar vast en zeker verandering in. In het Koninklijk Paleis zijn Scamozzi’s originele tekeningen te zien, evenals maquettes, schilderijen en foto’s van zijn architectuur.

Maar ook buiten valt genoeg te zien (als het Paleis niet de hele zomer in de steigers staat); het Koninklijk Paleis heeft immers zoals gezegd veel details die door Scamozzi zijn ontworpen. Ook elders in Nederland zijn kenmerkende elementen van Scamozzi’s stijl terug te zien, zoals bij het Mauritshuis en Paleis Huis ten Bosch.

Dit maakt een bezoek aan de tentoonstelling natuurlijk extra leuk:na het zien van Scamozzi’s tekeningen en ontwerpen kun je zelf de overige ruimten van het Koninklijk Paleis verkennen en de invloeden van Scamozzi opzoeken. Ook is er een stadswandeling gemaakt langs classicistische panden in de binnenstad van Amsterdam. Een ideaal Italiaans dagje uit in de hoofdstad dus!

Kijk voor meer informatie en openingstijden op www.paleisamsterdam.nl.

Ben je komende maand een dagje in Amsterdam voor Scamozzi, breng dan ook nog een bezoek aan de tentoonstelling Sail Rome! in het Allard Pierson Museum. Als bezoeker krijg je de kans de Romeinse wereld van de handel en zeevaart te betreden. Dankzij een grote kaart van de Romeinse wereld die op de vloer is weergegeven reis je in een paar stappen naar de verre uithoeken van het Romeinse Rijk. De originele amforen waarin allerlei exotische handelswaar, zoals vissaus uit Spanje en wijn uit Klein-Azië, werd vervoerd, zijn te zien en er is zelfs nog een pot met echte makreelbotjes uit Spanje bij!

De tentoonstelling biedt ook ruimte aan een aantal bijzondere voorwerpen die het museum in bruikleen heeft uit het buitenland, zoals twee reliëfs met afbeeldingen van scheepvaart op de Nijl en een Romeins vrachtschip uit het British Museum. Mooi!

jun 15

Vorige week woensdag schreef ik al over het Mattatoio, het slachthuis in de wijk Testaccio. Sinds 2002 biedt het voormalige slachthuis onderdak aan een deelverzameling van het MACRO (Museo d’Arte Contemporanea di Roma – Museum voor Hedendaagse Kunst van Rome). In de gebouwen waar vroeger de koeien werden geslacht, dwaal je nu langs moderne kunst. Maar eerlijk gezegd vond ik de aanwezige kunst de afgelopen twee keren slechts bijzaak. Hoewel het contrast tussen het oude slachthuis en de moderne kunst zeer opvallend is, is het gebouw alleen al een bezoek meer dan waard. Het museum is van dinsdag tot en met zondag van 16 uur tot middernacht geopend. Ideaal dus om even een kijkje te komen nemen voordat je je te buiten gaat aan de culinaire verleidingen van Testaccio.

Het MACRO Future, zoals de kunstverzameling in het voormalige mattatoio heet, is het kleine zusje van het MACRO aan de andere kant van de stad. Ook hier uiteraard moderne kunst – dat wil zeggen kunstwerken van na de Tweede Wereldoorlog – en ook hier weer een bijzondere setting: een voormalige bierbrouwerij. De Franse architecte Odile Decq heeft ervoor gezorgd dat het gebouw zelf ook zeer kunstig in elkaar zit. Loopbruggen en hellende vlakken slingeren zich door de verschillende ruimtes en zorgen voor een ‘integratie van beweging,’ aldus Decq.

Maar het kan nog grootser! Eind mei openden de deuren van het nieuwe Museo Nazionale delle Arti del XXI secolo (Nationale Museum voor kunst van de 21ste eeuw), kortweg MAXXI. Het MAXXI is het eerste nationale museum voor hedendaagse kunst in Italië. Het MAXXI beslaat bijna 30.000 vierkante meter, verdeeld over verschillende kathedraalachtige zalen die elkaar overlappen en kruisen. Interieur en exterieur lopen in het gebouw naadloos in elkaar over. Zo heb je niet het idee dat je een museum bezoekt, je maakt eerder een spannende, mysterieuze reis door de intrigerende wereld van de Italiaanse hedendaagse kunst en architectuur.

Het museum, gevestigd in een voormalige autofabriek, ligt grotendeels verscholen tussen oude gebouwen in de Romeinse wijk Flaminio. De architecte, Zaha Hadid, heeft het gebouw heel knap geïntegreerd in een voormalige kazerne. Het MAXXI is echt een van de meest bijzondere architectonische werken die ik ooit heb gezien. Het ontwerp voor het MAXXI werd overigens al getekend in 1998, toen Zaha Hadid in een internationale competitie 273 concurrenten – waaronder Rem Koolhaas – achter zich liet.

Het museum bestaat uit twee afdelingen: één afdeling is gewijd aan hedendaagse kunst (MAXXI Arte), de andere aan de Italiaanse architectuur (MAXXI Architettura). Andy Warhol, Piero Manzoni, de Ferrari-collectie met werken van Marcel Duchamp, Patrick Ruff en Charles Avery… het zijn slechts enkele grote namen die de komende weken in het MAXXI te zien zullen zijn. De eerste maanden staat het MAXXI in het teken van SPAZIO (‘ruimte’), met negentig kunstwerken van onder anderen Anish Kapoor, William Kentridge en Sol Lewitt, gecombineerd met de visie van tien internationale toparchitecten.

Het mooiste moderne museum in Rome is voor mij echter Centrale Montemartini. In deze oude elektriciteitscentrale kun je nu je hart ophalen aan beelden uit de collectie van de Musei Capitolini. Het contrast tussen beelden en machines is enorm – en enorm mooi! Elke keer opnieuw krijg ik er kippenvel van!

Centrale Montemartini was tot 1963 nog een elektriciteitscentrale. De centrale werd in 1911 gebouwd en is vernoemd naar ingenieur Giovanni Montemartini, die het gebouw ontworpen heeft. De centrale zorgde voor de elektriciteit van alle straatlantaarns en andere buitenverlichting in Rome. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de centrale slechts ternauwernood gespaard. De arbeiders kwamen namelijk op het ingenieuze idee om de pauselijke vlag uit te hangen – maar hun idee kwam wel pas op het allerlaatste moment. Vanaf 1963 wordt de elektriciteitscentrale niet meer als zodanig gebruikt. In eerste instantie werd het gebouw een opslagplaats, maar in 1997 kwam iemand op het lumineuze idee om de centrale om te bouwen tot een museum.

De collectie van de Centrale Montemartini bestaat voornamelijk uit beelden die afkomstig zijn uit de kelders van de Musei Capitolini, de Capitolijnse musea. De marmeren beelden die zomaar tussen de imposante machines, gigantische kolenbranders, transformatoren, dieselmotoren en turbines staan, zorgen voor een adembenemend contrast. De oude machines worden bijna museumstukken, terwijl de beelden als het ware tot leven worden gewekt. Het schitterende contrast tussen immobilisme en beweging, tussen kunst en wetenschap, tussen het wit van de marmeren beelden en het zwart van de oude machines maakt de oude elektriciteitscentrale voor mij in elk geval tot een onmisbaar onderdeel van mijn Romeinse favorietenlijstje.

MACRO
Via Reggio Emilia 54, Roma
www.macro.roma.museum

Marco Future
Piazza Orazio Giustiniani 4, Roma
www.macro.roma.museum

MAXXI
Via Guido Reni 10, Roma
www.fondazionemaxxi.it

Centrale Montemartini
Via Ostiense 106, Roma
www.centralemontemartini.org

preload preload preload