Il fuoco di Sant’Antonio – Het vuur van de heilige Antonius
Aaaahhh! Ik schrik wakker van een enorme steek in mijn rug; het lijkt alsof er een mes in wordt gestoken. Wat is dit? Mijn vriend, Dominic, ligt naast me en verkeert nog in dromenland. Ik sta op en loop naar de keuken om een glas water te drinken en een paracetamol te zoeken, in de hoop dat daarmee de pijn zal verdwijnen. Ik ga op een stoel aan tafel zitten en drink het glas water met de fijngestampte pijnstiller.
‘Diane, Diane!’ hoor ik in de verte roepen. Langzaam lukt het me van de nachtmerrie los te komen en te ontwaken. Ik lig op de grond, Dominic staat over me heen gebogen en roept dringend mijn naam. Lorenzo, de hond, zie ik erachter zitten. ‘Eh, ik ben denk ik flauwgevallen, ik had zo’n pijn,’ is mijn trage reactie. Dominic helpt me terug in bed en vertelt wat er is gebeurd. Hij werd wakker van het indringende geluid van een huilende wolf. Het bleek voortgebracht te worden door Lorenzo die naast mijn bewusteloze lichaam zat. Ik ben er helemaal door vertederd. Wat lief om op deze manier alarm te slaan! Dominic en ik kletsen nog wat. De pijn is verdwenen en ik besluit de volgende dag maar even naar een arts te gaan.
Bij de Eerstehulppost op Fiumicino ben ik direct aan de beurt. Ik vertel de dienstdoende arts wat er is gebeurd en hij checkt mijn rug. ‘Hebt u nu nog pijn?,’ vraagt hij. ‘Nee, ik voel niets meer,’ is mijn antwoord. Hij kan geen diagnose stellen. ‘Het beste is dat op het moment dat u pijn voelt, direct weer naar een arts gaat. Op die manier kunnen we erachter komen wat het is,’ aldus zijn voor mij onbevredigende conclusie.
Gedurende de dag komt de pijn weer terug: vlammende steken in mijn rug. ’s Avonds ga ik opnieuw naar de Eerstehulppost, maar nu in Fiuggi. De dienstdoende arts, een vrouw, vraagt me mijn rug te ontbloten. Ze kijkt en roept uit: ‘Il fuoco di Sant’Antonio!’ Ik begrijp niet waar ze het over heeft; waarom moet de heilige Antonius erbij gehaald worden? Ik ben toch niets kwijt… Maar dan legt ze het me uit. Ze heeft kleine, rode vlekjes op mijn rug gevonden en dat wijst op het vuur van de heilige Antonius. Ze is blij met haar diagnose. Ik begrijp er nog steeds niets van, maar ik ben blij dat ze kennelijk weet wat het is en mij medicijnen voorschrijft waarmee ik van de rugpijn verlost zal worden.
Na enig opzoekwerk ontdek ik dat het vuur van de heilige Antonius gordelroos blijkt te zijn! De heilige Antonius abt, een Egyptische heremiet, heeft er zijn naam aan gegeven. Een ziekte als gordelroos werd in eerste instantie namelijk als het werk van de duivel gezien. Antonius, die in heel Italië bekend staat als overwinnaar van de duivel, is dan wel een voor de hand liggende heilige om tegen zo’n ziekte aan te roepen.
Wat een angsten moet men in vroeger tijden hebben uitgestaan! Bij eenvoudig te verhelpen rugpijn dacht men direct te zijn bezeten door de duivel… Bij mij was het gelukkig niet Cerberus, de hellehond, die me kwam halen, maar een lieve Lorenzo die alarm sloeg.
© Diane Kuster
