mei 11

A room with a view

Citta - Stad 3 reacties »

De afgelopen dagen werd ik in Florence wakker met een schitterend uitzicht. Ik logeerde bij Casa del Garbo, en als ik mijn bed uitstapte en uit het raam keek om te zien of de zon scheen, werd ik steeds weer verrast door de aanblik van het Piazza della Signoria. Ik zag de toren van het Palazzo Vecchio tegen een strakblauwe lucht, omhuld door mistflarden en bijna aan het oog onttrokken door een hoosbui.

Ik zag Neptunus zonder toeristen om zich heen (de David staat net verscholen om de hoek), de nog lege terrassen van Rivoire, de ingang van het Palazzo Vecchio die nog gesloten was. Met recht a room with a view, of una camera con vista, zoals ze het in het Italiaans uitdrukken.

Toen ik dat tegen een van de medewerkers van Casa del Garbo zei, vroeg hij of ik de huidige tentoonstelling in het Palazzo Strozzi al had bekeken. Hij vertelde dat er veel werken van Amerikaanse impressionisten (van eind negentiende, begin twintigste eeuw) die tijdens hun carrière een tijdje in Italië verbleven te zien zijn. De nadruk ligt natuurlijk op doeken die in Florence zijn gemaakt of waarop de stad zelfs een hoofdrol speelt.

De expositie is opgebouwd rondom werken van de Ten American Painters, onder wie William Merrit Chase en Frederick Childe Hassam. Daarnaast zijn er werken te zien van onder anderen William Morris Hunt, John La Farge, Tomas Eakins, John Singer Sargent, Mary Cassatt en James Abbott McNeill Whistler.

Er zijn veel prachtige portretten van vrouwen te zien, waarin de vrouw symbool staat voor de moderne Amerikaanse natie. Hun jonge gezichten en meestal witte kleding verbeelden hun puurheid en de hoop op een gouden toekomst, ook voor vrouwen. De Amerikanen waren immers ook toen al een stuk geëmancipeerder dan de Italianen…

Voor wie niet in de gelegenheid is de tentoonstelling te bezoeken, openen we hier alvast een raam op een kleine selectie van de werken die in het Palazzo Strozzi te zien zijn. Eerst een aantal werken die zijn gegroepeerd onder de naam Camera con vista:

La camera d’albergo – John Singer Sargent (ca. 1904-1906)

Lasciando Montepulciano – Joseph Pennell (1882)

Il dolce far nulla sulle rive dell’Arno – Lorenzo Gelati (1869)

Mercato Vecchio a Firenze – Telemaco Signorini (1881-1883)

Il villino Batelli a Piagentina – Silvestro Lega (1863)

Verderop word je verrast door nog meer prachtige schilderingen die de liefde voor de stad tot uiting brengen:

I ponti: Firenze – Frank Duveneck (ca. 1880)

Studio da”La Notte” di Michelangelo – John Singer Sargent (1870)

Un giardino italiano – William Merritt Chase (ca. 1909)

Fioraia fiorentina – Frank Duveneck (1886)

We sluiten af met hetzelfde als waarmee we vandaag begonnen; een laatste dromerige blik uit het raam. Dit keer niet van mij, maar van een onbekende dame, op het doek vereeuwigd door Frederick Childe Hassam (1913):

De tentoonstelling is nog te zien tot en met 15 juli. Palazzo Strozzi is dagelijks open van 9 tot 20.00 uur, en op donderdag zelfs tot 23 uur. De kassa’s sluiten een uur eerder. Op de website van Palazzo Strozzi vind je alle informatie over toegangsprijzen en dergelijke.

Getagd met: • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •
mei 08

Sense Florence – de stad door de ogen van een local

Citta - Stad Reacties uitgeschakeld

Verliefd worden op een stad en die liefde met elk bezoek dieper voelen worden, het is een heerlijk maar ook een beetje vreemd gevoel. Het is soms dan ook moeilijk uit te leggen wat een stad als Rome of Florence in mij losmaakt. Elk straatje dat ik ontdek, laat de stad dieper in mijn hart doordringen. Een zonnestraal op een okerkleurige muur, de schaduw van een toren die met het verstrijken van de dag verschuift over het drukbezochte plein… Dat alles maakt de stad tot een vriend, die je onbevangen en opgetogen vanwege de nieuwe vriendschap in je hart sluit.

Nog heerlijker dan het verdiepen van de liefde voor een stad is het ontdekken van een gelijkgestemde ziel, die de stad net als jij diep in zijn of haar hart heeft gesloten en wiens ogen gaan glimmen wanneer de stad ter sprake komt. Iemand die de stad hartverscheurend kan missen en die heimwee kan hebben naar de geuren, kleuren en geluiden die met de stad verbonden zijn.

Na mijn vertrek uit Rome had ik even nodig om de heimwee naar de Eeuwige Stad te verruilen voor het gevoel van thuiskomen in Florence. Hoewel het plekje dat Florence in mijn hart inneemt ietsiepietsie groter is dan dat van Rome, beleefde ik afgelopen maand in de Eeuwige Stad zoveel bijzonders, dat het echt even omschakelen was. In Rome toostte ik immers op mijn net verschenen boek, net na het vieren van de verjaardag van de Eeuwige Stad.

© Sophie Kruijsdijk

Gelukkig ontmoette ik gisteren in Florence een gelijkgestemde ziel, die haar hart aan de stad heeft verloren en zich er definitief heeft gevestigd. Het verhaal dat Sophie Kruijsdijk me onder het genot van een glas wijn vertelde, is te bijzonder en te heerlijk om het niet met jullie te delen:

‘Kun je verliefd worden op een stad? Blijkbaar wel. Nadat ik bijna twee jaar geleden had besloten om eerst een halfjaar naar Italië te gaan en daarna een half jaar Australië, is er onderweg iets misgegaan. Ik zit nog steeds in Florence en mijn leven is in een sneltreinvaart van succes, liefde en geluk beland. Raar maar waar.

Na eerst een taalcursus van vijf maanden te hebben gevolgd en als secretaresse op diezelfde taalschool te hebben gewerkt, werd het tijd om te kiezen. Australië, ik had immers de backpack al, terug naar Nederland, daar kon ik zo aan het werk in het onderwijs, of toch hier blijven? Ik wist onbewust eigenlijk allang wat ik wilde, maar helemaal zeker was ik nog niet.

Wat wil je dan? Hier een leven opbouwen zeker? Zomaar uit het niets? Ja, waarom niet? Ik ben van beroep docente Engels en ik kreeg een vaag gevoel dat die Italianen daar wel eens iets aan zouden kunnen hebben. Flyers, advertenties, kaartjes, sollicitatiebrieven, mond-tot-mondreclame en vooral heel brutaal zijn hebben ertoe geleid dat ik nu vaker nee dan ja moet zeggen op de vraag of ik nog plek heb. Ik heb mijn passies, lesgeven en Italië, samen kunnen voegen in de magische stad Florence en dat voelt geweldig.


de Arno met Piazzale Michelangelo in de verte
© Sophie Kruijsdijk

Als ik de bocht om fiets – je blijf toch Hollander – op weg naar een student en de Arno aanschouw met Piazzale Michelangelo tegen een achterwand van weelderige bergen, maakt mijn hart een vreugdesprongetje. Omringd zijn door schoonheid doet iets met je. Het inspireert, geeft energie en je ziet ineens overal mogelijkheden. Tenminste, dat effect heeft deze stad op mij.

Doordat ik het Italiaans goed meester ben geworden, zijn er deuren opengegaan die eerder gesloten bleven. Een gesprekje met de barista, de ober of zelfs de eigenaar van het restaurant zorgen ervoor dat je overal meer dan welkom bent en ineens als een van de intimi wordt behandeld. Een mooie gewaarwording die menig Nederlandse bezoeker doet verbazen. Een Napolitaanse uitdrukking luidt: ‘Se esce il sole, esce per tutti’ (Als de zon opkomt, komt die voor iedereen op). Het contrast met onze Nederlandse uitdrukking ‘Voor niets gaat de zon op’, zegt voor mij alles over het verschil in mentaliteit.

Delen is mooi en vanuit die gedachte wil ik mensen mee laten genieten van het gevoel waar ik elke dag zo vervuld van raak . Ik organiseer tours voor kleine groepen waarin ik Florence vanuit het perspectief van een local laat zien. Het gevoel dat je er iemand bezoekt die je kent, staat hierbij voorop. Ik wil een alternatief bieden voor de met kunst doortrokken rondleidingen en mensen juist kennis laten maken met de stad zelf en al haar charme. Bezoekers efficiënt wegwijs maken, zodat ze op een unieke en authentieke manier de stad kunnen beleven is mijn doel, vandaar ook de naam Sense Florence.

Anekdotes, behapbare achtergrondinformatie en aandacht voor de persoonlijke behoeftes van de bezoeker wisselen elkaar af. Op deze manier wordt een bezoek aan Florence niet zomaar een onpersoonlijk en toeristisch stedentripje, maar een beleving waarbij je het gevoel hebt dat je deel gaat uitmaken van die stad. Als je haar dan later ongetwijfeld opnieuw een bezoek brengt, zal dat als thuiskomen voelen. Voor nu alvast een voorproefje van ‘mijn’ Florence:

een waar spektakel om op de Mercato Centrale rond te lopen
© Sophie Kruijsdijk

San Niccolò, een van mijn favoriete wijken
© Sophie Kruijsdijk

mijn favoriete restaurant, Il Cantinone, een schat in een verscholen wijnkelder
© Sophie Kruijsdijk

chaos, gezelligheid en kwaliteit, het is hier allemaal te koop
© Sophie Kruijsdijk

Ga je binnenkort naar Florence en wil je net als Sophie en ik verliefd worden op deze bijzondere stad? Ga dan op pad met Sophie! Hieronder vind je haar gegevens. Maar wees gewaarschuwd, zo’n liefde gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Voor je het weet, verruil je Nederland voor Florence…

www.facebook.com/SenseFlorence
senseflorence [at] gmail [punt] com
0039 3492481347 / 0031 610324162

Getagd met: • • • • • • • • • • •
mei 04

De vijf lekkerste adressen rondom de Duomo in Florence

Citta - Stad 6 reacties »

Vandaag mag ik jullie dan (eindelijk) een voorproefje geven uit de nieuwe reisgids De smaak van Florence, waaraan ik afgelopen maanden heb ‘gewerkt’. Want laten we eerlijk zijn, al dat proeven mag je eigenlijk geen werk noemen, net zomin als schrijven over een van de mooiste plekken op aarde. Eerst maar eens een impressie van een aantal pagina’s uit de gids:

Aangezien jullie die kleine lettertjes waarschijnlijk niet kunnen ontcijferen, mijn persoonlijke top 5 in deze wijk, rondom de Duomo, het Piazza della Signoria en het Palazzo Vecchio:

*Rivoire, hoek Piazza della Signoria / Via Vacchereccia
Een van de oudste koffiezaken van de stad, met niet alleen goede koffie, overheerlijke chocolademelk en aanlokkelijke taartjes en chocolaatjes, maar ook nog eens een prachtig uitzicht op het Piazza della Signoria.

*Carapina, Via Lambertesca 18r
Verstopt in een straatje achter Piazza della Signoria wordt misschien wel het lekkerste ijs van Florence gemaakt. Het vanille-ijs wordt bereid volgens authentiek recept van Artusi, maar ook smaken als quattro formaggi en ricotta met peer zijn het proberen waard.

*I Due Fratellini, Via dei Cimatori 38r
De twee broertjes zijn echt een begrip! In hun kleine winkel, niet meer dan een gat in de muur, beleggen ze de lekkerste broodjes. Doe net als de Florentijnen en eet staand, op de stoep.

*Gustavino, Via della Condotta 37r
Modern restaurant annex wijnbar waarin Toscane op handen gedragen wordt. Authentieke gerechten met een eigenwijze, eigentijdse touch.

*Coquinarius, Via delle Oche 15r
Bij deze enoteca kun je terecht voor een enorme keuze aan wijnen en simpele, originele gerechten. Je geniet tot in de late uurtjes van de ongedwongen sfeer.

De smaak van Florence
Wie al mijn favoriete culinaire adressen in Florence wil leren kennen, kan met De smaak van Florence op pad. Voor slechts 15 euro ontdek je de gezelligste wijnbarretjes rondom de Santa Croce, de kleurrijke ijssalons in de buurt van de Duomo, de lekkerste lokale trattoria’s rondom de Mercato Centrale in de wijk San Lorenzo en eindeloos veel andere gouden adresjes van Florence en Fiesole.

Bovendien geven enkele inwoners van de stad prijs waar zij het liefst naartoe gaan voor hun dagelijkse cappuccino, een lekkere pasta of een goed glas wijn. Vermijd met dit boek in de hand de gebaande toeristische paden en valkuilen, en geniet van de echte smaak van Florence!

De smaak van Florence
Saskia Balmaekers
ISBN 9789025751418
€ 15,00
uitgeverij Dominicus | Uitgeeftak
bestel De smaak van Florence via deze link bij bol.com

De smaak van Florence ook als app
De smaak van Florence is er ook als app, met alle gouden adressen die in de gids zijn opgenomen. Dankzij het unieke offline navigatiesysteem weet je precies hoe je moet lopen naar al die adressen en hoeveel meter je verwijderd bent van een kop koffie, een ijsje of dat heerlijke bord pasta.

Als je de app gedownload hebt, heb je alle adressen en bijbehorende informatie altijd bij de hand. Je betaalt dus géén extra kosten voor gebruik van internet in het buitenland, tenzij je buiten de app naar de website van het restaurant surft of Google Maps wilt bekijken. De smaak van Florence-app is nu al te downloaden in de Appstore en zeer binnenkort ook als Android-app verkrijgbaar.

Ci vediamo a Firenze !

Getagd met: • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • •
mei 03

Op bezoek bij de burgemeester van Florence

Citta - Stad 2 reacties »

Gisteren maakte ik jullie al warm voor het verslag van mijn bijzondere bezoek aan het Palazzo Vecchio in Florence, waar ik de burgemeester mocht interviewen. Hoe vaak maak je nu mee dat je aan het bureau van een burgemeester mag aanschuiven? En dat wordt nog bijzonderder als je weet dat dat bureau in een met prachtige fresco’s versierde werkkamer staat, waar ooit Lorenzo de’ Medici nog heeft rondgewandeld…

Maar laat ik bij het begin beginnen. Ik moest me op maandag om vijf uur ’s middags melden in het Palazzo Vecchio. Aangezien ik – heel Nederlands – stipt op tijd was (een burgemeester laat je immers niet wachten), mocht ik nog even aanschuiven bij een openbare vergadering over het Parco delle Cascine. Ongelooflijk, welke taferelen zich in die raadszaal afspeelden! Mensen die luidruchtig telefoneerden tijdens het debat, vrouwen op de publieke tribune die luid fluisterend hun plannen voor het avondeten doornamen, een journaliste die verveeld een pakje crackers wegwerkte… Een gemiddeld dorpsplein is er niets bij.

Ik wist niet waar ik moest kijken, en al helemaal niet wat ik ervan moest denken. Wat was dit? Waar was ik beland? Ik had me eerlijk gezegd een heel andere voorstelling van de gemeente Florence gemaakt. Gelukkig werd ik al snel door de assistent van de burgemeester meegetroond naar een wachtruimte die de grandeur van Florence zoals ik die had gehoopt te zien, weerspiegelde. Terwijl de burgemeester nog een aantal journalisten te woord stond, nam ik mijn omgeving gretig in me op. De zalen van het Palazzo Vecchio die niet tot het museum behoren, zijn bijna nog mooier dan de openbare ruimten…

Veel tijd om alles tot in detail op te nemen had ik niet. Al gauw mocht ik echt het heilige der heiligen betreden, de werkkamer van de burgemeester. Hij verwelkomde me met een warme handdruk, en een brede glimlach. Een gesprek over al het heerlijks in Florence moet voor hem een welkome afwisseling geweest zijn, na een lange dag vergaderen. Matteo Renzi, zoals de burgemeester heet, nam plaats achter zijn bureau en nodigde mij uit een stoel aan te schuiven. Gewoon, alsof ik bij een collega binnenwandelde om nog even de dag door te nemen.

Ondanks zijn sympathieke optreden was ik wel een beetje zenuwachtig. Dat vertelde ik hem ook, dat ik erg onder de indruk was van deze ontmoeting, van hem, op zo’n jonge leeftijd al burgemeester van een van de mooiste steden ter wereld, en van de omgeving, waarin zoveel eeuwen geschiedenis weerklinken.

Hij stelde me lachend gerust en zei: ‘Ik ben zelf ook nog elke ochtend onder de indruk als ik de trappen in het Palazzo Vecchio op loop, naar mijn werkkamer. Maar ik ben ook elke ochtend opnieuw dankbaar. Ik bedenk me elke keer wat een geluk ik heb hier te mogen werken, op deze prachtige plek! Ik heb, echt waar, af en toe de neiging om eerst een kaartje te gaan kopen, door al dat moois dat me hier omringt. Ik heb de mooiste werkplek die er maar bestaat!’

Daar kan ik weinig tegenin brengen. Boven onze hoofden vechten de Florentijnen op de meest schitterende fresco’s. Matteo Renzi wijst ernaar en zegt: ‘Maar behalve mooi is deze omgeving vooral ook erg nuttig. Ik word continu geconfronteerd met de geschiedenis van de stad, die we uiteraard graag in ere houden. De scènes die op de fresco’s worden uitgebeeld wijzen me echter ook op de continue strijd tussen historie en het huidige leven.

Florence is namelijk ook een levende stad, een moderne stad, die geconfronteerd wordt met de wensen en eisen van haar inwoners en met de komst van enorme aantallen bezoekers. Het is een uitdaging daar op zo’n manier mee om te gaan dat beide groepen graag in de stad verblijven en de stad elke dag opnieuw als een droom ervaren.

Om dat te bewerkstelligen, heb ik een lijst opgesteld met een heleboel zaken die we willen uitvoeren. Een van die grote projecten is het autovrij maken van het centrum van de stad. We zijn begonnen met Piazza del Duomo, en inmiddels is het centrum tot Piazza Pitti verkeersvrij. Bezoekers kunnen nu in alle rust de stad op zich in laten werken. Maar ook voor de Florentijnen zelf werken we aan de stad, met nieuwe verlichting, nieuwe culturele activiteiten.’

Al valt ook dat niet altijd in goede aarde, begrijp ik van de burgemeester. Weer wijst hij op het fresco. ‘Strijd en onenigheid zit de Florentijnen in het bloed. Wij zijn geen vredelievende mensen die overal ja en amen op knikken. We zijn het graag met elkaar oneens. Je hebt vast wel eens gehoord van de strijd tussen de Welfen en de Ghibellijnen? Maar weet je ook dat de Welfen zich, toen ze eenmaal de macht in handen hadden, opsplitsten in witte en zwarte Welfen? Ik bedoel maar…’

Ik moet lachen en herken wel iets van zijn woorden in de Florentijnen die ik ken. En het tafereel van de raadsvergadering van net wordt er ook wel wat begrijpelijker van… Gelukkig lijkt de burgemeester zelf geen last te hebben van een innerlijke strijd. Enthousiast vertelt hij over ‘zijn’ stad en de plannen die hij met Florence heeft.

Uiteraard richt hij ook nog even het woord tot jullie: ‘Wie droomt van een bezoek aan Florence wil ik uitnodigen verder te kijken dan de kunstwerken uit het verleden. Maak ook tijd voor de stad van nu, voor de Florentijnen, voor de culturele activiteiten die door de hele stad worden georganiseerd. Dan sluit je de stad nog steviger in je hart!’

Matteo Renzi (Florence, 1975) is sinds 25 juni 2009 burgemeester van Florence. Onder zijn leiding maakt de stad een aantal grote veranderingen door. Voor De smaak van Florence (waarover morgen meer) sprak ik met hem in zijn prachtige werkkamer in het Palazzo Vecchio.

Getagd met: • • • • • • •
mei 02

Het symbool van Florence

Citta - Stad 3 reacties »

Voor een bezoek aan Florence is er geen betere maand dan mei. Het is nog niet te warm in de stad, de musea en monumenten worden nog niet zo bestormd door drommen toeristen als tijdens de maanden juli en augustus en, last but not least, je kunt een bezoek brengen aan de iristuin, die alleen in mei geopend is.

Je ziet deze bloem, het symbool van de stad Florence, in mei extra vaak opduiken. Het lijkt wel of de Florentijnen dan nog trotser zijn op deze prachtige bloem, die in het rood het wapen van hun stad siert. De iris straalt bijvoorbeeld op de wapens die het hele jaar door Palazzo Vecchio sieren, maar in de meimaand lijkt de rode kleur krachtiger af te steken tegen het wind. Ook kom je de bloem ineens overal tegen. Op vlaggen, in bosjes bij de bloemenstalletjes en, zoals gisteren, per toeval op een oude schets van Da Vinci.

Hoewel, toeval… Het zou zomaar kunnen dat de oude Florentijnse boekhandelaar in wiens winkel ik de prent zag een mooie combinatie had weten te maken van dit meisymbool en de sterfdag van Da Vinci. Vandaag is het namelijk precies 493 jaar geleden dat dit Toscaanse genie zijn laatste adem uitblies. Op 2 mei 1519 overleed Leonardo da Vinci, op 67-jarige leeftijd.

Zijn schets van een iris is een van de vele prachtige werken uit zijn nalatenschap die voor mij tot nog toe onbekend was. Maar er is meer dat Da Vinci nog voor ons verborgen houdt. Zo schreef ik al over de zoektocht naar zijn vermeende werk in het Palazzo Vecchio, waar ik even een kijkje mocht nemen toen ik de burgemeester van Florence interviewde voor De smaak van Florence.

Matteo Renzi, burgemeester van Florence, bekijkt de werkzaamheden van de
onderzoekers die zoeken naar de verborgen Da Vinci in het Palazzo Vecchio.
© Dave Yoder/AFP/Getty Images

Nu deze door mij geschreven reisgids in de winkel ligt, mag ik jullie eindelijk vertellen over deze bijzondere belevenis. Dat is echter een aparte blog waard, dus dat verhaal bewaar ik voor morgen!

Getagd met: • • • • • • • • • • • • • • • • •
apr 29

Met de National Geographic Wandelgids op pad in Rome

Citta - Stad 1 reactie »

Er is niets leukers dan door Rome struinen, als je het mij vraagt. Zeker als je alle hoogtepunten van de stad al gezien hebt, is het heerlijk om achterafstraatjes te ontdekken, om doelloos door Romeinse straten te slenteren en her en der een blik naar binnen te werpen. Zo ontdek je de mooiste binnentuinen, de leukste barretjes, de meest verrassende mensen…

Wie echter nog niet zo thuis is in de Eeuwige Stad, kan er een beetje tegenop zien om door de stad te lopen. Absoluut niet nodig, want het centrum is best overzichtelijk en de meeste bezienswaardigheden liggen op loopafstand van elkaar. Zeker als je het Pantheon als middelpunt van je wandelingen neemt, kun je bijna overal op je gemak heen lopen.

Enige handreikingen hierbij zijn soms wel handig, zeker als je je moeilijk kunt oriënteren of zo overweldigd bent door alle monumenten dat je niet meer let op waar je loopt. Gelukkig verschijnt er nu een nieuwe gids met leuke wandelingen door Rome, de National Geographic Wandelgids Rome. Deze wandelgids bevat vijftien gedetailleerde wandelroutes waarmee je door de stad loopt alsof je er geboren en getogen bent. Wie wil dat nu niet?

Vandaag op Ciao tutti daarom een voorproefje uit de gids, van een bijzondere bezienswaardigheid die ik tijdens mijn wandelingen nog niet was tegengekomen, en die ik vandaag dus zelf ook voor het eerst ga bezoeken: de Santi Giovanni e Paolo. Spannend!

LPLT / Wikimedia Commons

‘Deze 12de-eeuwse kerk is gewijd aan twee Romeinse officieren, Giovanni (Johannes) en Paolo (Paulus), die zich onder keizer Constantijn tot het christendom bekeerden. Ze werden onthoofd omdat ze weigerden te vechten voor de heidense keizer Julianus ‘de Afvallige’.

Het interieur van de kerk werd tussen de 17de en 20ste eeuw ingrijpend gewijzigd. Er kwamen tientallen grafkapellen en grafmonumenten bij voor de adellijken en geestelijken. In de rechterbeuk staat een grote koepelkapel uit het midden van de 19de eeuw waarin de stoffelijke resten liggen van Paulus van het Kruis, de stichter van de Kloosterorde van het Heilig Kruis. De kristallen kroonluchters in het schip werden geschonken door het Waldorf Astoria Hotel in New York en zijn de jongste aanwinst.

Onder de Santi Giovanni e Paolo liggen de resten van twee Romeinse gebouwen, een appartementengebouw met verscheidene verdiepingen en een villa met twee verdiepingen, die met mozaïeken, fresco’s en fonteinen waren versierd. Deze twee gebouwen, de Case Romane al Celio (Clivo di Scauro, www.caseromane.it, (0039) 06 7045 4544, €€, gesloten: di. en wo.), werden in de 4de eeuw samengevoegd tot een familiewoning.

Lalupa / Wikimedia Commons

Volgens de overlevering woonden Johannes en Paulus hier en werden ze na hun martelaarschap begraven in het huis. De plek trok daarom pelgrims en rond 395 werd hier de eerste kerk gebouwd. De kamers uit de oudheid lagen begraven en waren vergeten tot ze eind 19de eeuw werden herontdekt.’

Piazza dei Santi Giovanni e Paolo 13 • (0039) 06 700 5745 • Metro: Circo Massimo, Colosseo, lijn B • Bus: 60, 75, 81, 175, 673

National Geographic Wandelgids Rome
Al wandelend proef je de echte sfeer van een stad! Deze  gids opent daarom met vijftien wandeltochten die je helpen je  dag, weekend of week in Rome zo leuk mogelijk te besteden. Ideaal voor stedentrippers met een voorkeur voor goede restaurants en theaters, en voor jonge stellen die geïnteresseerd zijn in hippe winkels en uitgaansgelegenheden. Maar ook voor gezinnen met kinderen die op zoek zijn naar kindvriendelijke activiteiten voor overdag. Per wijk staan de belangrijkste locaties en activiteiten duidelijk op de kaart weergegeven en in de daaropvolgende pagina’s tot in detail beschreven.

*Bliksembezoeken zijn gestroomlijnde wandelroutes voor wie de hele stad in een dag, in een weekend, zomaar voor de gezelligheid of met kinderen wil zien;
*Buurtwandelingen, van het Pantheon tot Vaticaanstad en het Colosseum tot de Via Veneto: alle op de kaart aangegeven bezienswaardigheden worden beschreven;
*Nader bekeken geeft extra informatie over musea en andere bezienswaardigheden, zoals het Forum Romanum, het Pantheon en het Ghetto;
*Typisch Rome besteedt aandacht aan onderwerpen die kenmerkend zijn voor de stad, zoals La Dolce Vita, fonteinen en aquaducten en Romeinse gerechten;
*Het beste van Rome geeft informatie per thema, zoals het ondergrondse Rome, de mozaïeken en Romeinse nachten;
*Slim op pad, Lekker eten, Aan te bevelen en Wist u dat… zijn tekstblokjes die helpen het beste uit een bezoek aan Rome te halen;
*Praktische informatie helpt  bij het organiseren en voorbereiden van de reis;
*Detailkaarten, kleurenfoto’s en adviezen van ervaren reisschrijvers maken de ontdekkingstocht compleet.

ISBN 9789048812943
€ 12,50

Ook op pad met de National Geographic Wandelgids Rome? Je bestelt ‘m via deze link bij bol.com! Het enige wat je dan nog moet doen, is vliegtickets boeken, een koffer pakken en genieten!!

Getagd met: • • • • • • • • • • • • • • •
apr 21

Door Rome zonder tijd bewegen

Citta - Stad Geen reacties »

Volgens de legende werd Rome op 21 april 753 voor Christus gesticht door de twee-lingbroers Romulus en Remus. Dat betekent dat de Eeuwige Stad vandaag maar liefst 2765 wordt. Om dat te vieren, vinden er verschillende festivals, concerten en andere speciale evenementen plaats in de stad. Bovendien wordt de Romeinse hemel vanavond opgesierd met vuurwerk, dat wordt afgestoken aan de oevers van de Tiber.

Op Ciao tutti vieren we Romes verjaardag met een prachtig gedicht over alles wat je op een dag als vandaag in Rome zou moeten kunnen doen:

‘En, langs het atrium der Vestalinnen
en op de Via Appia Antica gaan
en onder Titus- en Augustusbogen
en voor de David van Bernini staan,

en uit het Pantheon de mussen horen,
en in de buurt de kuil der katten zien,
en door de parken van Maecenas lopen,
en naar de graven der Horatii,

en zitten in de kerk van San Clemente,
en bij de echo’s van een springfontein,
en luisteren naar de blinkende Najaden,
en in een kloostertuin gelukkig zijn,

en door Rome zonder tijd bewegen,
en als een pelgrim in de warme nacht,
en in de kokers van het Colosseum kijken.
En leven in een staat van overmacht.’

Anton van Wilderode
uit: Volledig dichtwerk (1999)

Getagd met: • • • • • • • • • • • • • • • • •
apr 10

Rome door de ogen van Escher

Citta - Stad Geen reacties »

Wie het werk van Escher bekijkt, kijkt meerdere keren door de ogen van de kunstenaar naar Italië. Al direct na zijn schooltijd in Haarlem trekt Escher richting het diepe Italiaanse zuiden, onder andere naar Ravello en Atrani aan de Amalfikust, waar hij zijn grote liefde Jetta ontmoet. Met haar zal hij op 12 juni 1924 in Viareggio in het huwelijk treden.

Maar Escher wordt niet alleen verliefd op Jetta, ook Italië draagt hij een warm hart toe. Hij reist veel, onder andere naar de regio’s Calabrië, Sicilië en Abruzzo. De plaatsen waar hij verbleef, zette hij trefzeker en tot in de kleinste details op papier, om er later houtsneden van te maken.

All M.C. Escher works © the M.C. Escher Company BV-Baarn-the Netherlands
www.mcescher.com

In de zomer van 1925 wordt Italië zelfs zijn nieuwe thuis, als hij zich met zijn vrouw Jetta in Rome vestigt. Escher raakt gefascineerd door de stad en de veelheid aan monumenten en bijzondere plekken. Veel van deze plekken, die bijna honderd jaar later nog steeds veel reizigers weten te fascineren, tekende hij op in zijn schetsboeken. Ze laten zien dat de kunstenaar in zijn begintijd nog heel realistisch te werk ging.

Reis maar even mee naar Rome door de ogen van Escher, van Vaticaanstad naar het Capitool:

All M.C. Escher works © the M.C. Escher Company BV-Baarn-the Netherlands
www.mcescher.com

Deze route heb ik uiteraard niet zomaar gekozen. Het is dezelfde route die een honderdtal stukken uit het Vaticaans Archief laatst hebben afgelegd. Ter gelegenheid van de tentoonstelling Lux in Arcana is een aantal bijzondere documenten en boekwerken uit het Vaticaanse Archief nu namelijk exclusief te zien in de Musei Capitolini. Morgen meer over deze unieke expositie!

Getagd met: • • • • • • • • • • •
apr 06

Kruiswegen in Rome: van het Colosseum tot de engelen van Bernini

Citta - Stad Geen reacties »

Vandaag, op Goede Vrijdag, wordt onder leiding van de paus de Via Crucis (Kruisweg) gelopen, een plechtige processie die van het Colosseum naar de Palatijn voert. De paus draagt tijdens de tocht een groot houten kruis. Op elke statie, veertien in totaal, houdt de stoet stil voor een gebed. Bij de laatste statie houdt de paus een toespraak waarin hij refereert aan allerlei belangrijke gebeurtenissen in het afgelopen jaar.

De processie is een indrukwekkend gebeuren. Achter de paus sluiten ook veel Romeinen zich bij de processie aan. Ze dragen allemaal een lichtje, en sommigen zelfs een kruis. De Via Crucis meelopen? De processie start om 21.15 uur bij het Colosseum. Zeker een aanrader als je vandaag in Rome bent!

De lijdensweg van Bernini
Voor wie vandaag niet in Rome is, een lijdensweg die het hele jaar door te bezoeken is: de Ponte Sant’Angelo, oftewel de Engelenbrug. Het was mij eerlijk gezegd tot vorige week nooit zo opgevallen, dat de engelen die de brug sieren allemaal een element van Jezus’ lijden dragen. Pas toen een Romein me erop attent maakte (naar aanleiding van het feit dat ik elke engel op de foto probeerde te zetten), zag ik de doornenkroon, het kruis, de lans, de spons gedrenkt in azijn… Kijk maar mee naar een paar van deze engelen:

De lijdensweg op de Engelenbrug is wel iets korter dan de Kruisweg; in plaats van veertien staties wordt de brug gesierd door tien engelen. De meeste mensen denken dat deze engelen zijn gemaakt door Gian Lorenzo Bernini, maar in werkelijkheid zijn ze stuk voor stuk van de hand van zijn leerlingen. Bernini zelf ging in opdracht van paus Clemens IX wel van start met de eerste twee engelen. De paus vond die twee eerste engelen echter zo mooi, dat hij besloot ze zelf te houden. Je kunt deze originele engelen van Bernini gelukkig wel nog bewonderen, en wel langs het priesterkoor van de Romeinse kerk Sant’Andrea delle Fratte.

 

Wees overigens wel voorzichtig als je de Engelenbrug bezoekt. Op 19 september 1450, een Heilig Jaar, begaven grote groepen pelgrims zich via deze brug naar de Sint Pieter. De brug kon het gewicht van al deze mensen echter niet aan. De zijwanden begaven het en tientallen mensen vielen in de Tiber. Daarbij kwamen 178 pelgrims om het leven. De engelen stonden er toen overigens nog niet, dus wellicht dat hun wakende ogen een dergelijk ongeluk nu sowieso voorkomen…

Getagd met: • • • • • • • • • • • • • • • • •
apr 04

Quartiere Coppedè – het Efteling-gevoel in Rome

Citta - Stad 6 reacties »

Ver weg van alle drukke toeristische trekpleisters, ten noorden van de chaotische verkeersdrukte rondom Termini, vind je het sprookjesachtige Quartiere Coppedè. Een bijzonder stukje Rome, dat in niets doet denken aan gladiatoren, roemrijke geschiedenis of pauselijke grootheidswaanzin. Slenter langs de bijzondere huizen rondom het Piazza Mincio, dat het hart van de wijk vormt, en je wordt bevangen door de bijzondere sfeer die hier heerst.

Die sfeer is te danken aan de Florentijnse architect Gino Coppedè, die op deze plek rond 1915 de vrije hand kreeg van de gemeente Rome om hier een aantal unieke huizen neer te zetten. Dat liet Coppedè zich geen twee keer zeggen. Hij leefde zich helemaal uit en werkte tot aan zijn dood in 1926 aan de verfraaiing van de huizen.

Je staat dan ook ademloos te kijken naar alle details: mozaïeken, schilderingen, grappige reliefs, monsterachtige wezens, een zonnewijzer, kleine schoorsteentjes, grappige afdakjes, balkonnetjes, erkers… Kijk maar eens naar dit prachtige hoekhuis:

Maar dat is nog niet alles. Coppedè bouwde ook een grappige fontein, de zogenaamde Fontana delle Rane (Fontein van de Kikkers), die volgens een van de inwoners van de wijk die mijn gefotografeer vrolijk gadeslaat bedoeld was als knipoog op de Fontana delle Tartarughe (Schildpaddenfontein) op het Piazza Mattei in het oude getto in Rome (waarover ik eerder dit stukje schreef).

Onder de poort die de overgang naar de ‘gewone wereld’ markeert, hangt ten slotte een heuse kroonluchter, waar af en toe een auto onder door rijdt. Zodra je onder de kroonluchter door wandelt, richting Piazza Mincio, waan je je even in een andere wereld. Voor wie nog niet overtuigd is, nog een aantal foto’s. Maar het is natuurlijk het mooist als je het met eigen ogen kunt aanschouwen, dus noteer deze wijk op je lijstje voor een (volgend) bezoek aan Rome!

Praktisch
Je vindt het Quartiere Coppedè rondom het Piazza Mincio, vlak bij Villa Torlonia. Vanaf Piazza Venezia neem je bus 60 express naar de Via Nomentana (fermata Viale Regina Margherita, de eerste halte na Porta Pia); vanaf Termini neem je bus 90 express naar de Via Nomentana (eveneens uitstappen bij de eerste halte na de Porta Pia, fermata Viale Regina Margherita) of bus 38 naar Corso Trieste (eerste halte).

PS - Boekupdate
Terwijl ik door deze sprookjesachtige wijk slenterde, zijn de bestanden van mijn boek bij de drukker gearriveerd! Het duurde iets langer dan gepland, maar het boek krijgt nu wel van die mooie ronde hoeken – zodat het nog meer op een (b)logboek lijkt. Vandaag gaan de bestanden op de plaat, wat betekent dat de eerste gedrukte pagina’s straks van de band afrollen. Spannend, zeker ook omdat ik hier in Rome zo ver weg zit. Ik had er natuurlijk graag met mijn neus bovenop gestaan…

Het boek zal op woensdag 18 april bij de uitgever aankomen, hetgeen betekent dat je nog tot die dag zonder verzendkosten een exemplaar kunt bestellen dat ik dan voorzie van een speciale boodschap en mijn handtekening. Die woensdagmiddag zal ik namelijk alle tot dan bestelde boeken signeren. Ik zal alvast even oefenen hier, zodat ik straks uren achter elkaar door kan gaan ;-)  Natuurlijk geldt tot die dag ook nog steeds dat elke 25ste besteller een extra verrassing krijgt.

Bestellen kan zoals gezegd via de website www.koopeenleukboek.nl. Uiteraard zullen we de signeersessie t.z.t. live verslaan via Twitter en Facebook en met foto’s hier online. Daarvoor ga ik nu eerst maar even mijn handtekening verfraaien…

Getagd met: • • • • • • • • • • • • • •
Oudere berichten
preload preload preload